Αδιανόητη καπηλεία

Το δυστύχημα των Τεμπών ήταν τρομερό. Στα καλά καθούμενα, ένα μέσο συγκοινωνίας, με πολλά προβλήματα, που όμως έκανε σοβαρά βήματα εκσυγχρονισμού και, από το παρελθόν, θεωρούνταν το πιο ασφαλές, έγινε τόπος θανάτου για 57 ανθρώπους. Οι περισσότεροι από τους οποίους ήταν νέοι.

Θυμάμαι όταν μάθαμε, αργά τη νύχτα, το περιστατικό. Προσωπικά, πάγωσα. Μίλησα με γιατρούς που βρέθηκαν στο πεδίο και κατάλαβα τι σημαίνει όχι μόνο για την κοινωνία το σοκ ενός τέτοιου συμβάντος, αλλά τι σημαίνει για τους ανθρώπους που παρέλαβαν τα παιδιά τους στο νεκροτομείο. Δεν θα ήθελα να είμαι στη θέση τους. Κι ούτε θα ήθελα να είμαι στη θέση όσων είχαν θέση ευθύνης και των πολιτικών που διαχειρίζονταν τις συγκοινωνίες.

Αν ήμουν πολιτικός και μου έσκαγε ένα τέτοιο κακό, προσωπικά δεν θα άντεχα, θα αποσυρόμουν από τον δημόσιο βίο. Αλλά, προφανώς, το δικό μου μέτρο των πραγμάτων είναι αποκλειστικά δικό μου, ένδειξη προσωπικής αδυναμίας. Δεν είναι όμως δουλειά μου να υποδεικνύω στάσεις ζωής. Ξέρω επίσης ότι είναι διαφορετικό πράγμα η ποινική και η πολιτική ευθύνη – και στενοχωριέμαι που, ακόμα μια φορά, η αντιπολίτευση, δυστυχώς σύσσωμη, για να πλήξει την κυβέρνηση ανασύρει όχι μόνο δεδομένα για το τρομερό συμβάν αλλά και εικασίες, θεωρίες συνωμοσίας – και τα χρησιμοποιεί σωρεύοντας φανατισμό. Πρόκειται για αδιανόητη καπηλεία νεκρών.