Υποκρισία

Οταν συνέβη το πολύνεκρο δυστύχημα στα Τέμπη, ήταν από εκείνες τις ελάχιστες στιγμές που η συλλογική διαχείριση υπογράμμιζε την τραγικότητα των στιγμών και υποδήλωσε σεβασμό. Σε εκείνη την κόρη που σπαρακτικά έλεγε «του έκλεισα το τελευταίο εισιτήριο για το πρώτο βαγόνι, φταίω εγώ», σε εκείνους τους γονείς, τα αδέρφια, τους συγγενείς που μέσα σε μια στιγμή σφραγίστηκαν για πάντα οι ζωές τους. Θυμάμαι τη μάνα που ούρλιαζε έξω από το νοσοκομείο «πού είναι το κορίτσι μου;». Η κάμερα κατέγραφε από απόσταση, οι δημοσιογράφοι δεν επιχείρησαν καν να την προσεγγίσουν. Η σκηνοθεσία της θλίψης, που έχουμε συνηθίσει να φιλοτεχνεί η τηλεόραση, δεν είχε θέση σε τέτοιες στιγμές. Το ίδιο το γεγονός ήταν τόσο τραγικό, που υπαγόρευσε και τον τρόπο προβολής του.

Εναν χρόνο μετά, τίποτα δεν είναι ίδιο. Οι συνήθεις τυμβωρύχοι σε θέσεις μάχης αίρουν κάθε αμφιβολία για την ανύπαρκτη πολυδιαφημισμένη ευαισθησία τους. Το τραγικό δυστύχημα αποτελεί καμβά πάνω στον οποίο ξεδιπλώνουν κομματική σπέκουλα και πολιτικά αφηγήματα. Αισχρή εργαλειοποίηση του πόνου χαροκαμένων γονιών, τους οποίους στρατεύουν σε κομματικούς πολέμους, πορείες διαμαρτυρίας με άσχετα αιτήματα. «Αυξήσεις, προσλήψεις, μονιμοποιήσεις» έγραφε πανό στη διαδήλωση διαμαρτυρίας ανήμερα της μαύρης επετείου. Χωρίς καν αυτοί που το κρατούσαν να αντιλαμβάνονται την ειρωνεία. Για τα αναρίθμητα ανεπίτρεπτα λάθη που άφησαν δυο τρένα να κινούνται σε τροχιά σύγκρουσης επειδή ο ένας «δεν πρόσεξε», ο άλλος «αμέλησε να ρωτήσει», ο τρίτος «έκανε το μοιραίο λάθος», ο τέταρτος «δεν εφάρμοσε το πρωτόκολλο ασφαλείας», ο πέμπτος έφυγε νωρίτερα από τη βάρδια αφήνοντας τον άπειρο συνάδελφο και υπογράφοντας ψευδώς για την ώρα αποχώρησής του. Καμία είδηση για όλα αυτά, καμία διαρροή από την εξέλιξη των ανακρίσεων, καμία απόδοση ευθύνης. Παρά μόνο λαϊκισμός, που υπαγορεύει ακύρωση κάθε έννοιας ατομικής ευθύνης του πολίτη και απόδοση ευθυνών στο απρόσωπο πολιτικό σύστημα, σαν να εκλέγεται από μόνο του.

Ισως αυτό που θα όφειλε να κάνει το πολιτικό σύστημα ως ελάχιστο φόρο τιμής στα θύματα θα ήταν η επιβολή ενός αυστηρού συστήματος αξιολόγησης στο Δημόσιο. Στο ξεχαρβαλωμένο Δημόσιο, όπου τοποθετούνται πελατειακά σε νευραλγικές θέσεις άτομα χωρίς επάρκεια ή εμπειρία και αγοράζονται ηλεκτρονικά συστήματα που δεν θα καθιστούσαν τα ανθρώπινα λάθη θανάσιμα από τα τέλη του 2003 και κρατούνται επί 20 ολόκληρα χρόνια ανενεργά! Τιμωρία των πολιτικών υπευθύνων διαχρονικά, ώστε καμία κυβέρνηση να μην μπορεί να αφήνει συμβάσεις να χρονίζουν και τα έργα να μη τελειώνουν ποτέ. Να ξέρουν όλοι ότι αν «η στραβή συμβεί στη βάρδια τους» θα τιμωρηθούν αυστηρά. Κανείς όμως δεν ενδιαφέρεται για αυτά.

Λαϊκά δικαστήρια, αβασάνιστα συμπεράσματα, στην πραγματικότητα έλλειψη σεβασμού στον πόνο των συγγενών των θυμάτων, οι οποίοι αντιμετωπίζονται ως πραγματογνώμονες από εμάς τους δημοσιογράφους, ώστε να καλύπτουμε τηλεοπτικό χρόνο. Πρόχειρες και αυτοσχέδιες ΕΔΕ σε τηλεπαράθυρα για το ποιος έδωσε εντολή να σβηστούν τα ονόματα μπροστά από το μνημείο του Αγνωστου Στρατιώτη, μια αγωνιώδης προσπάθεια επίδειξης ευαισθησίας από την αντιδήμαρχο καθαριότητας του Δήμου Αθηναίων με έμπλεες θυμού ανακοινώσεις, ένα ναρκισσιστικό virtue signaling από αιρετούς άρχοντες που ανακοινώνουν μνημείο μόνο για τα Τέμπη ή κόμματα που υποκριτικά τοποθέτησαν μαύρο πανό μόνο για τους νεκρούς των Τεμπών, αλλά όχι για τους 104 νεκρούς στο Μάτι ή τους 24 στη Μάνδρα. Απύθμενη υποκρισία, πολιτική εργαλειοποίηση του πένθους, ένα νοσηρό σκηνικό που φιλοτεχνείται με αφίσες συνδικαλιστικών οργανώσεων με άσχετα αιτήματα («Εναν χρόνο μετά δεν ξεχνάμε, να τιμωρηθούν οι υπεύθυνοι του εγκλήματος των Τεμπών, διεκδικούμε αυξήσεις, να δοθούν πίσω τα δώρα Χριστουγέννων και Πάσχα»). Και όπως πάντα μολότοφ, κουκουλοφόροι, καταστροφές δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας. Αφού λοιπόν δεν ομονοήσαμε ούτε μπροστά σε μια πολύνεκρη τραγωδία, τουλάχιστον ας σκύψουμε το κεφάλι. Απέναντι στον βουβό πόνο αυτών των ανθρώπων.

Στον πραγματικό πόνο. Που δεν έχει κουράγιο για φλυαρία.