Συμβαίνει {LF}στη Θεσσαλονίκη

Τι στο διάολο (συγγνώμη Παναγιώτατε) συμβαίνει στη Θεσσαλονίκη; ρωτούν φίλες και φίλοι. Σίγουρα, όχι ό,τι πάντα, θα απαντούσα, παρότι μου είναι αδύνατο να έχω μια συνολική εκτίμηση. Η απόσταση από τη νέα γενιά και τις επιρροές που δέχεται, η αυξημένη αποχή από τις τυπικές πολιτικές διαδικασίες και η προσωπική κάψουλα των φίλων και των likes τους στο fb δεν αφήνουν σε κανέναν μας περιθώρια διατύπωσης «γραμμής». Επομένως, για να μην εκτεθώ κιόλας, περιορίζομαι σε αυτά που –ας πούμε ότι– ξέρω.

Η πόλη παρά την παρένθεση Μπουτάρη παραμένει εσωστρεφής και ετεροπροσδιορισμένη, δηλαδή παραμένει συντηρητική. Αρα οι εξελίξεις στο τοπικό πλαίσιο καθορίζονται σε μεγάλο βαθμό από τους συσχετισμούς εντός του ευρύτερου πολιτικού και κοινωνικού χώρου, που παραδοσιακά εκπροσωπεί τη συντήρηση. Κατά τη γνώμη μου αυτός ο χώρος είναι σε σύγχυση και σε αναζήτηση ταυτότητας.

Εξηγούμαι:

Το τέλος της μακεδονομαχίας επιβάλλει στο πλειοψηφικό στελεχικό δυναμικό (ας το ονομάσουμε «καραμανλικό») στροφή σε θέματα πραγματικής πολιτικής, από τα οποία απείχε με το πρόσχημα ότι υπηρετεί τα υπέρτατα εθνικά δίκαια. Μέχρι, όμως, να πάρει τη στροφή, δηλαδή μέχρι να συνειδητοποιήσει ότι πρέπει να ασχοληθεί με το (όποιο) μοντέλο ανάπτυξης της πόλης, το ακροατήριό του φυλλορροεί στην Ακροδεξιά όχι μόνο για ιδεολογικούς λόγους, αλλά και γιατί δεν παίρνει απάντηση στη φτωχοποίησή του. Συντελεί σε αυτό και η απροθυμία του ίδιου δυναμικού να υπερασπιστεί τα φιλελεύθερα ανοίγματα της κυβέρνησης. Για να μιλήσω με ονόματα, βουλευτές όπως οι Γκιουλέκας, Κούβελας, Καράογλου, πού θα βρουν πιο εύκολα ψηφοφόρους; Στον όχλο που κόντεψε να λιντσάρει ένα τρανς ζευγάρι ή στους νεοδημοκράτες που συμφωνούν με τον ομόφυλο γάμο;

Η ίδια σύγχυση παρατηρείται και στη νέα ηγεσία της τοπικής εκκλησίας, δηλαδή τον έτερο πυλώνα της συντήρησης. Ο φιλοκαλής μητροπολίτης Φιλόθεος μοιάζει να μην κατανοεί ότι η διαμαρτυρία του για μια ΛΟΑΤΚΙ προσανατολισμού αφίσα ταινίας του φεστιβάλ ντοκιμαντέρ λιπαίνει τη ρατσιστική βία, όσο κι αν σπεύδει να την καταδικάσει όταν αυτή εκδηλώνεται την επομένη.

Για να ολοκληρώνω, η κρίση ταυτότητας φάνηκε και στα αποτελέσματα των δημοτικών εκλογών με την απώλεια του κεντρικού Δήμου. Μόνο που εδώ τα εκπαιδευμένα στην άσκηση τοπικής εξουσίας στελέχη, όπως δείχνει η σταυροδοσία στο εσωτερικό της παράταξης Αγγελούδη και η μετέπειτα διανομή των αντιδημαρχιών, γνωρίζουν τις τεχνικές διάσωσης. Πρόθυμα συνεργάστηκαν με απομεινάρια του τσοχατζοπουλισμού με το μοιραίο αντάλλαγμα της συνεισφοράς τους στη δημαρχιακή αλλαγή να είναι άλλη μια θητεία οραματικής ένδειας. Η δικαιολογία είναι η ανάγκη συμμαζέματος του χάους που άφησε ο Ζέρβας.

Ξαναδιαβάζω τι έγραψα και νομίζω ότι κάτι πέτυχα. Στη Θεσσαλονίκη η συντήρηση δεν μπορεί πια να επιβάλλει στασιμότητα. Αντίθετα, προς το παρόν τουλάχιστον πυροδοτεί κίνηση προς το όμορο άκρο. Ακριβώς αυτό δείχνει ένα τέλος εποχής χωρίς να σημαίνει ότι η νέα θα είναι καλύτερη.

Ο Γιάννης Κωνσταντίνου είναι δικηγόρος