Το αίμα φέρνει {LF}περισσότερο αίμα

Οι ρωσικές προεδρικές εκλογές ήταν μια φάρσα. Δεν ήταν δημοκρατικές, παραβίασαν τους κανονισμούς για τις θητείες, δεν υπήρξε ουσιαστικός αντίπαλος. Είναι η εγκαθίδρυση του μονάρχη, σύμφωνα με τη φόρμουλα της ΕΣΣΔ.

Ο Βλαντίμιρ Πούτιν παρουσίασε τις εκλογές ως μία οπισθογράφηση για να συνεχίσει τις πολιτικές του, δεν θα μάθουμε όμως ποτέ το πραγματικό αποτέλεσμα. Δεν υπάρχει τρόπος εξακρίβωσής του, όπως δεν υπάρχει τρόπος εξακρίβωσης της δημοτικότητάς του, που φτάνει υποτίθεται το 80%. Οταν τηλεφωνεί κάποιος και σε ρωτάει αν στηρίζεις τον Πούτιν, τι άλλο μπορείς να πεις;

Ο Πούτιν θα χρησιμοποιήσει εφεξής τη ρητορική περί δυτικών τανκς στα σύνορα ώστε να δικαιολογήσει τη γραμμή του. Ο απολυταρχισμός ποτέ δεν γίνεται καλύτερος. Το αίμα φέρνει περισσότερο αίμα και περισσότερη καταστολή. Η παράνοια του Πούτιν δεν θα μειωθεί. Το αντίθετο, θα φοβάται ακόμα περισσότερο όσους τον περιβάλλουν και τον λαό. Η κηδεία του Αλεξέι Ναβάλνι ήταν κάτι αρνητικό για εκείνον, έδειξε πως η δυσφορία είναι εν δυνάμει τεράστια.

Δεν ξέρω αν η διαταγή για τον θάνατο του Ναβάλνι ήρθε από τον Πούτιν, η αντιμετώπιση που του επεφύλαξαν ωστόσο ήταν μια θανατική ποινή και το Κρεμλίνο είναι ένοχο. Τώρα είναι ένας μάρτυρας όμως, ο Πούτιν τον εξόντωσε, καθιστώντας σαφές πως δεν ανέχεται τη διαφωνία.

Πιθανόν να υπάρξει μια νέα κυβέρνηση στη Ρωσία. Ο πρωθυπουργός Μισούστιν δεν έχει πάει ποτέ στο μέτωπο φορώντας στολή παραλλαγής, γιατί πρέπει να κρατήσει τη χώρα σε λειτουργία, και αυτό θέτει υπό αμφισβήτηση την αφοσίωσή του. Είναι πιθανό τα πρόσωπα αυτά να αντικατασταθούν από ανθρώπους πιο πιστούς αλλά λιγότερο επαγγελματίες, και αυτό θα μπορούσε να προκαλέσει οικονομικά προβλήματα που θα κάνουν το βάρος του πολέμου αισθητό και στις πόλεις.

Εχω γυρίσει όλη τη χώρα τους τελευταίους έξι μήνες. Στις πόλεις η στήριξη στον Πούτιν είναι χαμηλή. Στη Σιβηρία είναι υψηλότερη, διότι η οικονομία του πολέμου ξανανοίγει εργοστάσια κλειστά από το 1991.

Η απόφαση του Πούτιν να εισβάλει στην Ουκρανία ήταν παραληρηματική – νόμιζε ότι θα νικούσε μέσα σε πέντε δευτερόλεπτα. Εσφαλμένο είναι όμως και το δυτικό αφήγημα ότι θα έπεφτε μέσα σε πέντε δευτερόλεπτα. Ετσι είναι πάντα στη Ρωσία. Τα πράγματα ξεκινούν δυσλειτουργικά, αλλά μπροστά στον κίνδυνο της στρατηγικής ήττας βρίσκεις έναν τρόπο να τα ισιώσεις. Ετσι επιβίωσε η οικονομία των δυτικών κυρώσεων. Είναι το φαινόμενο του Στάλινγκραντ.

Σύμφωνα με το Κέντρο Λεβάντα, ένα 52% των Ρώσων θα ήθελε διαπραγματεύσεις με την Ουκρανία. Μεταξύ των νέων ηλικίας έως 25 χρόνων, όμως, το ποσοστό αυτό είναι 73%, ενώ στις ηλικίες 25-39 χρόνων είναι 60%. Οι μελλοντικές γενιές δεν θέλουν πόλεμο, μόνο οι γέροι τάσσονται υπέρ.

Η ρητορική της αντιπαράθεσης με τη Δύση έδωσε στον Πούτιν ένα μήνυμα που δεν είχε στην αρχή της εισβολής, κάνοντας πολλούς να φοβούνται μια μελλοντική επίθεσή του στην Ευρώπη. Δεν νομίζω ότι ήταν δική του ιδέα, ότι το σχεδίασε ή θα μπορούσε να το κάνει. Οσο για την απειλή της χρήσης πυρηνικών όπλων, ο Πούτιν έχει αυταπάτες σχετικά με τη ρωσική ιστορία και το μέλλον, αλλά είναι πραγματιστής στην πράξη. Δεν απειλεί με πυρηνικά ως τακτική λύση για τον πόλεμο, αλλά ως στοιχείο άμυνας αν κάτι χτυπούσε τη Ρωσία.

Προς το παρόν, η Ρωσία δεν κερδίζει τον πόλεμο, ούτε όμως και η Ουκρανία κερδίζει. Κάποια στιγμή, οι διαπραγματεύσεις θα καταστούν αναγκαίες. Αλλά για τη Δύση το διακύβευμα είναι τώρα υπερβολικά υψηλό, ίσως θα χρειαστεί να περιμένει την εποχή μετά τον Πούτιν.

Η Νίνα Χρούστσεβα, δισεγγονή του σοβιετικού ηγέτη Νικίτα Χρουστσόφ, είναι καθηγήτρια Διεθνών Υποθέσεων στη New School της Νέας Υόρκης. Το κείμενο είναι αποσπασμένο από συνέντευξη που παραχώρησε στην ιταλική εφημερίδα «La Repubblica»