Προπονητές

Ποια είναι η πραγματική συμμετοχή των προπονητών στην επιτυχία μιας ομάδας; Σίγουρα θα πάρεις διαφορετικές απαντήσεις αν ρωτήσεις τον πρόεδρο της Νάπολι Αουρέλιο ντε Λαουρέντις και τον σερ Αλεξ Φέργκιουσον.

Πολλοί θεωρούν τον προπονητή ως αναγκαίο κακό. Εναν ρόλο που δεν μπορείς να τον αφήσεις κενό, αν και πολλοί είναι αυτοί που πιστεύουν πως οι ομάδες ίσως να έπαιζαν καλύτερα χωρίς αυτούς στην άκρη του πάγκου.

Για να γίνει περισσότερο αντιληπτός ο ρόλος των προπονητών ας τους συγκρίνουμε με σεφ.

Δίνεις σε δύο μάγειρες ακριβώς τα ίδια υλικά για να δημιουργήσουν. Το αποτέλεσμα θα είναι ακριβώς το ίδιο; Η απάντηση θεωρείται πλεονασμός. Το ίδιο λοιπόν συμβαίνει με τους προπονητές. Ιδιοι παίκτες διαφορετικό αποτέλεσμα.

Πέρα από τα προφανή, ο τρόπος που προπονούνται οι αθλητές, τα αγωνιστικά συστήματα, οι αυτοματισμοί, οι σωστές επιλογές στην κατάρτιση της ενδεκάδας, η αξιολόγηση του αντιπάλου, υπάρχουν και κάποιες σημαντικές λεπτομέρειες που κάνουν εντέλει τη διαφορά.

Ο προπονητής πρέπει να εμπνέει σεβασμό και φόβο. Αν δεν μπορεί να πετύχει το πρώτο, θα πρέπει να ισχύει οπωσδήποτε το δεύτερο. Αν οι παίκτες αντιληφθούν τα ρήγματα αδυναμίας του θα τον κατασπαράξουν. Σ’ αυτό το σημείο τεράστια σημασία έχει η προσωπικότητά του.

Θα πρέπει επίσης να μη δημιουργεί έριδες και να μπορεί να πείσει τους παίκτες του πως απέναντί του είναι όλοι ίσοι.

Οχι με λόγια αλλά με έργα. Ο προπονητής διαθέτει τεράστια δύναμη που αν δεν τη διαχειριστεί σωστά μπορεί να προκαλέσει μία μικρή καταστροφή. Το να επικρίνει δημόσια τους παίκτες του, να τους υποτιμά, να τους συμπεριφέρεται σαν υποτακτικούς του, να μεροληπτεί απέναντι σε όσους αντιπαθεί, τότε η ομάδα είναι καταδικασμένη στην αποτυχία.

Μπορεί να φαίνονται ακραία όλα αυτά αλλά δεν είναι. Γι’ αυτό η επιλογή ενός προπονητή πρέπει να είναι μια πολύ καλά μελετημένη απόφαση των συλλόγων χωρίς να παρασύρονται από ατζέντηδες, διασημότητες και επιτυχίες του παρελθόντος. Ισως ο χαρακτήρας τους να είναι το πρωτεύον για μία ομάδα και μετά τα υπόλοιπα.