Ακυρώστε τη συνάντηση! Δεν είναι μόνο οι Ελληνες που τρελάθηκαν

Ο Ρίσι Σούνακ έβγαλε τα Prada μοκασίνια του και ξάπλωσε στον καναπέ. Ηταν άλλη μια μεγάλη μέρα που όλα πήγαιναν ακριβώς σύμφωνα με το σχέδιο. Η φθινοπωρινή δήλωση στην οποία οι φόροι μειώνονταν, ενώ παράλληλα αυξάνονταν. Τα καθαρά στοιχεία για τη μετανάστευση έδειχναν ότι η σκληρή αντιμετώπιση των αλλοδαπών σήμαινε ότι θα επέτρεπε σε περισσότερους να εισέρχονται στη χώρα.

Δεν μπορούσε να καταλάβει πλήρως γιατί οι άνθρωποι δεν ήταν περισσότερο ευγνώμονες για όλα όσα είχε κάνει.

Μια σπάνια μισή ώρα ελεύθερου χρόνου. Ο Ρις! Πήρε στα χέρια του τον φορητό υπολογιστή και άρχισε να περιηγείται την ιστοσελίδα του Harrods. Θα του χρειαζόταν ένα καινούργιο κοστούμι. Ζόρικο. Δεν μπορούσε να αποφασίσει για το νούμερο. Θα του έκανε εκείνο που είναι για 8 έως 10 ετών ή το για 10 έως 12; Το ένα θα ήταν πολύ μικρό με το παντελόνι να φτάνει μέχρι τη μέση της γάμπας του, το άλλο πολύ μεγάλο. Ή μήπως επρόκειτο για συναισθηματικές ηλικιακές ομάδες; Σε αυτή την περίπτωση, ίσως να ήταν καλύτερα να κοιτάξει την κατηγορία των νηπίων.

Την ώρα που επαλήθευε τα τραπεζικά του στοιχεία – είχε προσπαθήσει να κουνήσει αόριστα την κάρτα του στον φορητό υπολογιστή – ακούστηκε ένα χτύπημα στην πόρτα. Ηταν ο Ολιβερ Ντάουντεν. Ο Ρις χαμογέλασε. Χάρηκε για τη διακοπή. Χρειαζόταν λίγη παρέα.

«Γεια σου, Ολιβ», είπε.

«Χαίρομαι που σε βλέπω Ρίστερ», απάντησε ο αναπληρωτής πρωθυπουργός.

«Τι τρέχει;»

«Εεε… να, είναι πολύ βαρύ», είπε ο Ολιβ. «Νομίζω ότι μπορεί να έχουμε ένα διεθνές επεισόδιο στα χέρια μας. Ο έλληνας πρωθυπουργός, ο Ζορμπάς, όπως κι αν τον λένε, σκοπεύει να χρησιμοποιήσει μερικά λεπτά από την ωριαία συνομιλία του μαζί σου για να ζητήσει πίσω τα Ελγίνεια».

«Οχι!»

«Ναι. Οι Ελληνες απλώς αποφάσισαν ότι η εδώ και δεκαετίες πολιτική τους, να θέλουν να τους επιστραφούν τα Γλυπτά στον Παρθενώνα, εξακολουθεί να είναι και ισχύουσα η πολιτική τους. Μπορείς να το πιστέψεις; Τι βλάκες!»

Ο Ρις σηκώθηκε και περπάτησε στο δωμάτιο. Τώρα ήταν πραγματικά αναστατωμένος. Αυτό ήταν προσβολή. Οχι μόνο για το Ηνωμένο Βασίλειο στο σύνολό του. Αλλά και για τον ίδιο προσωπικά. Οι Ελληνες θα προσπαθούσαν να τον φέρουν σε δύσκολη θέση δημοσίως.

Φανταστείτε την ντροπή! Υστερα από μια μακρά συζήτηση για το Μεταναστευτικό – οι Ελληνες έπρεπε πραγματικά να συμφωνήσουν σε αυτό το θέμα, ήταν ντροπή πόσοι άνθρωποι έφταναν εκεί με βάρκες – και μερικά ευχάριστα για την Ουκρανία και το Ισραήλ, θα ακολουθούσε μια ακίνδυνη ανταλλαγή απόψεων κατά την οποία ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα ζητούσε τα Μάρμαρα και αυτός θα έλεγε όχι. Δεν υπήρχε χώρος για αυτού του είδους την ενήλικη διπλωματία στην κυβέρνηση των Συντηρητικών. Τι στο καλό θα έλεγαν ηλίθιοι σαν τον Λι Αντερσον και τον Μπρένταν Κλαρκ-Σμιθ;

«Αυτό απλά δεν μπορεί να συμβεί, Ολιβ», είπε ο Ρις! Ενιωθε να του έρχεται άλλη μια κρίση υστερίας. Ισως ακόμη και ένα πλήρες ξέσπασμα θυμού. Γίνονταν όλο και πιο συχνά.

«Πολύ σωστά, Ρίστερ», φώναξε ο Ντάουντεν. «Δεν μπορούμε να έχουμε τους Ελληνες να έρχονται εδώ και να μας πατάνε με τη λογική τους. Διάολε, δεν φύγαμε από την Ευρωπαϊκή Ενωση για να έχουμε διεθνείς σχέσεις ενηλίκων με τους γείτονές μας. Πού είναι το αστείο σε αυτό; Το όλο θέμα ήταν να καταστρέψουμε την οικονομία και να κοροϊδέψουμε τους ξένους. Επιστρέφοντας τον όρο Μικρή στη Μεγάλη Βρετανία».

«Επιπλέον, δεν με σεβάστηκαν», είπε ο Ρις μουτρωμένος. «Υπάρχει μια σειρά στη λίστα των παγκόσμιων ηγετών και ο τύπος από την Ελλάδα είναι πολύ κάτω από εμένα. Η χώρα του δεν είναι καν στους G20. Οπότε δεν μπορεί να αποφασίζει για την ατζέντα. Εγώ μπορώ. Υπάρχει μόνο ένα πράγμα που μπορεί να γίνει. Ακύρωσε τη συνάντηση!»

Ο Σούνακ άρπαξε το τηλέφωνο και έψαξε τις επαφές. Ε για τον Ελληνα. Αρχισε να στέλνει μηνύματα. «Σόρι, τώρα δεν μπορούμε να συναντηθούμε. Στολίζω το χριστουγεννιάτικο δέντρο. Αλλά δεν μπορείς να έχεις τα ελεεινά τα Μάρμαρά σου. Τα κλέψαμε, άρα είναι δικά μας. Τώρα φύγε. Ποιο κομμάτι του “πήγαινε στον διάολο” δεν καταλαβαίνεις; ΥΓ: Αν είσαι πραγματικά απελπισμένος, μπορείς να κάνεις μια κουβέντα με τον Ολιβ αντί εμού».

Μια ώρα αργότερα, εισέβαλε αγχωμένος ο Τζέρεμι Χαντ. Είχαν μάθει τα νέα; Ο έλληνας πρωθυπουργός είχε οδηγήσει ένα JCB στον A303 και είχε σκάψει το Στόουνχεντζ. Και τώρα βρισκόταν στη διαδικασία να το φορτώσει σε ένα αεροπλάνο στο Στάνστεντ. Κάτι έπρεπε να γίνει.

«Υπάρχει μόνο μία λύση» δήλωσε ο Ρις. «Θα πρέπει να κηρύξουμε πόλεμο στην Ελλάδα. Τηλεφωνήστε στον Γκραντ Σαπς στο υπουργείο Αμυνας και πείτε του να στείλει το αεροπλανοφόρο μας στο Αιγαίο. Και θα χρειαστούμε τη SAS».

Ο Ολιβ με δυσκολία συγκράτησε τον πριαπισμό του. Είχε λαχταρήσει έναν καλό πόλεμο. Τον ενθουσιασμό της αλαζονείας του. Αξιζε να πεθάνουν άλλοι άνθρωποι γι’ αυτό. Η Δεξιά των Συντηρητικών θα ενθουσιαζόταν. Οπως και ολόκληρη η χώρα. Χαρείτε! Χαρείτε!

Αυτό μπορεί να αλλάξει το αποτέλεσμα των εκλογών.

«Σωστά, παιδιά», ψέλλισε ο Ολιβ. «Πάμε Κέρκυρα. Παίζουν ήδη κρίκετ, οπότε πρέπει υποσυνείδητα να θέλουν να εισβάλουμε».

«Εντάξει», είπε ο Ρις, φορώντας τη φανέλα μάχης που του είχε δώσει ο πρόεδρος Ζελένσκι.«Μιας και το συζητάμε, ας ξεκινήσουμε πόλεμο και με την Ισπανία. Ωρα να κάνουμε το Γιβραλτάρ βρετανικό».

«Εμμ», μουρμούρισε ο Τζέζα. «Είναι ήδη βρετανικό».

«Αστειεύεσαι! Λοιπόν, ας εισβάλουμε πάντως. Απλά για να σιγουρευτούμε».

Τότε ακριβώς χτύπησε το τηλέφωνο. Ηταν ο Χαβιέρ Μιλέι στην Αργεντινή. Πήρε πίσω τα Φόκλαντ και εγκατέστησε τη Λιζ Τρας ως κυβερνήτη.

«Κόψτε το ένα αεροπλανοφόρο μας στη μέση» διέταξε ο Ρις. «Και στείλτε την πρύμνη στον Νότιο Ατλαντικό. Δεν υπάρχει χρόνος για χάσιμο».