Η εισβολή στο Ιράκ και η μήνυση του ΔΣΑ

Είκοσι τρία χρόνια πριν. Ξημερώματα της 20ής Μαρτίου 2003. Ξεκινά η επιχείρηση εισβολής στο Ιράκ και ανατροπής του Σαντάμ Χουσεΐν. Εισβολείς ΗΠΑ και Βρετανία. Χωρίς να έχει προηγηθεί απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ. Πρόσχημα τα όπλα μαζικής καταστροφής που διέθετε και τα οποία ποτέ δεν ανευρέθηκαν. Γιατί ποτέ δεν υπήρξαν. Οι γεωπολιτικοί σχεδιασμοί έπρεπε να βρουν αφορμή για να δικαιολογήσουν την επίθεση.

Το ΔΣ του ΔΣΑ στις 27/3/2003 αποφασίζει ομόφωνα να προβεί στη διερεύνηση των στοιχείων εκείνων που συνιστούν τις εγκληματικές πράξεις που υπάγονται στη δικαιοδοσία τού, νεοσύστατου, Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου και θεμελιώνουν την ποινική ευθύνη των φυσικών και ηθικών αυτουργών. Η συσταθείσα επιτροπή συνέλεξε και επεξεργάσθηκε με τη δέουσα νομική ευθύνη όλα τα στοιχεία που απεδείκνυαν την ποινική ευθύνη των αυτουργών του πολέμου και ακολούθως ολοκλήρωσε τη σύνταξη της μηνυτήριας αναφοράς, η οποία κατατέθηκε στις 28/7/2003 από αντιπροσωπεία του ΔΣΑ στη Χάγη, έδρα του ΔΠΔ και ειδικότερα στον διορισθέντα Εισαγγελέα Moreno Ocampo. Ο κύριος Οκάμπο, δικηγόρος από την Αργεντινή και εταίρος σήμερα σε μεγάλη νομική εταιρεία των ΗΠΑ, αρμόδιος να αποφασίσει και να προχωρήσει τη διαδικασία. Πέντε χρόνια μετά και μετά τα επανειλημμένα διαβήματα και αιτιάσεις για την καθυστέρηση, ο κύριος Οκάμπο απάντησε ότι «τα στοιχεία δεν ήταν επαρκή και επιφυλασσόταν να επανέλθει στο μέλλον»! Μέχρι τότε ήταν απασχολημένος με «χώρες της Αφρικής». Ο εύκολος στόχος.

Δέκα πέντε χρόνια μετά την εισβολή, επιτροπή που συνεστήθη από το Αγγλικό Κοινοβούλιο,  σχετικά με την εισβολή στο Ιράκ, υπό τον διαπρεπή νομικό σερ Τζον Σίλκτοτ, κατέληξε ότι «η Αγγλία επέλεξε να εισβάλει στο Ιράκ, χωρίς να έχουν εξαντληθεί οι ειρηνικές εναλλακτικές οδοί» και ότι «καταλήξαμε στο συμπέρασμα ότι οι συνθήκες κάτω από τις οποίες αποφασίσθηκε πως υπήρχε νομική βάση για στρατιωτική δράση, απείχαν πολύ από το να είναι ικανοποιητικές» και ότι «η Βρετανία υπέσκαψε την εξουσία του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ».

Δέκα πέντε χρόνια μετά ήρθε, εμμέσως, η ηθική δικαίωση από το Βρετανικό Κοινοβούλιο. Ουδείς βεβαίως τιμωρήθηκε. Αλλος ένας ολέθριος απολογισμός με 100.000 νεκρούς Ιρακινούς, οι περισσότεροι άμαχοι, και 5.000 Αμερικανούς.

Κάθε άνθρωπος οφείλει να ενεργεί σύμφωνα με έναν Κώδικα ηθικών αξιών. Πόσω μάλλον τα Κράτη. Ουδείς είναι υπεράνω του νόμου. Ο ΔΣΑ έκανε το χρέος του ως όφειλε. Θεώρησε ότι είχε την ηθική και νομική υποχρέωση να υπερασπιστεί την ουσιαστική έννοια της Δικαιοσύνης. Επιπλέον, η προσφυγή του Δικηγορικού  Συλλόγου Αθηνών ενώπιον του ΔΠΔ είχε σκοπό την αποκατάσταση της εμπιστοσύνης των πολιτών στη λειτουργία του θεσμού της Παγκόσμιας Δικαιοσύνης. Κι αν όλοι σιωπούμε, τότε τι παράδειγμα δίνουμε στις επερχόμενες γενιές.

Ακολούθησε η εισβολή στη Λιβύη, την Υεμένη, τη Συρία. Κι ο διαμελισμός τους. Με το ίδιο περίπου πρόσχημα. Το ΔΠΔ συστάθηκε, μετά αγώνα 54 χρόνων, «προκειμένου να θέσει τέλος στην ατιμωρησία όσων διέπραξαν εγκλήματα που πληγώνουν βαθιά τη συνείδηση της ανθρωπότητας, συνεισφέροντας έτσι στην πρόληψη των εγκλημάτων αυτών». Σήμερα ΗΠΑ, Κίνα, Ρωσία, Ινδία δεν έχουν υπαχθεί στη δικαιοδοσία του. Αλλά και το ΔΠΔ δεν πείθει ότι επιτελεί τα καθήκοντά του αντικειμενικά και ανεξάρτητα.