Αναζητώντας τον μη χρόνο

Τέλη Φεβρουαρίου του 2020 έτυχε να βρίσκομαι με μια παρέα γιατρών όταν τα νέα για τον κινέζικο ιό έφυγαν από το section «αλλόκοτες ειδήσεις απ’ όλο τον κόσμο», και έγιναν πρώτη είδηση στα δελτία των καναλιών. «Θα νοσήσουμε όλοι», μουρμούρισαν κάποιοι και ένας μεταξύ αυτών πήρε την ευθύνη να πει τα πράγματα με το όνομά τους: «οι πανδημίες παίρνουν τουλάχιστον τρία χρόνια για να τιθασευτούν».

Δεν χρειαζόμουν άλλη πληροφορία. Θα πορευόμουν με αυτά τα δεδομένα, αν ήθελα να τη σκαπουλάρω εγώ και οι οικείοι μου, και να ζήσουμε μαζί την ιστορικότητα της μακράς στιγμής μέχρι το τέλος της. Η προηγούμενη ζωή μου έπαψε ξαφνικά να έχει νόημα. Επρεπε να την επανεφεύρω, να πάψω πια να της συμπεριφέρομαι σαν αγαθό προς κατασπατάληση αλλά σαν αγαθό προς εξαφάνιση, κάτι που έτσι κι αλλιώς πίστευα και από πριν αλλά το κρατούσα κρυφό γιατί μου εμπόδιζε το σχετίζεσθαι. Με μιας, το καταθλιπτικό μου υπόβαθρο ήταν σαν να έπαιρνε εκδίκηση, να γίνεται σχεδόν ευφορικό, να με κάνει γενναία, εκεί που παλιά ήμουν ο τέλειος ανθρωπότυπος της αναβολής και της δειλίας. Για να μην αφήνω αποτυπώματα, φόρεσα πλαστικά γάντια και μέσα σε μια νύχτα σάρωσα κάθε τι διακοσμητικό και μη λειτουργικό αντικείμενο από το σπίτι. Χωρίς οικιακή βοηθό, για ποιος ξέρει πόσο χρόνο, δεν είχα καμία διάθεση να ασχολούμαι με τη σκόνη που πιάνουν τα αναμνηστικά και οι λογής διακοσμητικές σαχλαμαρίτσες, γιατί η σκόνη, αυτή είναι η μόνη τους χρησιμότητα. Ο,τι έχωνα σε σκουπιδοσακούλες βαθιά μέσα στο πατάρι, μου χτυπούσε το κουδούνι και ανέβαινε σε κασόνια με το ασανσέρ. Βιβλία εξαντλημένα από τις προθήκες εδώ και πολλές δεκαετίες, άρχισαν να καταφθάνουν με κούριερ από παλαιοβιβλιοπωλεία τα οποία –αξίζει να σημειωθεί και να μελετηθεί– συνέχιζαν τη λειτουργία τους, καθιστώντας «ευπώλητα» κείμενα αιώνων, διεμβολίζοντας αυτόν τον μη χρόνο με τον πραγματικό χρόνο που είχα αφήσει να μου ξεφύγει.

Τα βράδια ήταν αφιερωμένα αποκλειστικά στο τηλεοπτικό trash. Δεν ντρέπομαι να πω ότι δεν είδα ούτε μια ταινία, ούτε μία σειρά Τέχνης. Ηταν –πώς να σας το πω– σα να ξεβίδωνα το κεφάλι μου και να το άδειαζα από κάθε συγκίνηση, να το σπαταλούσα για να το ανακτήσω άδειο και πρόσφορο να δεχτεί την εισβολή των συναισθημάτων της επόμενης μέρας: ένα ζευγάρι γέρικα πόδια μέσα σε αντρικές πιτζάμες στο απέναντι σπίτι. Αυτό ήταν το μοναδικό θέαμα που χωρούσε το παράθυρο του γραφείου μου. Τις μέρες που αργούσαν να φανερωθούν αυτά τα μπατζάκια, γέμιζα θλίψη. Θα πέθανε, σκεπτόμουν… Κι όταν τραβιόταν η μπαλκονόπορτα αλουμινίου και μπορούσα να τα δω σταυρωμένα απέναντι από κάποια τηλεόραση, η ζωή ήταν σαν να μου έκανε νεύμα. Αυτός ο άνθρωπος, που δεν είδα ποτέ το πρόσωπό του, ήταν η παρέα μου όλο αυτό το διάστημα και, να σας πω και κάτι; Ημουν ευχαριστημένη που επιτέλους φάνηκα χρήσιμη σε κάποιον άλλον. Με αυτόν τον τρόπο. Με τον τρόπο μου.

Για να επιτευχθούν όλα αυτά τα θαυμαστά, χρειάστηκε βεβαίως να σνιφάρω τόνους χλωρίνης και αντισηπτικού, να δω τα πάντα από την αρχή, να κυκλοφορήσει μια νουβέλα μου για το ιστορικό των ημερών που, απ’ ό,τι βλέπω στα αντίτυπα που έχω, γράφτηκε μεταξύ 2ας Μαρτίου και 8ης Μαΐου 2020, να χάσω δεκαπέντε κιλά και να τα ξαναπάρω πρόσφατα σχεδόν όλα, με την αντίστροφη έννοια που αδυνάτιζαν και πάχαιναν οι άνθρωποι εκείνο το διάστημα.