Κι όμως, δεν πείθουν!

Μέτρα που βγήκαν από την κατάψυξη και μπήκαν στον φούρνο μικροκυμάτων. Κάτι νέο δεν ακούσαμε από την κυβέρνηση κατά τη διάρκεια της ανακοίνωσης των αποφάσεών της για την αντιμετώπιση των φαινομένων οπαδικής βίας.

Ενα φαινόμενο που είναι πέραν του οπαδικού, αλλά συνιστά κοινωνικό πρόβλημα, οι ανακοινώσεις λοιπόν της κυβέρνησης για τη λήψη εφτά μέτρων δεν πείθουν ότι μπορούν να δώσουν λύσεις. Η βάση τους είναι μέτρα που δεν απέδωσαν καρπούς στο παρελθόν.

Η πικρή αλήθεια είναι ότι την ώρα λοιπόν που τα γήπεδα της Super League 1 έχουν κλείσει και οι φίλαθλοι δεν μπορούν να παρακολουθήσουν από τις εξέδρες τα παιχνίδια, η κυβέρνηση ανακοίνωσε μέτρα τα οποία έχουν δοκιμαστεί στο παρελθόν και δεν έχουν αποδειχθεί αποτελεσματικά.

Η μία Λέσχη ανά ομάδα υπάρχει από το 2022 επί Αυγενάκη. Δεν έχει εφαρμοστεί. Για κάμερες σε 24 γήπεδα υπάρχει απόφαση από το 2007. Το 2015 δεν θα έπαιζε ομάδα σε γήπεδο που δεν θα υπήρχαν κάμερες. Η λειτουργία και η εποπτεία άπτεται της διάθεσης, της μόρφωσης και της εκπαίδευσης της Αστυνομίας που έχει πάντα την αρμοδιότητα.

Ηλεκτρονικό εισιτήριο υφίσταται από 2002. Ως ιδέα. Οταν λέμε ηλεκτρονικό θα πρέπει να έχει το όνομα του κατόχου του; Για να το αγοράσεις ήδη χρειάζεται το ΑΜΚΑ. Η ταυτοποίηση απαιτεί έξτρα προσωπικό και σκάνερ στις εισόδους. Το έχει ήδη κάνει η ΟΥΕΦΑ στους τελικούς της όπως και όλες οι ομάδες στα μεγάλα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα. Οι ποινές και μάλιστα αυστηρότατες υφίστανται. Το «ιδιώνυμο» με το οποίο θα πήγαιναν φυλακή όσοι έκαναν επεισόδια στα γήπεδα θεσπίστηκε το 2006 και δυο χρόνια μετά καταργήθηκε.

Η διάθεση υπάρχει και η κυβέρνηση το προσπάθησε. Δεν έχουν όμως τίποτα καινούργιο αυτά τα μέτρα. Το παρελθόν δεν είναι καλός οδηγός αφού καμία κυβέρνηση δεν τα εφάρμοσε σωστά. Καμία δεν κατάλαβε ότι δεν είναι απλά και μόνο οπαδικό το πρόβλημα…