Αντίπαλο τέρμα

Οι περισσότεροι φίλοι μου, Ολυμπιακοί, Αεκτζήδες ή Παναθηναϊκοί, στηρίζουν την ξένη ομάδα όταν η αντίπαλη ελληνική παίζει στο εξωτερικό. Είναι κάτι σύνηθες, αν όχι δεδομένο στο ποδόσφαιρο. Προκαλεί όμως πάντα αμηχανία όταν ο οπαδισμός εισέρχεται και στην πολιτική. Τη στιγμή που η αδιανόητη κίνηση του βρετανού πρωθυπουργού Ρίσι Σούνακ να ακυρώσει το ραντεβού με τον έλληνα Πρωθυπουργό λειτούργησε ως προσωπικό του Βατερλώ και βρετανικό σαμποτάζ καθιστώντας ευρύτερα γνωστές τις ελληνικές θέσεις στο θέμα των Γλυπτών του Παρθενώνα, εγχώριοι τιμητές βρήκαν ευκαιρία για αντεθνική προπαγάνδα. Την ώρα που διεθνείς αναλυτές έκαναν λόγο για πολιτικό φάουλ του βρετανού πρωθυπουργού συνδέοντάς το με τη δυσμενή δημοσκοπική του εικόνα, η τομεάρχης πολιτισμού του ΣΥΡΙΖΑ αποφαινόταν πως «τα Γλυπτά του Παρθενώνα είναι σοβαρή υπόθεση για να αφήνεται στα χέρια του Μητσοτάκη» και πως «ο Πρωθυπουργός της χώρας φαίνεται να είναι διατεθειμένος να αποκλίνει του εθνικού στόχου της επιστροφής των Γλυπτών του Παρθενώνα». Τη στιγμή που η βρετανική «Guardian» καυτηρίαζε τον Σούνακ για «άσκοπο διπλωματικό ξέσπασμα», «εσφαλμένη στρατηγική κρίση» αλλά και «παιδιάστικη», ελληνικό κομματικό έντυπο έκανε λόγο για «ψυχρολουσία Μητσοτάκη». Καθόλου τυχαίο δεν είναι ότι η άκρως μετρημένη ανάρτηση του Στέφανου Κασσελάκη, όπου διαπίστωνε πως «η υπόθεση είναι ζήτημα που υπερβαίνει το πρόσωπο του εκάστοτε έλληνα Πρωθυπουργού και τις κομματικές αντιπαραθέσεις, είναι εθνική υπόθεση που αφορά την ιστορία ενός ολόκληρου λαού», αποτέλεσε αντικείμενο εσωκομματικής αντιπολίτευσης από στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ που επιμένουν ότι το κομματικό πρέπει να υπερβαίνει ακόμα και το εθνικό.

Δεν ήταν η πρώτη φορά. Οταν ξέσπασε η υπόθεση της δήθεν νεκρής Μαρίας, της καλοστημένης προπαγανδιστικής κατασκευής τουρκικών συμφερόντων, κάποιοι και πάλι πανηγύρισαν μπροστά από το αντίπαλο τέρμα. Εγχώριοι έμποροι ευαισθησίας υιοθέτησαν αυτοστιγμεί το τουρκικό προπαγανδιστικό υλικό, ενώ έλληνες ευρωβουλευτές στράφηκαν με ερωτήσεις κατά της ίδιας τους της χώρας. Με ανεξήγητη ελαφρότητα, αν όχι σκόπιμη στρατηγική, υιοθέτησαν το αφήγημα ξένων ΜΜΕ, τα οποία σταθερά προσπαθούν να συγκαλύψουν τις ευθύνες των δικών τους κρατών για το πανευρωπαϊκό πρόβλημα του Μεταναστευτικού. Εγχώριες ΜΚΟ, η δράση των οποίων τις οδηγεί τελικά στον εισαγγελέα «για σύσταση εγκληματικής οργάνωσης», στράφηκαν ευθέως κατά τη Ελλάδας και υπέρ των τουρκικών θέσεων. Παρόμοια στάση κρατούν συνολικά στο θέμα του Μεταναστευτικού όταν συκοφαντούν το Ελληνικό Λιμενικό αδιαφορώντας τελικά για το πραγματικό δράμα δυστυχισμένων ανθρώπων.

Ηταν Νοέμβριος του 2021 όταν η Ολλανδή Ινγκεμποργκ Μπέουχελ, φορώντας το διάσημο κόκκινο καπέλο, απευθυνόταν με προσβλητικό ύφος στον έλληνα Πρωθυπουργό. Και τότε δεν ήταν λίγοι αυτοί που πανηγύρισαν για το ανθελληνικό κρεσέντο. Το ότι είχε συλληφθεί τον Ιούνιο του 2021, διότι διευκόλυνε τη διαμονή παράνομου μετανάστη στην Ελλάδα φιλοξενώντας 23χρονο Αφγανό, ποσώς τους απασχόλησε, μάλιστα μερικοί αποθέωσαν την πρακτική Μπέουχελ ως το απαύγασμα ανεξάρτητης δημοσιογραφίας, επειδή πήγε στο Μαξίμου και με χαρακτηρισμούς («είστε ψεύτης, αυτό που κάνετε είναι ναρκισσιστική κατάχρηση») επιχείρησε να βάλει στο στόμα του ερωτώμενου τη δική της άποψη («γιατί δεν λέτε ότι οι Βρυξέλλες σας άφησαν μόνους»). Κατά τη γνώμη έλληνα ευρωβουλευτή μάλιστα αυτό ήταν μια «δημοσιογράφος που ελέγχει την εξουσία», κάτι που είναι «είδος δημοσιογραφίας που σπανίζει στην Ελλάδα» – συγκεκριμένα, ενός ευρωβουλευτή κόμματος που αποφάσιζε να κάνει εμπάργκο σε εκπομπές και μέσα ενημέρωσης που ασκούσαν κριτική στο κόμμα του.

Το πρόβλημα όμως δεν είναι ούτε ο ευρωβουλευτής ούτε το κόμμα του. Αλλά ότι όλες αυτές οι απόπειρες κατασυκοφάντησης της χώρας για κομματικούς σκοπούς βρίσκουν ευήκοα ώτα στο εγχώριο ακροατήριο που δεν διστάζει να στηρίξει κάποιους που επινοούν ιστορίες, στέκονται ενάντια στο εθνικό αίτημα για επιστροφή των Γλυπτών του Παρθενώνα, εργαλειοποιούν θανάτους στα νερά του Αιγαίου ή αυτούς που φτάνουν στο σημείο να μακιγιάρουν 5χρονα παιδάκια για να φαίνονται στην κάμερα νεκρά.