Τρομάδεισος

Ενας αγώνας που θα μείνει ως δερματοστιξία πάνω στο σώμα του ελληνικού ποδοσφαίρου για να του θυμίζει τον πόνο που δεν πρέπει να ξαναζήσει.

Οχι κλάμα γι’ αυτούς τους παίκτες. Μόνο κλέη. Η ρώσικη ρουλέτα των πέναλτι δεν έχει μπέσα. Εχει στείλει στην κόλαση τους καλύτερους, τους πιο προικισμένους, τους πιο εμπνευσμένους. Εχουν χαθεί Παγκόσμια Κύπελλα και Τσάμπιονς Λιγκ. Η μαγκιά είναι να καταφέρεις να σηκωθείς. Κι αυτοί οι παίκτες απέδειξαν πως τη διαθέτουν. Ας γίνει ο πόνος η πυξίδα και το κίνητρο για τους επόμενους στόχους. Η συμπλήρωση δέκα χρόνων μακριά από μεγάλες διοργανώσεις που συμπίπτει με τη συμπλήρωση είκοσι χρόνων από το έπος της Πορτογαλίας κάνει ακόμα πιο πικρό το φαρμάκι. Κανείς ωστόσο δεν μπορεί να κατηγορήσει τους παίκτες του Πογέτ πως δεν προσπάθησαν, πως δεν ήθελαν, πως δεν έκαναν περιφορά κάθε ψυχικού αποθέματός τους στην ποδοσφαιρική τους λιτανεία στην Τιφλίδα.

Στάθηκαν όρθιοι απέναντι στον τερορισμό των 55.000 διψασμένων για την πρόκριση Γεωργιανών, έφτασαν κοντά στο γκολ, μάτωσαν τη φανέλα, υπερέβαλαν εαυτούς, αλλά από την προσπάθεια έλειπε το σημαντικότερο συστατικό, η τύχη.

Για 120 λεπτά έτρεξαν στην κόψη του ξυραφιού. Από τη μια τους περίμενε το βάθρο της δόξας και από την άλλη έβλεπαν την άβυσσο της καταστροφής.

Τα έντεκα μέτρα από την εστία έχει αποδειχτεί πως είναι η ιδανική απόσταση για να εκτελούνται τα μεγαλύτερα ποδοσφαιρικά όνειρα.

Το πεπρωμένο ήθελε τη Γεωργία να γίνεται η σταχτοπούτα του 17ου Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος. Ας της ευχηθούμε καλή επιτυχία κι εμείς ας παραμείνουμε αγκαλιά με τον μύθο της Πορτογαλίας που αρχίζει πια να ξεφτίζει, να γίνεται ρέλι και να αφήνει ακάλυπτες τις πληγές μας.

Οποιος κι αν καθίσει στον πάγκο της Γαλανόλευκης την επόμενη μέρα, θα πρέπει να χρίσει ηγέτη τον Γιάννη Κωνσταντέλια και όχι να τον χρησιμοποιεί ως αλλαγή. Αυτός είναι ο Μωυσής που μπορεί να οδηγήσει το ελληνικό ποδόσφαιρο στη Γη της Επαγγελίας.