Αν οι διαμαρτυρίες είχαν αποτέλεσμα…

Σε ένα πρωτάθλημα όπως το δικό μας, στο οποίο για να κάνεις πρωταθλητισμό απαγορεύεται να χάνεις βαθμούς με τις ομάδες που βρίσκονται από την πέμπτη θέση και κάτω, το στραβοπάτημα του ΠΑΟ με τη Λαμία είναι σημαντικό. Η ισοπαλία με 2-2 ήρθε σε ένα παιχνίδι στο οποίο ο Παναθηναϊκός αγωνίστηκε με παίκτη παραπάνω για πάνω από 60 λεπτά, προηγήθηκε με 2-1 και είχε τριάντα λεπτά στη διάθεσή του να βρει το γκολ της νίκης μετά την ισοφάριση της Λαμίας με τον Τσιλούλη.

Πέρα από γκρίνιες για τη διαιτησία του Ζαμπαλά, που όντως διηύθυνε το ματς σαν να δίνει εξετάσεις, ο ΠΑΟ πλήρωσε κυρίως δικά του λάθη, όπως την αστοχία των παικτών του όταν έφταναν σε θέση βολής, αλλά και τις αδυναμίες που φάνηκαν στην άμυνα, και ήταν και άτυχος αφού είχε δύο δοκάρια και έχασε δύο ποδοσφαιριστές (τον Βέρμπιτς και τον Χουάνκαρ) από μυϊκά προβλήματα. Τότε, γιατί φώναζε στο τέλος ο Γιάννης Αλαφούζος; Νομίζω ότι η δήλωσή του δεν είχε να κάνει με το ματς, αλλά με το γεγονός πως βλέπει όλα όσα φοβόταν να γίνονται πράξη.

Αναφορές

Από όλα αυτά που είπε ο Αλαφούζος υπάρχουν δύο αναφορές που έχουν μεγάλη σημασία. Η μία έχει να κάνει με τις περίφημες «θυγατρικές ομάδες», η άλλη με το υπουργείο Αθλητισμού. Τις πρώτες τις χαρακτήρισε «ντροπή», το υπουργείο «άχρηστο». Νομίζω ότι λίγο υπερβάλλει. Θυγατρικές ομάδες δεν υπάρχουν – εννοώ ότι δεν προκύπτει ότι έχουν μετοχές ΠΑΕ της Σούπερ Λίγκας ανιψιοί, ανιψιές και περίεργοι φίλοι ιδιοκτητών άλλων ομάδων. Και ο υπουργός Γιάννης Βρούτσης δεν μου προκύπτει ότι είναι αυτός που διαμορφώνει την κεντρική πολιτική στο ποδόσφαιρο: εκτελεί εντολές του Μαξίμου. Που με όσα συμβαίνουν δεν έχει κανένα πρόβλημα: ίσα ίσα μάλλον ευχαριστημένοι μοιάζουν οι επικεφαλής του επιτελικού μας κράτους.

Διάλεξη

Δεν μπορείς να ζητάς από έναν παράγοντα να κάνει διάλεξη για όσα συμβαίνουν στο ποδόσφαιρο με την ψυχραιμία ενός πανεπιστημιακού δασκάλου που αγορεύει σε αμφιθέατρο. Απλά ο Αλαφούζος θα έπρεπε να είναι πιο σαφής σε όλα. Για παράδειγμα, όταν μίλησε για τους διαιτητές που δεν φοβούνται θα μπορούσε να υπενθυμίσει πως στα τελευταία τέσσερα ματς της Λαμίας με τον ΠΑΟ οι παίκτες της Λαμίας έχουν ρίξει άπειρο ξύλο στους παίκτες του Παναθηναϊκού σαν να ενθαρρύνονταν να το κάνουν γιατί θα μείνουν ατιμώρητοι: αυτό θα ήταν κάτι πιο σαφές από το «οι διαιτητές φοβούνται». Θα μπορούσε επίσης να πει ότι η έρευνα για τα στημένα ματς της περσινής περιόδου δεν ολοκληρώνεται και δεν υπάρχουν παραπομπές σαν κάποιος να μην επιτρέπει στους αθλητικούς εισαγγελείς να κάνουν διώξεις. Οταν δεν γίνεσαι σαφής, οι παρατηρήσεις ακούγονται σαν γκρίνιες ή δικαιολογίες.

Αποστάσεις

Ο Αλαφούζος είναι αλήθεια πως προσπαθεί να κρατήσει ίσες αποστάσεις από όλους εντός του θερμοκηπίου του ελληνικού ποδοσφαίρου. Αλλά βλέπει πως αργά αλλά σταθερά διαμορφώνεται σε επίπεδο βαθμολογίας πρωταθλήματος μια τελική εικόνα που είναι ακριβώς αυτή που συνεργάτες, φίλοι και γνωστοί του προέβλεπαν καιρό τώρα στηρίζοντας τις προβλέψεις τους σε συγκεκριμένους λόγους, όχι μόνο και απαραίτητα αγωνιστικούς. Το να βλέπεις Κυριακή με Κυριακή γιατί δεν θα κερδίσεις και φέτος το πρωτάθλημα είναι κομμάτι δύσκολο να το αντέξεις: είναι δεδομένο πως θα αντιδράσεις σπασμωδικά. Αλλά η όποια αντίδραση δεν είναι και λύση.

Ομοσπονδία

Ο Αλαφούζος είναι προσεκτικός στα να μη θίξει τα ιερά και τα όσια της ομοσπονδίας. Την προηγούμενη φορά που μίλησε κατηγόρησε τον αρχιδιαιτητή Φρόιντφελντ που ζει κάπου στη Σουηδία ενώ εδώ τις δουλείες τις κάνουν άλλοι. Χθες μίλησε για «θυγατρικές», πράγμα που είναι λάθος: ούτε ανιψιοί κυκλοφορούν και αγοράζουν μετοχές ΠΑΕ, ούτε δανεικοί προσφέρονται αφειδώς. Τι υπάρχει; Η βεβαιότητα ότι για να προκόψεις σε αυτό το πρωτάθλημα και να φτάσεις στον στόχο, όποιος κι αν είναι, πρέπει να τα έχεις καλά με την ομοσπονδία κι όποιον την ελέγχει. Αν περιμένει ο Αλαφούζος πως θα ιδρώσει το αφτί των κυβερνώντων όσο απλώς διαμαρτύρεται, θα περιμένει άδικα. Κι αυτός όπως και άλλοι πολλοί που πιστεύουν πως ένα πρωί θα καταλάβει η κυβέρνηση τα δίκια τους. Τα ξέρει η κυβέρνηση. Απλά έχει κι άλλους φίλους εκτός από τον Αλαφούζο. Τους οποίους καθώς φαίνεται τους έχει χαρίσει τη δυνατότητα στο ποδόσφαιρο να κάνουν ό,τι θέλουν…

Εχασε

Ο ΠΑΟ δεν έμεινε φυσικά εκτός πρωταθλήματος γιατί έχασε βαθμούς με τη Λαμία. Είναι μάλλον απίθανο να τερματίσει πρώτος στην κανονική περίοδο: η ισοπαλία του το Σάββατο θα πρέπει να του ανοίξει τα μάτια – τα ματς με τον ΟΦΗ και τον Αρη που έχει μπροστά του μέχρι την έναρξη των playoffs θα είναι πολύ δύσκολα. Η ελπίδα του βέβαια είναι ότι στα ντέρμπι των playoffs που ακολουθούν ο Τερίμ θα μπορέσει να παρουσιάσει μια ομάδα με αγωνιστική ένταση και σοβαρότητα – αυτά δηλαδή που του έλειψαν στο ματς με τη Λαμία το Σάββατο.

Για να βγει πρωταθλητής πρέπει να κερδίσει στα playoffs τα ματς με την ΑΕΚ, τον ΠΑΟΚ και τον Ολυμπιακό – βέβαια κι αυτά με τη Λαμία και τον Αρη που θα είναι πολύ δύσκολα. Το να τα καταφέρει θα είναι εξαιρετικά δύσκολο, αλλά αυτό το ξέραμε από την αρχή της σεζόν. Από τότε καμία αλλαγή δεν υπήρξε. Εκτός αν νομίζει κανείς ότι επειδή έφυγε ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς και ήρθε ο Τερίμ θα αλλάξουν και οι συνήθειες των διαιτητών, θα κάνει στόχο η κυβέρνηση την καταπολέμηση της διαφθοράς, θα μαζέψουν οι εισαγγελείς όσους ανεβάζουν ομάδες από τις μικρότερες κατηγορίες κ.λπ.

Απίθανο

Κάποιος θα πει τι μπορεί να κάνει ο Αλαφούζος. Μετωπική σύγκρουση με την κυβέρνηση Μητσοτάκη για το ποδόσφαιρο μου μοιάζει απίθανο. Να πάει κι αυτός να τα βρει με όσους διοικούν την ομοσπονδία παρασκηνιακά το βλέπω δύσκολο. Αυτά τα κάνουν όσοι θέλουν να μείνουν στην κατηγορία, όσοι ψάχνουν βοήθειες για να διεκδικήσουν μια έξοδο στην Ευρώπη – άντε και μια θέση στον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδος. Αλλά ο Παναθηναϊκός θέλει να κερδίσει ένα πρωτάθλημα που του λείπει δεκαπέντε χρόνια. Και το πρωτάθλημα το κερδίζει ένας. Αν κάποιος ελέγχει, το να περιμένεις να το στήσει αυτός που ελέγχει για να το κερδίσεις εσύ που φωνάζεις μου φαίνεται κομμάτι δύσκολο. Κι αν όποιος φώναζε κατάφερνε να τον φοβούνται, η ιστορία των τίτλων στην Ελλάδα θα ήταν κομμάτι διαφορετική…