Ο Αρης είναι μεγάλη ομάδα

Υπάρχει μια αύρα στην περιοχή της Θεσσαλονίκης και δη στη Χαριλάου. Είναι η αύρα που έρχεται κυρίως από τις δεκαετίες του ’80 και του ’90, τότε που ήταν ισχυρό το ποδόσφαιρο και εξαιρετικά δυνατό το μπάσκετ με την παρέα του Γκάλη. Ηταν οι εποχές των ευρωπαϊκών επιτυχιών. Σε εκείνα τα ραντεβού πολλοί μπολιάστηκαν με το… μικρόβιο του Αρη και έκτοτε μεταδίδεται η αγάπη από γενιά σε γενιά.

Ωστόσο, δεν συμβιβάζονταν με στιγμές που ήταν μεν σημαντικές, αλλά όχι κάτι που έμενε στην ιστορία με ανεξίτηλα γράμματα. Τι πάει να πει αυτό; Πως το βράδυ της Τετάρτης, μετά την πρόκριση επί του Παναιτωλικού και το αγχωτικό, όπως προέκυψε, 0-0, εμφανίστηκαν οι ποδοσφαιριστές με μπλουζάκια που έγραφαν Final. Ναι, γιόρταζαν τη συμμετοχή στον τελικό! Αλήθεια, τους φτάνει; Θα γευτούν το νέκταρ της πρόκρισης και θα πάνε για άλλα; Μήπως ο Θόδωρης Καρυπίδης δεν αντιλαμβάνεται επακριβώς τι σήμαινε τούτο και πόσο απαιτητικό είναι το κοινό της ομάδας; Αλλες δέκα φορές έχει δώσει το παρών σε τελικό Κυπέλλου, το ζητούμενο σχετίζεται πλέον με την κατάκτηση της κούπας και ας μη λησμονεί ο οποιοσδήποτε πως τις τελευταίες τέσσερις φορές όχι μόνο έμεινε μακριά από τον στόχο ο Αρης, αλλά οι ποδοσφαιριστές του δεν βρήκαν την εστία. Απέτυχαν να βάλουν κάποιο γκολ!

Αν θέλει κάποιος να δει την αλήθεια κατάματα, τα μπλουζάκια αυτά θύμιζαν νεόπλουτο που επαίρεται για το νέο χλιδάτο σπίτι ή ένα ακριβό αυτοκίνητο. Δεν υποστηρίζεται πως η χαρά πρέπει να μετριαστεί, αλίμονο. Ο αθλητισμός εμπεριέχει στις κορυφαίες του εκφάνσεις το χαμόγελο των πρωταγωνιστών. Αλλο, όμως, η παρουσία στον τελικό και εντελώς διαφορετικό η κατάκτηση του τροπαίου. Εκεί βρίσκεται όλο το ζουμί – ουδείς πρέπει να αμφιβάλλει για το συγκεκριμένο.

Και ο Αρης, που τόσο πάσχισε να περάσει την ΑΕΚ, γιατί μάλλον τον Ιανουάριο και στη φάση των «16» αποφασίστηκαν πολλά για την πορεία του, έχει τις δυνατότητες να τα καταφέρει. Με τον Μορόν, έναν κυνηγό από το πάνω ράφι κατά το κοινώς λεγόμενο, έναν παίκτη που υπέγραψε την πρόκριση κόντρα στον Αλμέιδα, έναν επιθετικό που συνήθως στα σημαντικά δηλώνει παρών. Και με ποδοσφαιριστές όπως ο Κουέστα και ο Φαμπιάνο, ο Φετφατζίδης και ο Βέλεθ, ο Οντουμπάτζο και ο Σουλεϊμάνοφ, είναι λογικό να κοιτά ψηλά. Ο δε Μάντζιος, ονειρεύεται όπως το 1998. Ξέρετε, τον θρίαμβο που βίωσε ως παίκτης με τον Πανιώνιο απέναντι στον Παναθηναϊκό. Θα ζήσει κάτι ανάλογο και ως προπονητής;