Το μεγαλύτερο δυστύχημα

Από την ημέρα που ο Αλέξης Τσίπρας ανακοίνωσε την αποχώρησή του από την ηγεσία του κόμματος το βασικό ερώτημα και ζητούμενο ήταν αν ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα ώριμο αστικό κόμμα με συντεταγμένες διαδικασίες και ολοκληρωμένες καταστατικές λειτουργίες που θα του επέτρεπαν να προχωρήσει ομαλά στην επόμενη μέρα.

Και άλλα κόμματα βρέθηκαν στο παρελθόν στη θέση του και σε άλλα κόμματα οι εσωτερικοί ανταγωνισμοί υπήρξαν έντονοι, προκάλεσαν ρήξεις και διασπάσεις, πικρίες και συντροφικούς αλληλοσπαραγμούς, πάντοτε όμως επικρατούσε το αίσθημα της πολιτικής αυτοσυντήρησης και οι κομματικοί φορείς προχωρούσαν. Οσοι παρακολούθησαν το ιστορικό συνέδριο του ΠΑΣΟΚ του 1996 περιγράφουν μία ακραία διχαστική και εμφυλιοπολεμική ατμόσφαιρα η οποία όμως με το πέρας της διαδικασίας βρήκε το σύνολο των συνέδρων να φωνάζουν το ΠΑΣΟΚ είναι εδώ, ενωμένο, δυνατό και να προχωρούν στην επόμενη μέρα παραμερίζοντας απογοητεύσεις και διαφορές.

Η εικόνα που παρουσίασε η Κεντρική Επιτροπή του Σαββατοκύριακου στον ΣΥΡΙΖΑ είχε όλα αυτά τα στοιχεία που συγκροτούν μία εσωκομματική διαμάχη, απουσίαζε όμως παντελώς οποιοδήποτε αίσθημα ενότητας και συντροφικότητας. Ο νεοεκλεγμένος πρόεδρος αντιμετωπίστηκε από τις διάφορες τάσεις ως παρείσακτος, εισβολέας και ξένος προς τα ήθη και την πολιτική παρακαταθήκη της Αριστεράς. Ο κ. Κασσελάκης αντιμετώπισε τους αμφισβητίες του ως παρωχημένους θιασώτες μιας πολιτικής παράδοσης που δεν ενδιαφέρει τις ευρύτερες κοινωνικές ομάδες ενώ οι ίδιοι ως πρόσωπα έρχονται από το μίζερο παρελθόν μιας ηττημένης Αριστεράς χωρίς προοπτική και πρόταση εξόδου από την εσωστρέφεια.

Φαίνεται ότι αυτοί οι δύο κόσμοι δεν μπορούν να συναντηθούν πουθενά, ενώ απουσιάζει η βασική συγκολλητική ουσία που θα μπορούσε να γεφυρώσει αυτές τις διαφορές: η εξουσία ή έστω η προοπτική της. Και αυτό μάλλον είναι και το μεγαλύτερο δυστύχημα αυτή τη στιγμή για τον ΣΥΡΙΖΑ: λίγοι πλέον πιστεύουν ότι μπορεί να γίνει ξανά ο εναλλακτικός πόλος εξουσίας.

Ο Αντώνης Παπαργύρης είναι διευθυντής Ερευνών της GPO