Η (πρώτη) μέρα της κρίσης

Τα ψέματα τελείωσαν. Η Ελλάδα παίζει απόψε τελικό. Το ματς με τον Καζακστάν δεν είναι φιλικό. Είναι το πρώτο από τα δυο εμπόδια για να πάμε επιτέλους στα τελικά μεγάλης διοργάνωσης. Εχουν περάσει δέκα χρόνια από την τελευταία φορά. Η ευκαιρία είναι ιστορική. Η εφεύρεση της UEFA με τα πλέι οφ από τρεις κατηγορίες του Nations League έχει έρθει ως «μάννα εξ ουρανού». Χωρίς αυτή θα είχαμε ήδη αποκλειστεί ως τρίτοι του προκριματικού ομίλου πίσω από Γαλλία και Ολλανδία.

Η προσπάθεια της ευρωπαϊκής ομοσπονδίας να δώσει αξία σε μια «έμπνευσή» της δεν πρέπει να πάει χαμένη. Το Καζακστάν μοιάζει ιδανικός αντίπαλος. Οι Καζάκοι δεν έχουν καταφέρει ποτέ το παραμικρό. Τους έχουμε εντός έδρας και όλα αυτά είναι αβαντάζ και μάλιστα τεράστιο για την ομάδα του Πογέτ. Με ή χωρίς συμβόλαιο ο Ουρουγουανός πρέπει να οδηγήσει τους παίκτες του αρχικά στον τελικό και μετά στα τελικά του Euro 2024. Το όνομα του αντιπάλου μπορεί να μας κοιμίζει. Οχι άδικα αφού δεν πείθει κανέναν. Ναι, στο ποδόσφαιρο όλα γίνονται, πάντα πρέπει να είσαι προσεκτικός και να μην υποτιμάς τον αντίπαλο. Κλισέ όλα αυτά. Τα γνωρίζουμε. Κάθε μέρα που περνά όμως δεν ξαναγυρίζει. Αυτό όπως και κάθε χαμένη ευκαιρία. Η Ελλάδα είναι ανώτερη και πρέπει να νικήσει.

Το τι θα γίνει στον τελικό θα το μάθουμε την ερχόμενο Τρίτη. Δεν είναι υπέρβαση για μια χώρα που έχει κατακτήσει Euro και έχει πάει σερί σε μεγάλα τουρνουά. Η απουσία της τα τελευταία χρόνια αποτελεί αποτυχία. Αν δεν περάσει και τώρα θα είναι αποτυχία μεγατόνων. Η μεγαλύτερη στην ιστορία. Mεγαλύτερη κι από εκείνη την ήττα στη Μάλτα το 1975 που είχε κοστίσει την πρόκριση στα τελικά του Euro του 1976. Τέτοιες ώρες δεν πρέπει να κινδυνολογούμε. Δεν πρέπει να κάνουμε… κακό στην Εθνική. Απλά επισημαίνεται η ιστορική ευκαιρία. Οι παίκτες ξέρουν τι πρέπει να κάνουν. Δεν θα είναι εύκολο ματς. Κανένα δεν είναι αν δεν το δεις σοβαρά. Η Ελλάδα πρέπει να επιστρέψει στην ελίτ και να (ξανα)αλλάξει τη ζωή της. Οπως το έκανε σε άλλη φάση και συνθήκες πριν από είκοσι χρόνια…