Παρανομία on camera

Είχε εξαιρετικό ενδιαφέρον αυτή την εβδομάδα να παρακολουθεί κανείς δηλώσεις κυβερνητικών στελεχών για το μπάχαλο στα πανεπιστήμια. Σε ρόλο σχολιαστών, κατέκριναν τις παράνομες πρακτικές που έλαβαν χώρα στο ΕΚΠΑ. Συγκεκριμένα, καταδίκαζαν τη διάλυση της εξεταστικής με την εισβολή του συλλόγου διοικητικών υπαλλήλων μαζί στο Κέντρο Λειτουργίας και Διαχείρισης Δικτύου όπου μαζί με ομάδα φοιτητών έριξαν τον σέρβερ για να μποϊκοτάρουν τη διεξαγωγή διαδικτυακών εξετάσεων. Η μόνη εύλογη απάντηση που θα μπορούσε να δοθεί στα κυβερνητικά στελέχη θα ήταν «μακάρι όταν γίνετε κυβέρνηση να βάλετε ένα τέλος».

Η αλήθεια είναι πως όσα επιτεύγματα και αν αθροίζει η κυβέρνηση της ΝΔ στον τομέα της ανάπτυξης ή των επενδύσεων εξακολουθεί να επιδεικνύει μία ανεξήγητη ανοχή και φοβικότητα σε θέματα επιβολής του νόμου. Κάτι ανεξήγητο για μια κυβέρνηση που εξελέγη με τις ψήφους της πολυσυζητημένης «σιωπηλής πλειοψηφίας». Ο όρος που είχε αρχικά λανσαριστεί από τον πρόεδρο Νίξον και περιγράφει εκείνη την ομάδα πολιτών που δεν σηκώνει εύκολα γροθιά, δεν εκφράζεται αγανακτισμένα στα Μέσα Ενημέρωσης, ουσιαστικά δεν εκπροσωπείται, διότι δεν σκαρώνει συνθήματα, ούτε σηκώνει πλακάτ. Η κυβέρνηση της ΝΔ επικεντρώθηκε στη μάχη ανοικοδόμησης της οικονομίας και παρέδωσε τα όπλα στη μάχη των ιδεών. Περνάει νόμους για την κατάργηση του ασύλου, για την πανεπιστημιακή αστυνομία, για τις πορείες, με μία εσωτερική ενοχικότητα, ενώ παίζει άμυνα όταν έρχεται η ώρα να τους εφαρμόσει, χωρίς τελικά ποτέ να τους έχει ενστερνιστεί πραγματικά.

Η άνεση και η χαλαρότητα με την οποία ο συνδικαλιστής, δείχνοντας στις κάμερες το πρόσωπό του, επαίρετο για μία έκνομη πράξη, την παρεμπόδιση δηλαδή της ακαδημαϊκής λειτουργίας, αποτυπώνει με τον πιο εύγλωττο τρόπο την εντυπωμένη αίσθηση ατιμωρησίας και αδιαφορίας για τους νόμους. «Κάθε κινητοποίηση έχει ένα κόστος» έλεγε αυτάρεσκα στις κάμερες ο διοικητικός υπάλληλος του ΕΚΠΑ, εν προκειμένω όμως το κόστος πλήρωσαν οι φοιτητές. Της Νομικής Σχολής, όπου αναβλήθηκαν οι εξετάσεις σε δύο μαθήματα, της Φιλοσοφικής Σχολής, της Σχολής Θετικών Επιστημών όπου και εκεί οι φοιτητές δεν μπόρεσαν να δώσουν εξετάσεις σε δύο μαθήματα και της Σχολής Οικονομικών και Πολιτικών Επιστημών, όπου δεν πραγματοποιήθηκαν οι εξετάσεις σε τρία μαθήματα. Ολα αυτά επειδή… «συμβολικά ρίξαμε τον σέρβερ».

Είναι ο νέος όρος που έχει εμφιλοχωρήσει στον δημόσιο διάλογο. «Συμβολική διακοπή των εξετάσεων», «συμβολικό κλείσιμο δρόμων». Με καθόλου συμβολικές συνέπειες βέβαια για όσους υφίστανται αυτούς τους ιδιότυπους συμβολισμούς. Την ίδια ώρα, ο παραλογισμός αποτυπώνεται στην ανακοίνωση του Συλλόγου Διοικητικών Υπαλλήλων του ΕΚΠΑ, όπου τονίζεται ότι «η κυβέρνηση προσπάθησε με εκβιαστικό τρόπο να παρακάμψει το φοιτητικό κίνημα με την εξ αποστάσεως εξεταστική!». Παρακάμπτοντας οι ίδιοι ότι οι ίδιες οι καταλήψεις των πανεπιστημίων είναι μία παράνομη και εκβιαστική πρακτική σαν αυτές που καταγγέλλουν. Το πανεπιστημιακό άσυλο δεν καταργήθηκε επί της ουσίας ποτέ, η αστυνομία (πανεπιστημιακή, κανονική ή οποιαδήποτε άλλη) δεν επεμβαίνει όταν τελούνται έκνομες πράξεις και όλα εφαρμόζονται στο περίπου. Οσα εγκώμια κι αν λαμβάνει η χώρα διεθνώς για τις επιδόσεις της στην οικονομία και στις μεταρρυθμίσεις, δεν θα εναρμονιστεί με το ευρωπαϊκό παράδειγμα, όσο συνεχίζεται η ανοχή στο μπάχαλο. Οσο γίνονται καταλήψεις, όσο βανδαλίζονται καταστήματα ενάντια στον «εξευγενισμό των Εξαρχείων», όσο καλλιτέχνες προτρέπουν στις εμφανίσεις τους να βάλουν οι πολίτες σε σάκο υπουργούς και δημοσιογράφους, όσο γράφονται συνθήματα έξω από σπίτια δημοσιογράφων, όσο η Πολιτεία επιτρέπει διά της ανοχής της την κατάλυση της νομιμότητας.

Απέναντι σε όλα αυτά η σιωπηλή πλειοψηφία βρίσκεται και πάλι σε παραίτηση, αναμένοντας την κυβέρνηση να αντιδράσει. Αλλά όχι για πολύ.