«Η αυτοπροβολή μπλοκάρει την ελευθερία μου»

Θεωρείτε ότι η καλλιτεχνική σας δημιουργία είναι μια παρορμητική αφήγηση ή ένα ερευνητικό σενάριο; Αποδέχεστε το λάθος, ως μέρος της καλλιτεχνικής πρακτικής σας;

Ποτέ δεν είναι υπό πλήρη έλεγχο, συμβαίνουν  και τα δύο, αλλά όχι σε τακτά χρονικά διαστήματα. Η πρώτη ιδέα είναι πάντα αυθόρμητη, αφορά μια παρόρμηση ή μια διάθεση που θέλω να εκφράσω. Οταν αυτό χρειάζεται έρευνα, μπορώ να προχωρήσω πολύ μακριά και μπορεί να πάρει κάποιον χρόνο, απολαμβάνω αυτή την περίοδο. Είναι μια στιγμή που μπορώ να μοιραστώ με οποιονδήποτε, επειδή συμβαίνει μόνο στο μυαλό μου. Στη συνέχεια ετοιμάζω κάποια βασικά σχέδια και κρατώ σημειώσεις για να ξεκινήσω την υλοποίηση. Αυτή η διαδικασία μπορεί να είναι εξαντλητική όταν η πρωταρχική ιδέα δεν υλοποιείται αμέσως με τον τρόπο που την οραματίζομαι. Χρειάζεται υπομονή και εξάσκηση και μπορεί να είναι απογοητευτικό, αλλά σπάνια τα παρατάω μέχρι να συμβεί η μαγική στιγμή. Είναι εξαιρετικά σημαντικό για μένα να παραμένω ανοιχτός κατά τη διάρκεια αυτής της διαδικασίας. Τα απροσδόκητα λάθη μπορούν να οδηγήσουν σε ενδιαφέροντα αποτελέσματα και μου αρέσει να εκπλήσσω τον εαυτό μου όσο και τον θεατή.

Η γλυπτική σας απορρέει από την ανάγκη να νιώσετε και να γεμίσετε τον χώρο;

Η ανακάλυψη της γλυπτικής θεωρήθηκε ολοκλήρωση των δισδιάστατων εικόνων. Κατά τη δημιουργία ενός τρισδιάστατου αντικειμένου, το μάτι υποχρεώνεται να κοιτάζει συνεχώς  προς όλες τις κατευθύνσεις. Πρόκειται για ένα διαφορετικό είδος ενθουσιασμού. Καθώς ορισμένες ιδέες απαιτούν συγκεκριμένες τεχνικές, αισθάνεσαι υπέροχα αν μπορείς να ανταποκριθείς σε αυτό. Επίσης όποτε έχω την ανάγκη, μου αρέσει να χρησιμοποιώ τη φωτογραφία και το φιλμ. Είναι φυσικό αποτέλεσμα να γίνομαι διεπιστημονικός.

«Pour vivre heureux, vivons cachés» («Για να ζήσουµε ευτυχισµένοι, ας ζήσουµε κρυµµένοι») είναι η παροιµία του 18ου αιώνα που εκτιµάτε. Είναι χρήσιµη σε ένα σύστηµα όπως ο κόσµος της τέχνης που επιδιώκει την αυτοπροβολή;

Από την παιδική μου ηλικία αγαπούσα την ιδιωτικότητα, μου άρεσε να βρίσκομαι μόνος με τον εαυτό μου. Αυτό το συναίσθημα δεν με εγκατέλειψε ποτέ και είναι σαν μια προστασία που με κρατάει σε ισορροπία. Μου αρέσει να δείχνω το έργο που δημιουργώ χωρίς να δείχνω τον εαυτό μου αυτοπροσώπως. Η αυτοπροβολή με κάνει να αισθάνομαι εξαιρετικά άβολα, μπλοκάρει την ελευθερία μου.

Σας ενδιαφέρει να εξερευνείτε τις αναπαραστάσεις του ανθρώπινου σώματος με σουρεαλιστικό τρόπο;

Το ανθρώπινο σώμα σε όλες του τις μορφές είναι μια από τις κύριες πηγές έμπνευσής μου. Είμαι ικανοποιημένος μόνο όταν ένα έργο προκαλεί διερώτηση, όταν καλεί τον θεατή να αλλάξει τον τρόπο που κοιτάζει. Η εκτροπή από το νόημα των αντικειμένων με ερεθίζει πάρα πολύ και αυτό είναι που μας δίδαξαν οι σουρεαλιστές.

Εχετε σκεφτεί να ανακυκλώσετε ιστορικά στοιχεία για να δώσετε νέα νοήµατα σε ένα έργο τέχνης;

Από την εφηβεία μου ενδιαφέρομαι για την ιστορία της τέχνης. Με διαμόρφωσε σε αυτό που είμαι και είναι προφανές ότι διαπερνά ένα μέρος της δουλειάς μου.

Ποια η σηµασία των απτικών υλικών στο έργο σας;

Μου αρέσει να παίζω με απτικά υλικά και συχνά τα χρησιμοποιώ για να δημιουργήσω μια αντίθεση σε αυτό που γνωρίζουμε και σε αυτό που βλέπουμε. Η αφή μπορεί να επιβεβαιώσει ή να εκπλήξει αυτό που η όραση αναμένει.

Από τα χρόνια σας στη µόδα κρατάτε για πολύτιµο το «νοσοκοµειακό λευκό» ως στοιχείο του καλλιτεχνικού σας παρόντος;

Ποτέ δεν ήταν «νοσοκομειακό λευκό», αλλά διάφορες αποχρώσεις του λευκού που δείχνουν το πέρασμα του χρόνου πάνω στο άσπρο χρώμα. Οσο για τα λευκά πανωφόρια που φορούσαμε, ήταν τυπικές ρόμπες των ατελιέ υψηλής ραπτικής και σίγουρα όχι εργαστηριακές στολές. Αλλά αυτό δεν ήταν κατανοητό εκείνη την εποχή. Σήμερα το λευκό χρώμα σε όλες τις αποχρώσεις του συνεχίζει να μου αρέσει, αλλά όχι περισσότερο από το μαύρο ή το κόκκινο.

Οσο θα βρίσκεστε στην Αθήνα, έχετε διάθεση να εξερευνήσετε στοιχεία του ελληνικού πολιτισµού;

Σίγουρα. Υπάρχει άλλωστε και μια σύμπτωση, αφού λίγο πριν συναντήσω τη Μαρίνα Ηλιάδη και τον Jean Bernier, δημιούργησα μια σειρά γλυπτών από γύψο βασισμένα στην αρχαία γλυπτική.

Τι βλέπετε από ένα ιδανικό παράθυρο σε µια πόλη;

Ακόμα κι αν είμαι άνθρωπος της πόλης, κάθε μικροσκοπική ματιά στη φύση με καταπραΰνει.

ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ

«Αψυχα αντικείμενα, έχετε ψυχή (…);»

Στην Αθήνα μεταμορφώνει από τις 7/3 την γκαλερί Bernier Eliades αντλώντας έμπνευση από τη φράση του Alphonse de Lamartine, ποιητή του 19ου αιώνα, «Αψυχα αντικείμενα, έχετε ψυχή (…);». H καλλιτεχνική πρακτική του εμπεριέχει στοιχεία ρομαντισμού. Αυτή τη φορά το σώμα δεν φορά την τέχνη του όπως γινόταν με τις συλλογές. Γίνεται ο χώρος που την υποδέχεται. Ομως το βλέμμα του θεατή, εξοικειωμένο στη γλώσσα της αποδόμησης, στις σουρεαλιστικές ανατροπές που συνόδευαν τα ρούχα και τα αντικείμενα αξεσουάρ της ομάδας του, θα έχει πολλά στοιχεία να επεξεργαστεί στα νέα του έργα. Στη σειρά «Torsos» ένας ώμος, ένας λαιμός και ένας κορμός λιώνουν σε μια ομοειδή βάση που θυμίζει δέρμα, εγείροντας ερωτήματα σχετικά με τους παραδοσιακούς τρόπους έκθεσης και θέασης των αντικειμένων. Τα «Kits» από σιλικόνη, μαύρα ή στο χρώμα της σάρκας, προκαλούν φιλοπαίγμονα διάθεση με τα κατακερματισμένα μέρη του σώματος, ξυπνώντας αναμνήσεις από παιχνίδια κατασκευής. Στο «Vanitas», ως γιος κομμωτή, ο καλλιτέχνης υπενθυμίζει στον θεατή την αδυσώπητη πορεία του χρόνου, που εγγράφεται στις αλλαγές του χρώματος των μαλλιών από την παιδική ηλικία μέχρι τα γηρατειά.