Ενα βήμα προς το φως

«Πάνω απ’ όλα το συμφέρον των ανυπεράσπιστων ψυχών». Αν κοιτάξει κανείς με προσοχή, βαθιά στα μάτια των παιδιών, και αν έχει ίχνος ενσυναίσθησης θα αντιληφθεί εύκολα πως αυτό που έχουν πραγματικά ανάγκη για να μεγαλώσουν σε ένα υγιές και ασφαλές περιβάλλον είναι ο σεβασμός, η σταθερότητα, η προστασία και πρωτίστως η ανιδιοτελής αγάπη.

Ο γονεϊκός ρόλος, για τον οποίο πολύς λόγος γίνεται σήμερα, αφορά στην ενσυνείδητη ανάληψη του πιο σημαντικού καθήκοντος του ατόμου προς το κοινωνικό σύνολο και την ανθρωπότητα. Ο γονεϊκός ρόλος άλλωστε και οι οικογενειακοί σχηματισμοί που τον πλαισιώνουν είναι έννοια ρευστή και ευμετάβλητη ανά εποχή, κοινωνία και πολιτισμό. Αυτό που είναι σταθερό και αναλλοίωτο είναι πως ο ρόλος αυτός αφορά στην ανατροφή των μελλοντικών ενηλίκων που θα συζητούν παρόμοια κοινωνικά θέματα στο μέλλον.

Το χρέος που έχουμε όλα τα άτομα είναι να σκεφτόμαστε πρωτίστως αν η άποψη την οποία εκφέρουμε σε θέματα που ενδεχομένως δεν μας αφορούν και άμεσα προσβάλλει την προσωπικότητα και την εστία παιδιών που υπάρχουν, μεγαλώνουν ενταγμένα στο κοινωνικό σύνολο, έχουν αφτιά και ακούν. «Τα παιδιά για να μεγαλώσουν χρειάζονται μητέρα και πατέρα».

Οσα άτομα εκφέρουν αβίαστα τέτοιον λόγο, καλό θα ήταν να αντιληφθούν πόσο κακοποιητικό και βίαιο είναι αυτός στα αφτιά ενός παιδιού που μεγαλώνει σε κάποιον οικογενειακό σχηματισμό εκτός της νόρμας. Και τέτοιες περιπτώσεις είναι χιλιάδες και δεν σχετίζονται πάντα με οικογένειες στις οποίες περιλαμβάνονται ομόφυλοι γονείς.

Υπάρχει και μία άλλη έκφραση που χρησιμοποιείται: «για αυτό το παιδί έγινα και μάνα και πατέρας». Ακούγεται συνήθως σε περιπτώσεις που για διάφορους λόγους απουσιάζει από τον οικογενειακό σχηματισμό ο ένας από τους δύο ετερόφυλους γονείς. Και συνήθως αυτή η φράση προκαλεί αισθήματα θαυμασμού και επιδοκιμασίας. Αυτή η φράση περικλείει το βαθύ νόημα του γονεϊκού ρόλου.

Τα παιδιά μας χρειάζονται αληθινή παρουσία, πίστη και αδιάκοπη καθοδήγηση προς την ενηλικίωση. Δεν χρειάζονται απλώς ανθρώπους που εμπίπτουν σε συγκεκριμένες έμφυλες ταυτότητες. Χρειάζονται τόσα περισσότερα. Αν αρκούσε μόνον αυτό, θα ζούσαμε σε μια ιδεατή κοινωνία χωρίς παθογένειες που αφορούν αθώες παιδικές ψυχές. Δυστυχώς όμως τέτοια ζητήματα απασχολούν ανελλιπώς την επικαιρότητα. Επομένως, αφού το μέγιστο ζήτημα είναι «το συμφέρον των ανυπεράσπιστων ψυχών» θα είχε νόημα να επικεντρώσουμε στην οριζόντια στήριξη των γονέων, ανεξάρτητα από τα ειδικά χαρακτηριστικά τους, ώστε να καταφέρνουν να ανταπεξέρχονται όσο καλύτερα μπορούν στον κρίσιμο ρόλο που επέλεξαν.

Τα παιδιά των ατόμων που τόσο συνειδητά λαχτάρησαν, προσπάθησαν, υπέμειναν, αγωνίστηκαν να τα αποκτήσουν και τα μεγαλώνουν σαν ανεκτίμητο θησαυρό δεν κινδυνεύουν, ησυχάστε. Αφιερώστε την ενέργειά σας στην ευζωία των παιδικών ψυχών που πραγματικά έχουν ανάγκη. Και τότε ίσως η κοινωνία μας θα καταφέρει να βαδίσει ένα ακόμα βήμα μπροστά, προς το φως.

Η Γεωργία Kαλαντζή είναι μητέρα παιδιού που μεγαλώνει με ομόφυλους γονείς στην Ελλάδα