ΤΕΛΟΣ ΚΑΙ ΑΡΧΗ

Καμία διάσπαση δεν είναι χαρούμενη διαδικασία. Μάλλον το αντίθετο: το τέλος εποχής του ΣΥΡΙΖΑ, με τη μαζική φυγή των σαραντάρηδων που αποτελούσαν τον κορμό της «κυβερνώσας Αριστεράς» του Αλέξη Τσίπρα, είναι δύσκολο και επώδυνο για όλους τους εμπλεκομένους.

Οποια γνώμη κι αν έχει κανείς για το πολιτικό αποτύπωμα του κόμματος που καβάλησε το αντιμνημονιακό κύμα και διαπίστωσε τι σημαίνει να κυβερνάς μια χώρα σε κρίση στην πράξη, οφείλει να αντιμετωπίζει με σεβασμό αυτή την εσωκομματική αναταραχή. Κι αυτό όχι μόνο από πολιτικό πολιτισμό, αλλά γιατί το κλείσιμο της πόρτας από την ομάδα των «6+6» φέρνει αλλαγές και εκτός κομματικού πλαισίου.

Κάθε τέλος φέρνει μια αρχή. Οι περισσότεροι εμπλεκόμενοι είναι ακόμα πολύ νέοι για να πουν πως ο πολιτικός τους κύκλος έχει κλείσει. Λαμβάνουν θέση μάχης απέναντι σε άλλους της ίδιας γενιάς, που έχουν ήδη αναλάβει τα ηνία του ΠΑΣΟΚ, αλλά και απέναντι στον 35χρονο πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ, για τη διεκδίκηση του προοδευτικού χώρου, για τους ψηφοφόρους του οποίου την εμπιστοσύνη δεν κέρδισαν στις τελευταίες εκλογικές αναμετρήσεις.

Βρισκόμαστε προ των πυλών μεγάλων αλλαγών και ανακατατάξεων στην ευρύτερη Κεντροαριστερά. Σ’ αυτή τη φάση, κανείς δεν μπορεί να προβλέψει πώς θα διαμορφωθούν οι νέες συνθήκες. Σε κάθε περίπτωση, όμως, δεν θα μείνει πια βαλτωμένη στην κατάσταση που βρέθηκε μετά τις εθνικές εκλογές του καλοκαιριού και το 41% της ΝΔ.