Οταν οι «άλλοι άνθρωποι» είναι ίδιοι και χειρότεροι

Ηταν η δεύτερη φορά μέσα σε λίγους μήνες που κλονίστηκε η πίστη πως κάποιοι άνθρωποι κάνουν τη διαφορά. Η ελπίδα πως το έλλειμα της Πολιτείας καλύπτεται από ανθρώπους – πρότυπα που ανυστερόβουλα αφιερώνουν τη δική τους ζωή στις ζωές των άλλων. Στους μη ευνοημένους, στους ανήμπορους, σε όσους είχαν την ατυχία σε μια στροφή της ζωής να βρεθούν μόνοι. Οι διώξεις της Δικαιοσύνης και τα στοιχεία που αποκαλύπτονται προκαλούν θλίψη, όχι μόνο για τις πράξεις αυτές καθεαυτές, αλλά για την καταβαράθρωση της ελπίδας. Μετά τον πατέρα Αντώνιο, τον ιδρυτή της «Κιβωτού του Κόσμου», ο οποίος διώκεται για τις κακουργηματικές πράξεις της απιστίας, της υπεξαίρεσης και του ξεπλύματος χρήματος, οι προβολείς της Δικαιοσύνης φώτισαν έναν… άλλον άνθρωπο. Ο Κωνσταντίνος Πολυχρονόπουλος ελέγχεται για απάτη ύψους εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ, ενώ η Αρχή Καταπολέμησης της Νομιμοποίησης Εσόδων από Εγκληματικές Δραστηριότητες ελέγχει τις κινήσεις τεσσάρων λογαριασμών που σχετίζονται με τον ιδρυτή της κοινωνικής κουζίνας, αποκαλύπτοντας τελικά έναν «Αλλον άνθρωπο».

Ο πρώην Αγανακτισμένος που διαδήλωνε στην πλατεία Συντάγματος ξιφουλκώντας κατά των Μνημονίων, των τότε κυβερνώντων και των ξένων δυνάμεων που επιβουλεύονταν την εθνική μας ανεξαρτησία και αξιοπρέπεια, άρχισε να ταξιδεύει ανά την Ελλάδα μαγειρεύοντας με την κουτάλα – σήμα κατατεθέν, «το κουπί της ελπίδας» όπως τη βάφτισε, διότι όπως είχε εξηγήσει ήταν το κουπί με το οποίο ταξίδεψαν 80 πρόσφυγες από τα παράλια της Τουρκίας στη Συκαμιά της Λέσβου. Συμπυκνωμένοι συμβολισμοί, μπλεγμένα μηνύματα, για όλα εκείνα που προκάλεσαν κοινωνικές εντάσεις και διχασμό τα προηγούμενα χρόνια. Ολα συμπυκνώνονταν στο πρόσωπο του Κωνσταντίνου Πολυχρονόπουλου δίνοντας ηχηρό πολιτικό τόνο και σαφές ιδεολογικό πλαίσιο στην κοινωνική του δράση. Πολίτες που είχαν εισφέρει τον οβολό από το υστέρημά τους πλέον δεν γνωρίζουν εάν τα χρήματα αυτά έγιναν φρούτα για απόρους ή φρουτάκια από τζογαδόρους. Την απάντηση μπορεί να δώσει μόνο η Δικαιοσύνη, η οποία οφείλει να κινηθεί γρήγορα, ώστε να μη μείνουν σκιές σε ένα ζήτημα με αμέτρητες κοινωνικές προεκτάσεις.

Διότι ο Πολυχρονόπουλος δεν κρίνεται απλά ως μονάδα. Υποσυνείδητα συνδέεται με κάθε φιλανθρωπική δράση και η νομική του περιπέτεια τοποθετεί αστερίσκους ένθεν κακείθεν. Και σε όσους θέλουν να δωρίσουν χρήματα σε κοινωνικές δομές και δράσεις αλληλεγγύης και σε δυνάμει ακτιβιστές, οι οποίοι θα αποθαρρύνονται βλέποντας τον κίνδυνο να θεωρηθούν απατεώνες. Γι’ αυτό η ποινική διερεύνηση θα πρέπει να καταλήξει σε αξιόπιστο πόρισμα με αδιαμφισβήτητα στοιχεία. Διότι, ήδη, μετά από δύο απανωτά περιστατικά διωκόμενων προβεβλημένων φιλανθρώπων, η εμπιστοσύνη έχει εύλογα κλονιστεί και πολύ δύσκολα μπορεί να αποκατασταθεί στο συλλογικό υποσυνείδητο. Ενας ιερωμένος που κήρυττε τον λόγο της αγάπης κατηγορείται για πράξεις αισχρές, ενώ ένας «άλλος άνθρωπος» από όσους είχαμε συνηθίσει ελέγχεται από τη Δικαιοσύνη ότι είναι ίδιος και χειρότερος.

Το προσωπικό τους παράδειγμα φορτίζει αρνητικά την έννοια της προσφοράς και δημιουργεί κινδύνους να απαξιωθεί συλλήβδην η πράξη της φιλανθρωπίας. Εντιμοι άνθρωποι που με αυταπάρνηση επιτελούν κοινωνικό έργο θα αντιμετωπίζονται με εύλογη καχυποψία, αφού κάποιοι άλλοι με παρόμοια δράση αποδεικνύονται διάτρητοι. Πρόσωπα – πρότυπα καταβαραθρώνονται, σύγχρονοι ιεραπόστολοι, που έως σήμερα αποτελούσαν σημεία αναφοράς και πίστης πως και όμως υπάρχουν κάποιοι που κάνουν τη διαφορά.

Και αυτό τελικά είναι που δεν θα συγχωρήσει ποτέ κανείς στον πατέρα Αντώνιο και στον Αλλον άνθρωπο.