Θέαμα

Το τριήμερο που πέρασε ακούστηκαν πολλά εντός κι εκτός Βουλής. Δεν ήταν λίγοι οι αντιπολιτευόμενοι οι οποίοι από κοινοβουλευτικού βήματος μίλησαν για «θεσμική εκτροπή σε όλα τα επίπεδα». Ή υπερασπίστηκαν μια πρόταση μομφής που «εκφράζει» την «αγωνία» τους «για την ποιότητα της δημοκρατίας». Ούτε εκείνοι που φώναξαν για «συγκάλυψη» και προσήψαν στους αντιπάλους τους «κυβερνητικό κυνισμό».

Δεν ήταν εξαίρεση ούτε οι συμπολιτευόμενοι – με υπουργικό κοστούμι ή χωρίς – που κατηγόρησαν τους απέναντι ότι στήνουν λαϊκά δικαστήρια αντί να αφήσουν τη Δικαιοσύνη να ερευνήσει τα αίτια της τραγωδίας. Ή που χρέωσαν στη συριζαϊκή πλευρά των εδράνων «αριστερόστροφο φασισμό». Και φυσικά δεν έλειψαν από τη φαρέτρα των νεοδημοκρατικών επιχειρημάτων οι μομφές για «ντιλαρίσματα» με στόχο την ανατροπή μιας εκλεγμένης κυβέρνησης.

Για να το πούμε με λιγότερα λόγια: το Κανάλι της Βουλής προσέφερε ένα θέαμα εφάμιλλο εκείνων που μετέδιδε όχι και πολύ παλαιότερα, όταν οι επαγγελματίες της πολιτικής διαπίστωναν ότι η τοξικότητα είναι κανονικότητα ρίχνοντας τις ευθύνες γι’ αυτήν μόνο στην άλλη πλευρά. Αναμενόμενο, μια κι η πόλωση συμφέρει πάντα προεκλογικά στην ανάλυση των έμπειρων κομματικών.