Ηθική σκοπιμότητα {LF}και «ατυχείς χειρισμοί»{CR}

Στην πολιτική δεν υπάρχει ηθική υπάρχει μόνο σκοπιμότητα. Είναι η φράση που αποδίδεται στον Λένιν και περιγράφει γλαφυρά πολλά από όσα παρακολουθούμε να συμβαίνουν στην ελληνική πολιτική σκηνή. Ας πούμε, μπορεί ένα κόμμα να κρεμάσει στα μανταλάκια, να διαβάλλει, να στοχοποιήσει, να επιχειρήσει να απονομιμοποιήσει ηθικά δύο πρώην πρωθυπουργούς, οκτώ υπουργούς και τον διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος και κάποια χρόνια μετά ο τότε αρχηγός του να το περιγράψει ως «ατυχή χειρισμό». Μπορεί ένα κόμμα να επιχειρήσει να αποκτήσει κανάλι δικής του επιρροής, στήνοντας έναν διαγωνισμό τηλεοπτικών αδειών και υπουργός του να καταδικαστεί ομόφωνα στο Ειδικό Δικαστήριο με την κατηγορία ότι κατά τη διενέργεια του διαγωνισμού προέβη σε παρασκηνιακές αντιθεσμικές ενέργειες προκειμένου να αποκτήσει κανάλι φίλα προσκείμενος επιχειρηματίας και επίσης όλο αυτό να χαρακτηριστεί ως «ατυχής χειρισμός». Δηλαδή ήταν ένας ατυχής χειρισμός η προσπάθεια να κλείσουν τα μισά κανάλια της χώρας και να λειτουργούν μόνο τέσσερα με το επιχείρημα ότι τόσα υπαγόρευε ένα ινστιτούτο της Φλωρεντίας, ή ο διορισμός κομματικού κομισάριου στη διεύθυνση του μεγαλύτερου δημοσιογραφικού ομίλου της χώρας.

Είναι βέβαια κατανοητή η ανθρώπινη ανάγκη εξωραϊσμού του παρελθόντος και το ξαναγράψιμο μίας προσωπικής διαδρομής. Ομως οι πολιτικές έχουν πρόσημα. Η προσπάθεια απόλυτου ελέγχου των ΜΜΕ και η επιχείρηση ποινικής εξόντωσης πολιτικών αντιπάλων είναι πολιτικές και χαρακτηριστικά αυταρχικών καθεστώτων, είναι ορισμός του ορμπανισμού. Και δεν χωράει στη λεκτική ελαφρότητα του «ατυχούς χειρισμού». Υπό μία έννοια βέβαια έστω και αυτή η παραδοχή είναι μία πρόοδος. Διότι συνέβησαν και άλλα πολλά για τα οποία δεν υπάρχει καν ομολογία ατυχούς χειρισμού. Το νέο αχρείαστο μνημόνιο που φορτώθηκαν οι φορολογούμενοι εξαιτίας της περήφανης διαπραγμάτευσης –με την οποία τα προηγούμενα μνημόνια θα καταργούνταν με έναν νόμο και ένα άρθρο–, η παραλίγο έξοδός μας από το ευρώ, το αντιευρωπαϊκό δημοψήφισμα, τα κινήματα «δεν πληρώνω», η υποδαύλιση επεισοδίων και βανδαλισμών με τη ρητορική περί δικαιολογημένης βίας που βαφτίστηκε «δίκαιη οργή», η στοχοποίηση δημοσιογράφων, τα γιαουρτώματα, η ανοχή στην τρομοκρατία, οι μολότοφ που «τι κακό έχουν; εξαρτάται από ποια μεριά είσαι εκεί που τις ρίχνουν ή εκεί που πέφτουν», η επιχείρηση ηθικής απονομιμοποίησης όσων ασκούσαν κριτική, η καλλιέργεια εμφυλιοπολεμικού κλίματος από το οποίο η κοινωνία δεν βγήκε πραγματικά ποτέ. Είναι πολύ θετικό βέβαια να αναγνωρίζει κάποιος τα λάθη του. Εχει όμως αξία όταν παραδέχεται με ειλικρίνεια γιατί τα έκανε και κυρίως όταν ζητάει για αυτά συγγνώμη. Και είναι η λέξη που δεν ακούστηκε ποτέ. Ούτε από τον πρώην αρχηγό του ΣΥΡΙΖΑ, ούτε από κορυφαίους υπουργούς, ούτε από νυν και πρώην βουλευτές του, ούτε από τα αποχωρήσαντα στελέχη που συνέστησαν δική τους κοινοβουλευτική ομάδα, όταν κέρδισε την προεδρία ο Στέφανος Κασσελάκης και τώρα εμφανίζονται ως γνήσιοι συνεχιστές εκείνης της πολιτικής.

Στην πραγματικότητα όλα τα ρητορικά σχήματα που επινόησε ο ΣΥΡΙΖΑ στα χρόνια του συλλογικού ανορθολογισμού προκειμένου διά της διαίρεσης και της όξυνσης να συσπειρώσει γύρω του τα πιο ακραία στοιχεία, του γύρισαν μπούμεραγκ: «ή εμείς ή αυτοί» ή «ή τους τελειώνουμε ή μας τελειώνουν» που ακούστηκε στην πολυσυζητημένη ομιλία τον Σεπτέμβριο του 2015 στο Κερατσίνι. Περίπου 8μισι χρόνια μετά ο ΣΥΡΙΖΑ κινδυνεύει με διάλυση και όλες οι δυνάμεις της Αριστεράς μαζί δεν αθροίζουν το ποσοστό που πήρε στις εκλογές που προηγήθηκαν ή στις δημοσκοπήσεις η κυβερνώσα παράταξη. Οχι γιατί η κυβέρνηση τα πάει καλά, αλλά γιατί υπάρχει ο φόβος ότι οι άλλοι θα τα πάνε χειρότερα. Και έτσι ουσιαστικά υπάρχει κυβέρνηση, αλλά δεν υπάρχει αντιπολίτευση. Και αυτό είναι άλλο ένα πλήγμα για τη Δημοκρατία.