Η μάνα. Η Μαρία Καρυστιανού. Να το πρόσωπο, όχι της ημέρας απλώς αλλά των ημερών ή και του χρόνου.
Μάζεψε υπογραφές. Μίλησε με αξιοπρέπεια και με επιχειρήματα για το έγκλημα στα Τέμπη. Εκανε το πένθος και τη συντριβή της κινητήρια ύλη για να ζητηθούν με διάρκεια και με διαφάνεια οι ευθύνες. Επιχειρησιακές και πολιτικές.
Κάτι ακόμη αν μου επιτρέπετε: Τα Τέμπη, όσο περνάει ο καιρός, θα είναι εδώ και θα συγκλονίζουν περισσότερο ενώ θα ξορκίζουν κάθε συγκάλυψη. Και η παρουσία της Καρυστιανού ή του Βλάχου, συγγενών θυμάτων, θα είναι ο φακός της πραγματικότητας.














