Το μήνυμα των ευρωεκλογών

Θα είναι σαν να ψηφίζετε για εθνικές εκλογές αλλά θα είναι ευρωεκλογές, θα έλεγε ο γέροντας Παΐσιος. Και θα είναι λογικό αφού η ευρωκάλπη της 9ης Ιουνίου μοιάζει περισσότερο από ποτέ με εθνική αναμέτρηση. Τα κόμματα κάνουν μετρήσεις σαν να διακυβεύεται η εθνική εξουσία. Ακόμη και ψήγματα αμφισβήτησης πολιτικών ηγεσιών είναι σαν να προθερμαίνονται ενόψει των ευρωεκλογών. Το βράδυ των εκλογών πολλοί θα ακονίζουν τα μαχαίρια τους στην κεντροαριστερή όχθη. Ποτέ άλλοτε, πρόσφατα τουλάχιστον, μια τέτοια κάλπη δεν είναι έτοιμη για τόσα μηνύματα. Και όλο αυτό ως τάση μάλλον εις βάρος των ίδιων των ευρωεκλογών είναι. Κι αυτό αφού αν υπάρχει μια κρίσιμη στιγμή σε εξέλιξη για την Ευρώπη, είναι αυτή που διανύουμε.

Είσαι, δεν είσαι ευρωπαϊστής, οι πόλεμοι σε δόσεις και διάρκεια, η άνοδος της Ακροδεξιάς (στη Γαλλία οι δημοσκοπήσεις δίνουν τη Λεπέν σε τριπλάσια δυναμική από τον Μακρόν, ενώ και στη Γερμανία ο εφιάλτης είναι κοντά), η εξασθένηση της κοινωνικής συνοχής, τα πολλαπλά μέτωπα, όπως αυτό των αγροτών ή της ακρίβειας, των ανισοτήτων, διαμορφώνουν ένα επισφαλές έδαφος για τον ευρωπαϊκό λαό. Και την αρχιτεκτονική του οικοδομήματος. Οσο ποτέ, οι ευρωεκλογές αυτές θα έπρεπε να έχουν όλα αυτά στο επίκεντρο. Να μπουν κριτικά και με επιθετικό τρόπο οι πλεύσεις της Ευρώπης. Οι κοινωνικοί αποκλεισμοί που διαμορφώνονται στο εσωτερικό της. Για χώρες όπως η Ελλάδα, τι ακριβώς υποβοήθησε καθεστωτικές λογικές και καταπάτηση αρχών και αξιών. Να έχουν ήδη τεθεί σε διαβούλευση ζητήματα όπως η κλιματική κρίση, οι ανυπόφορες μητροπόλεις, τα θέματα δημόσιας υγείας και ασφάλειας, η σχέση ΕΕ και ΝΑΤΟ σε περίπτωση εκλογής του Τραμπ στις ΗΠΑ ή νίκης της Ρωσίας στην Ουκρανία.

Γιατί όμως θα πάμε σε μια κάλπη που θα έχει άλλο νόημα αλλά θα βγάλουμε άλλο συμπέρασμα; Ακόμη και όσοι προσέλθουν να ψηφίσουν θα πάνε με όρους ΕΕ, πολιτικών της ή ως μια προσομοίωση των τοπικών εκλογών; Η ΕΕ είναι μια γραφειοκρατία που εκδίδει κοινοτικές οδηγίες ή ψηφίσματα. Αυτό πιστεύει ένα μέρος των πολιτών. Η ΕΕ, παράρτημα του ΝΑΤΟ και παρακολούθημα στα περισσότερα των ΗΠΑ, σήμερα έχει εμπλακεί σε μια σειρά περιφερειακών εμπλοκών. Σε ένα δε περίπλοκο γεωπολιτικό περιβάλλον με πολλά επιμέρους μέτωπα, με μια ανάδυση του αναπτυσσόμενου ανατολικού άξονα, η ΕΕ και δημογραφικά και οικονομικά δίνει την εικόνα διαχείρισης της ήττας της. Οι Ευρωπαίοι ή τέλος πάντως όσοι ψηφίσουν στις 9 Ιουνίου θα πάνε ως πολίτες της χώρας τους. Οι δε Ελληνες, πάλι, όσοι πάνε λόγω χαλαρότητας της ψήφου, θα πάνε για να τιμωρήσουν ή να επιδοκιμάσουν τοπικές πολιτικές των κυβερνώντων τους. Η συζήτηση για την Ευρώπη – έστω η πιο ευρωσκεπτικιστική – θα παραπεμφθεί στις καλένδες.

ΠΙΕΡ ΠΑΟΛΟ ΠΑΖΟΛΙΝΙ

Εκ του πονηρού αποσυνδέσεις

Αιρετικό ή εικονοκλάστη τον λένε όσοι ξεχνούν πως βασικά ήταν κομμουνιστής, έστω και με μια περίεργη οπτική για τον καθολικισμό ή το λούμπεν προλεταριάτο που αποτύπωσε στο μυθιστόρημα Παιδιά της Ζωής ή στην περίφημη φιλμογραφία του. Ο Πιερ Πάολο Παζολίνι δεν ήταν ένας ακόμη αριστερός δημιουργός ή ένας προφήτης. Ηταν ο πιο ολοκληρωμένος μεταπολεμικός δυτικός διανοούμενος με άποψη για τον καταναλωτισμό, την Ακροδεξιά, τον κυνισμό, τον καπιταλισμό. Διακρίνετε κι εσείς μια τάση αποσύνδεσής του από το Πολιτικό ή μια εκ του πονηρού αποσύνδεσή του από τη μαρξιστική θεωρία;

Η… κανονικότητα της τηλεργασίας

Τα στοιχεία αν μη τι άλλο εντυπωσιάζουν. Και τα αλίευσα από την έρευνα Workmonitor της Randstad. Το 29% των εργαζομένων θα σκέφτονταν να παραιτηθούν, εάν ο εργοδότης τους ζητούσε να εργαστούν περισσότερο από το γραφείο. Η τηλεργασία που σχεδόν επιβλήθηκε από τον Μάρτη του 2020 για τους εργαζομένους έφτιαξε τη δική της κανονικότητα για τον καθένα. Ακόμη και για τη χώρα μας που δεν πληρούνται οι όροι αποζημίωσης του οικιακού κόστους του τηλεργαζόμενου. Το ρεπορτάζ λέει πως οι τηλεργάτες δεν περνούν από το γραφείο ούτε για να παραλάβουν την αλληλογραφία τους. Τι συμβαίνει όμως και μισήσαμε τον χώρο εργασίας; Μάλλον η πανδημία προκάλεσε στους περισσότερους δεύτερες σκέψεις για τον χαμένο ή τον δημιουργικό χρόνο.