Τα κορδόνια του Μητσοτάκη

Μιλώντας στην τηλεόραση και απαντώντας σε σχετική ερώτηση για το τι θα κάνει το ΠΑΣΟΚ όταν έλθει στη Βουλή το νομοσχέδιο για τους γάμους ομόφυλων ζευγαριών, ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, Νίκος Ανδρουλάκης, είπε πως «εμείς δεν πρόκειται να δέσουμε τα κορδόνια της Νέας Δημοκρατίας». Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, μιλώντας αργότερα στην κρατική τηλεόραση, επέκρινε τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ κάνοντας λόγο για ζήτημα ανθρώπινων δικαιωμάτων. «Δεν με ενδιαφέρει δηλαδή, ως κ. Ανδρουλάκης, τι λέει το νομοσχέδιο, αρκεί να δημιουργήσω εγώ πρόβλημα στη Νέα Δημοκρατία», συμπέρανε ο Πρωθυπουργός. Που δεν θα δημιουργηθεί πρόβλημα, επειδή αν δεν ψηφιστεί το νομοσχέδιο η κυβέρνηση θα συνεχίσει να υπάρχει, ουδείς θα την κλονίσει – απλώς θα έχει χαθεί μια ευκαιρία εκσυγχρονισμού.

Στο ΠΑΣΟΚ εκνευρίστηκαν και έβγαλαν μια επιθετική ανακοίνωση. Την παραθέτω: «Μαθήματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων από τον Κυριάκο Μητσοτάκη, τον Πρωθυπουργό των υποκλοπών, της υποβάθμισης των θεσμών, των παρεμβάσεων στη δικαιοσύνη και της μεταμεσονύκτιας άλωσης των ανεξάρτητων αρχών, δεν δεχόμαστε. Ας μην κρίνει εξ ιδίων τα αλλότρια, όταν μιλά για εργαλειοποίηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων».

Μπράβο, αλλά ο Πρωθυπουργός δεν νομίζω ότι έκανε μάθημα σε οποιονδήποτε. Συνήγαγε ένα εύλογο συμπέρασμα. Οταν ο αρχηγός ενός κόμματος της αντιπολίτευσης βλέπει ότι η κυβερνητική πλειοψηφία μπορεί να διαρραγεί στη διαδικασία της ψήφισης του συγκεκριμένου νομοσχεδίου και σε αυτό απαντά ότι δεν θα δέσει τα κορδόνια του κυβερνώντος κόμματος, δεν υπάρχουν περιθώρια παρανόησης. Αυτό μια ερμηνεία έχει: ότι δεν προτίθεται να συνδράμει το κυβερνών κόμμα, ότι δηλαδή θα καταψηφίσει.

Το ΠΑΣΟΚ έκανε κι άλλη ανακοίνωση. Θυμήθηκε την ψηφοφορία για το σύμφωνο συμβίωσης, που είναι σημαντική μεταρρύθμιση, αφού θεσμοθέτησε μια πρώτη νομική σύμβαση για ζευγάρια του ίδιου φύλου ενώ, ταυτόχρονα, συνέβαλε στην εξοικείωση της ελληνικής κοινωνίας, στην κατανόηση ότι αυτό δεν είναι ούτε παράλογο ούτε αδιανόητο, όπως το ήθελε το στερεότυπο. Στην ψηφοφορία εκείνη, οι βουλευτές της ΝΔ είχαν ψηφίσει κατά συνείδηση. Ε, το ΠΑΣΟΚ κατακεραυνώνει τη ΝΔ επειδή, λέει, τότε ψήφισαν υπέρ «μόλις 19 από τους 75» βουλευτές τους. Ενώ οι πασόκοι, προσθέτει η ανακοίνωση, το είχαν ψηφίσει όλοι.

Πάλι μπράβο για τους πασόκους, αλλά έχω την εντύπωση ότι ούτε στο σημείο αυτό έχουν καταλάβει τι σημαίνει πως η ουσία είναι ότι, με κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, και ενώ το νομοσχέδιο θα περνούσε σίγουρα με τις ψήφους του ΠΑΣΟΚ και του Ποταμιού,  το συντηρητικό κόμμα, αντί να καταψηφίσει ή να απόσχει, επέτρεψε στους βουλευτές του να ψηφίσουν κατά συνείδηση. Κι ότι βρέθηκαν 19 να υπερψηφίσουν, δημιουργώντας ρήγμα στο συντηρητισμό του ίδιου του κόμματός τους – αντιπαρατιθέμενοι, δηλαδή, ουσιωδώς με την ιδεολογική ταυτότητά τους.

Αντί να κάνουν αυτή τη λογική σκέψη, που οδηγεί σε πολιτικά συμπεράσματα και, ιδίως, καταλήγει στην ευθύνη των πολιτικών έναντι των πολιτών που τους εκλέγουν, οι πασόκοι ισχυρίζονται ότι ο «βουτηγμένος στην αλαζονεία» Πρωθυπουργός «ευτέλισε την απλή λογική». Παραλογίζονται και μετά αναγκάζονται να φωνασκούν, να απευθύνουν καλά καθούμενα χαρακτηρισμούς και να προσπαθούν ματαίως να δημιουργήσουν ένταση.

Λένε ότι υπερασπίζονται τη λογική, την οποία περιφρονούν. Δεν εκπλήσσομαι. Επειδή πολύ φοβάμαι ότι ο Ανδρουλάκης αρχίζει όπου σταματά η λογική.

Η επικοινωνιακή διαχείριση μιας καταστροφής

Η παραδοχή του αρχηγού της Πυροσβεστικής Σωτήρη Τερζούδη ότι, όταν τη νύχτα της πολύνεκρης πυρκαγιάς δόθηκε η συνέντευξη Τύπου από τον τότε πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα, ήταν γνωστό ότι υπήρχαν νεκροί δεν νομίζω να ξάφνιασε κανέναν. Ο Σωτήρης Τερζούδης κατά τη διάρκεια της απολογίας του στη δίκη για το Μάτι, που ξανάρχισε μετά το τέλος της αποχής των δικηγόρων, κατέθεσε ότι η πρώτη ειδοποίηση για νεκρούς είχε φτάσει στις 19.54 το βράδυ της 23ης Ιουλίου 2018. Ουσιαστικά, δηλαδή, επιβεβαίωσε τα όσα ξέραμε.

Τι ξέραμε; Οτι ήταν γνωστό πως υπήρχαν νεκροί. Αλλά ο Αλέξης Τσίπρας, και οι πολιτικοί επιτελείς του, προτίμησαν εκείνο το βράδυ να πουν ψέματα. Και στη σύσκεψη που έγινε στο Κέντρο Επιχειρήσεων της Πυροσβεστικής, λίγο πριν απ’ τα μεσάνυχτα, οι πάντες έπαιζαν θέατρο. Στο τέλος, ο τότε πρωθυπουργός ζήτησε από τα αεροπλάνα να απογειωθούν με το πρώτο φως της ημέρας – ενώ ήδη η φωτιά είχε κάψει ό,τι ήταν και είχε ελεγχθεί.

Αυτό το θέατρο, η επικοινωνιακή διαχείριση μιας καταστροφής ήταν το όνειδος της κυβέρνησης Τσίπρα, που τότε είχε επισημανθεί από πολλούς. Στην πορεία, στον ΣΥΡΙΖΑ έψαχναν δυστύχημα επί διακυβερνήσεως των επιγόνων τους για να ρεφάρουν. Πώς να ρεφάρεις, όμως, την αναισθησία και την κοροϊδία;