Οταν συνέβη το πολύνεκρο δυστύχημα στα Τέμπη, ήταν από εκείνες τις ελάχιστες στιγμές που η συλλογική διαχείριση υπογράμμιζε την τραγικότητα των στιγμών και υποδήλωσε σεβασμό. Σε εκείνη την κόρη που σπαρακτικά έλεγε «του έκλεισα το τελευταίο εισιτήριο για το πρώτο βαγόνι, φταίω εγώ», σε εκείνους τους γονείς, τα αδέρφια, τους συγγενείς που μέσα σε μια στιγμή σφραγίστηκαν για πάντα οι ζωές τους. Θυμάμαι τη μάνα που ούρλιαζε έξω από το νοσοκομείο «πού είναι το κορίτσι μου;». Η κάμερα κατέγραφε από απόσταση, οι δημοσιογράφοι δεν επιχείρησαν καν να την προσεγγίσουν. Η σκηνοθεσία της θλίψης, που έχουμε συνηθίσει να φιλοτεχνεί η τηλεόραση, δεν είχε θέση σε τέτοιες στιγμές. Το ίδιο το γεγονός ήταν τόσο τραγικό, που υπαγόρευσε και τον τρόπο προβολής του.
Το παρόν άρθρο, όπως κι ένα μέρος του περιεχομένου από tanea.gr, είναι διαθέσιμο μόνο σε συνδρομητές.
Είστε συνδρομητής; Συνδεθείτε
Ή εγγραφείτε
Αν θέλετε να δείτε την πλήρη έκδοση θα πρέπει να είστε συνδρομητής. Αποκτήστε σήμερα μία συνδρομή κάνοντας κλικ εδώ
- Τουρκία: Ανακαλύφθηκε μαρμάρινο άγαλμα της θεάς Αθηνάς στην αρχαία ελληνική πόλη της Λαοδίκειας (βίντεο και φωτογραφίες)
- Σκληρή προειδοποίηση από τη Ρωσία: Στο στόχαστρο χώρες που θα φιλοξενήσουν γαλλικά πυρηνικά – Στο κάδρο και η Ελλάδα
- Οικονομικό Φόρουμ Δελφών – Τζιτζικώστας: Τα αεροπορικά καύσιμα επαρκούν έως τις αρχές Ιουνίου
