Οι «πικρές αλήθειες» της ελληνικής πραγματικότητας

Οταν η τρίχρονη κόρη μας, η Στέλλα, μας ρωτά πού ήταν πριν γεννηθεί, της απαντάμε «στην κοιλιά της μαμάς Κατερίνας και στην καρδιά της μαμάς Χαρούλας». Αυτή είναι η αλήθεια μας, η ιστορία μας.

Και ξεκινά κάπως έτσι: εν έτει 2018, έπειτα από 5 χρόνια συμβίωσης και ωρίμασης της ιδέας επέκτασης της οικογένειάς μας, η σύζυγός μου κι εγώ ξεκινήσαμε τις προσπάθειές μας για να φέρουμε ένα παιδί στη ζωή μας. Καθώς δεν είχαμε ποτέ συναντήσει καμία άλλη οικογένεια με δυο μαμάδες ή μπαμπάδες, είχαμε πολλά ερωτηματικά και αρκετό δισταγμό. Στη λήψη της απόφασης μας βοήθησε τελικά η σταδιακή γνωριμία με ομόφυλα ζευγάρια που μεγάλωναν τα παιδιά τους στην Ελλάδα (παιδιά που σήμερα έχουν φτάσει ή πλησιάζουν στην ενηλικίωση), αλλά και η εξαντλητική μελέτη της (ήδη εκτεταμένης μέχρι τότε) διεθνούς επιστημονικής βιβλιογραφίας σχετικά με την καταγεγραμμένα υγιή, ψυχοκοινωνική εξέλιξη των παιδιών ομόφυλων γονέων σε δεκάδες χώρες.

Μετά αρχίσαμε να μεταβολίζουμε τις «πικρές αλήθειες» της ελληνικής πραγματικότητας: δεν μας επιτρεπόταν να χρησιμοποιήσουμε την υποβοηθούμενη αναπαραγωγή εάν είχαμε συνάψει σύμφωνο συμβίωσης, δεν μας επιτρεπόταν να χρησιμοποιήσουμε το γενετικό υλικό της μιας από εμάς και το αναπαραγωγικό σύστημα της άλλης για την κύηση (με τις ισπανικές κλινικές να μας «φλερτάρουν» έντονα, προσφέροντας αυτή τη δυνατότητα), δεν θα μας επιτρεπόταν με κανέναν τρόπο να εξασφαλίσουμε και οι δύο, ως γονείς, το παιδί που ονειρευόμασταν να μεγαλώσουμε. Πιαστήκαμε χέρι χέρι, κάναμε ένα «άλμα πίστης» και βρεθήκαμε σε μια κλινική υποβοηθούμενης αναπαραγωγής στην Αθήνα.

Ακολούθησαν δυόμισι χρόνια μάχης με την υπογονιμότητα: τα φάρμακα, τα πρωτόκολλα, η γνώμη των άλλων, τα τεστ εγκυμοσύνης στο ντουλάπι του μπάνιου και τα βουβά βράδια αγκαλιά μπροστά στην τηλεόραση έπειτα από κάθε αρνητικό τεστ.

Ημασταν όπως όλα τα ζευγάρια στις αίθουσες αναμονής – τουλάχιστον έτσι νιώθαμε. Κι όμως δεν ήμασταν: γιατί η Χαρούλα δεν ήταν «ο σύζυγος». «Ο σύζυγος» έχει αυτονόητη πρόσβαση στην αίθουσα του υπέρηχου, στη λήψη σοβαρών αποφάσεων της στιγμής, σε διαρκή ενημέρωση για όλα. Η Χαρούλα περίμενε στην καλύτερη περίπτωση στον χώρο αναμονής και στη χειρότερη εκτός του κτιρίου της κλινικής λόγω επιπλέον περιορισμών Covid-19. Η Χαρούλα άκουσε για πρώτη φορά την καρδιά του παιδιού της μέσα από βιντεοκλήση, περιμένοντας στο πάρκινγκ της κλινικής.

Ομως, τον χιονισμένο Φεβρουάριο του 2021, όταν η Αθήνα παρέλυε από την κακοκαιρία, εμείς γυρνούσαμε στο σπίτι με το μωρό μας. Από τότε και κάθε μέρα, εμείς, οι μαμάδες της Στέλλας, χτίζουμε για εκείνη και όλα τα παιδιά έναν κόσμο με περισσότερες ανοιχτές πόρτες και λιγότερα πάρκινγκ.

Η Κατερίνα Τέλιου είναι Global Training Manager στην εταιρεία Apivita, Puig