Εκάς οι βέβηλοι

Τα άγια λείψανα είναι ένας τρόπος της Εκκλησίας να λαμβάνει δηλώσεις πίστης από θρησκευόμενους που θεωρείται ότι δεν διαθέτουν την πνευματικότητα για να προσεγγίσουν τη θεία διδασκαλία. Στην ουσία είναι μια ειδωλολατρική επιβίωση: στο όνομα της πίστης, οι χριστιανοί καλούνται να λατρέψουν άγιες κάρες, οστά, οστάρια, τεκμήρια της ύπαρξης αγίων που δεν αρκεί το παράδειγμά τους ή το μαρτύριό τους όπως καταγράφεται στον Συναξαριστή. Με δεδομένο ότι, συνήθως, η προσκύνηση τμημάτων του σκελετού αγίων συνοδεύεται από τον οβολό των πιστών στο παγκάρι, υπάρχει μια λέξη που εκφράζει με ακρίβεια αυτού του τύπου τη μεθόδευση απόδειξης πίστης: λειψανεμπόριο.

Ανάλογα μεταχειρίζονται τους νεκρούς οι ιδεολογίες που υπόσχονται κάποια μελλοντική πραγμάτωση, κάποια τελεολογία, οι θεοκρατίες και τα κομμουνιστογενή κόμματα. Οι θεοκρατίες χρειάζονται μάρτυρες της πίστης πάνω στους οποίους οικοδομούν το στυγνό εξουσιαστικό μοντέλο τους. Το ίδιο και τα κόμματα της κομμουνιστικής και κομμουνιστογενούς Αριστεράς.

Γι’ αυτό, στις κοινωνικές συγκρούσεις, τα θύματα που προέρχονται από την Αριστερά (όταν υπάρχουν) αγιοποιούνται. Αν υπάρχουν θύματα από την άλλη πλευρά, θύματα που εργάζονταν για το κράτος, για «το σύστημα» ή δεν εργάζονταν για κανέναν, γίνεται προσπάθεια είτε να σβήσουν από τη μνήμη είτε να απαξιωθούν. Για τον Αξαρλιάν, π.χ., θύμα του Κουφοντίνα, δεν έκλαψε κανείς – αντίθετα, για τον Γρηγορόπουλο, θύμα ενός αστυνομικού που παρέβη το καθήκον του, κάηκε η Αθήνα. Οι τρεις νεκροί της Μαρφίν ενοχλούσαν – αφού συκοφαντήθηκαν επειδή εργάζονταν όταν πυρπολήθηκε το κτίριο της εργασίας τους, στη συνέχεια έγινε εργώδης προσπάθεια να ξεχαστούν, οι δολοφόνοι τους δεν βρέθηκαν ποτέ και κανείς από τους συνήθεις διαμαρτυρόμενους δεν το θεωρεί αυτό δημοκρατικό έλλειμμα, ενώ το λιτό μνημείο που στήθηκε στη μνήμη τους με καθυστέρηση έχει βανδαλιστεί κατ’ επανάληψη.

Ολα αυτά τα γράφω για να εξηγήσω το πάθος της Αριστεράς (και των κινημάτων του δρόμου) για τους νεκρούς των Τεμπών. Δεν τους ανήκουν οι νεκροί αυτοί. Επεσαν θύματα πρωτίστως της ανευθυνότητας υπαλλήλων που δεν έκαναν σωστά τη δουλειά τους – η καθυστέρηση εκσυγχρονισμού των σιδηροδρομικών υποδομών μπορεί να θεωρηθεί συνοδός αιτία αλλά δεν είναι η βασική (αν ήταν οι ελλιπείς υποδομές θα έπρεπε να είχαμε θρηνήσει πολλούς ακόμα νεκρούς στο παρελθόν). Το θέμα είναι, όμως, ότι τα κοράκια των κινημάτων έπεσαν πάνω τους να τους προσοικειωθούν, επειδή όπως κάθε ιερατείο που ξέρει να ασκεί επιρροή είναι ασκημένοι στο λειψανεμπόριο.

Τη μια ανόσια πράξη άλλες ανόσιες ακολουθούν. Τέτοια ανόσια συμπεριφορά ήταν η αναγραφή των ονομάτων των νεκρών του δυστυχήματος μπροστά από το Μνημείο του Αγνωστου Στρατιώτη. Βεβηλώνοντας τον χώρο του μνημείου, όπου αναφέρονται τόποι πολέμων στους οποίους Ελληνες πέθαναν για την πατρίδα, οι υπηρέτες του λειψανεμπορίου στο όνομα του προοδευτισμού υπαινίσσονται ότι οι νεκροί των Τεμπών είναι θύματα ενός κοινωνικού πολέμου που τους εξόντωσε. Στην ουσία, δηλαδή, ανασυστήνουν την ιδεολογία της αντιμνημονιακής «Αγανάκτησης» ενός οιονεί εμφυλίου, τον οποίο χρεώνουν στην κυβερνώσα πλειοψηφία. Αδιανόητη αγυρτεία. Και πρωτοφανής καπηλεία νεκρών ενός τρομερού δυστυχήματος – που πάντως δεν ανήκουν στα αφηγήματα «της ανατροπής» και «της θυσίας».

Το χειρότερο μάλιστα είναι ότι στην πλευρά των λειψανεμπόρων σπεύδουν να πάρουν διακεκριμένη θέση η αντιδήμαρχος Αθηναίων Ρωξάνη Μπέη και ο δήμαρχος Χάρης Δούκας. Με γνήσια λαϊκιστική ρητορική και με ανόσιες δηλώσεις, διεκδικούν προνόμιο στην ευαισθησία και στη θλίψη. Εκάς οι βέβηλοι.