Η οικογένεια ως σωσίβιο

Δεν γνωρίζουμε αν όσα θα γραφούν στη συνέχεια τη δικαιολογούν, πάντως σχεδιάζοντας όσα πρόκειται να ακολουθήσουν θυμηθήκαμε τον μεγάλο ισπανό σκηνοθέτη Λουίς Μπουνιουέλ που έγραφε στην αυτοβιογραφία του πως αν συνέβαινε να αναστηθεί, η πρώτη του κίνηση θα ήταν να πάει ως το γειτονικό περίπτερο να αγοράσει μιαν εφημερίδα προκειμένου να πληροφορηθεί το τι συνέβαινε την ίδια εκείνη μέρα.

Οι εξελίξεις είναι τόσο ραγδαίες που ακόμη και γεγονότα μιας πρόσφατης καυτής επικαιρότητας να χαρακτηρίζονται ως ξεπερασμένα. Ευτυχώς όμως υπάρχει πάντα ένα περιθώριο ώστε με λίγη προσπάθεια να φρεσκαριστούν για τη μνήμη και τη συνείδηση των αναγνωστών και να μην αισθάνεται κανείς να αποκόπτεται από ό,τι συμβαίνει γύρω του.  Γεγονός που δεν αποκλείεται να μην ήταν και τόσο δυσάρεστο αφού μια συνολική τελικά εκτίμηση των πραγμάτων δεν μπορεί ποτέ να προέλθει παρακολουθώντας μόνο με ειλικρινή έστω αγωνία το τι συμβαίνει αυτή τη στιγμή.

Εχουμε παρασταθεί όλοι μας μάρτυρες πολιτικοί διαφορετικού και συχνά αβυσσαλέου ανάμεσά τους διαμετρήματος, το ίδιο βράδυ της εκλογικής τους επιτυχίας, ευχαριστώντας τους ψηφοφόρους τους για το αποτέλεσμα, να ευχαριστούν ταυτόχρονα τη γυναίκα τους, τα παιδιά τους, τον σύντροφό τους, το κατοικίδιό τους (τι τους φταίει το έρμο όταν πρόκειται να αποκτήσει τόση συνείδηση των ευχαριστιών όσο και του ονόματος του ιδιοκτήτη του), τους γονείς τους που με περισσή σεμνότητα ευχαριστούν γιατί αν δεν είχαν υπάρξει οι γονείς αυτοί, θα είχε στερηθεί η κοινωνία το δικό τους άστρο.

Στην ουσία πρόκειται για μια αβυθομέτρητη πολιτικής τάξεως κατρακύλα, με όλα όμως τα εχέγγυα μιας ευγένειας υψηλής αστικής καταγωγής. Αν οι ευχαριστίες δεν σήμαιναν την ύπαρξη ενός περιβάλλοντος τόσο προστατευτικού όσο θέλει να το αισθάνεται ο «μέσος» άνθρωπος ακόμη και για το πιο ισχυρά και υψηλά ιστάμενο άτομο, θα είχαν αντικατασταθεί με την έκθεση των πιο προσωπικών δεδομένων (όπως παρατηρήθηκε τελευταία) όσο προβληματισμό ή επιφύλαξη και αν επέσυραν τα δεδομένα αυτά.

Είναι χαρακτηριστικό να σκεφτεί κανείς πως ένας θεσμός όπως η οικογένεια που, εν πάση περιπτώσει, όσο ευεργετικός και αν έχει σταθεί, ταυτόχρονα έχει κατηγορηθεί για λειτουργικές δυσανεξίες, επιστρατεύεται ως κάτι συμπαγές και αδιαμφισβήτητο προκειμένου να υπηρετηθεί μια φιλοδοξία κάθε άλλο παρά ανιδιοτελής.

Ευχαριστίες ωστόσο που θα μπορούσε ανώδυνα να αλλάξουν μορφή, παύουν να συνιστούν ευχαριστίες, χώρια που έχουν και ένα σαφέστατο ρατσιστικό χαρακτήρα. Αποκλείουν από την ανταγωνιστική κονίστρα τον μοναχικό, τον αποσυνάγωγο, που δεν τον περιβάλλει και δεν τον καλύπτει μια συνθήκη όπως αυτή της οικογένειας ή οποιαδήποτε άλλη με χαρακτηριστικά σαφή, που να προκαλούν αντανακλαστικά καθησυχαστικά και προπαντός να μη συγκρούονται με όσο γίνεται γενικότερα παραδεκτές μορφές ζωής. Θα έλεγε κανείς πως όσο πιο πρωτοπόρα και ρηξικέλευθη θέλει να εμφανίζεται συχνά μια κοινωνία τόσο ισχυροποιεί τις συμβάσεις που την κρατούν σε κάτι εγκληματικά ανάλλαχτο. Με αποτέλεσμα οι φαινομενικά ανώδυνες ευχαριστίες των πολιτικών να στοιχίζονται στην ίδια ευθεία με αποφάσεις και πράξεις εξαιρετικά επώδυνες, έτσι ώστε όπως δεν αμφισβητείται και δεν ανατρέπεται μια σε τελευταία ανάλυση βλακώδης και ύποπτη συνήθεια στον ίδιο βαθμό να διαιωνίζεται και μια εγκληματική συνθήκη.