Η αποκαθήλωση των συμβόλων

Ο ΣΥΡΙΖΑ στην τελευταία συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής μάτωσε, όχι όμως για το τέλος της αυταπάτης της Αριστεράς αλλά διότι είδε στον καθρέφτη αυτό που η κοινωνία έβλεπε από καιρό. Σε μια συζήτηση που έπρεπε να είχε γίνει ήδη από το 2019, αναδείχθηκαν τα όρια του πολιτικού πολιτισμού μιας παράταξης και η διαιρετική της τομή.

Από τη μία η γενιά με την αποκλειστική κατοχή του φωτοστέφανου της Αριστεράς. Εκείνοι που δικαιούνται να χαρακτηρίζουν, να τσαλακώνουν, να προκαλούν και να θυμώνουν, αλλά να μην κρίνονται για τα λεγόμενά τους, στο όνομα μιας ιστορικής διαδρομής που οι ίδιοι αξιολόγησαν ως θετική.

Εκείνοι που μπορούσαν να εφαρμόζουν Μνημόνιο αλλά να παραμένουν επαναστάτες εσωτερικού κομματικού χώρου και να μιλούν για αστική πολιτική προσέγγιση. Για τη συμπεριφορά όμως των άλλων προς εκείνους. Καθώς μόνον αυτοί διατηρούν το προνόμιο να κουνούν το δάχτυλο και να θίγονται, να μην ακούν τον αρχηγό τους να απαντά αλλά να τον κράζουν όπως οι φανατικοί στα γήπεδα και τελικά να αποχωρούν. Να εγκαταλείπουν τη μάχη διότι αυτό έμαθαν: «αν δεν κυριαρχεί η άποψή μας, κάνουμε αλλού χωριό». Διότι η φυγή, η άρνηση, δεν χρειάζεται επιχείρημα και θέση, δεν χρειάζεται να αγωνιστείς για να πείσεις.

Από την άλλη η νεόκοπη και άπειρη πολιτικά ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, που ενδέχεται «να μην κάνει για τη δουλειά» αλλά να είναι το μέσο να αλλάξει «ο τρόπος που γίνεται η δουλειά», επισημαίνει αυτό που η κοινωνία έχει κατανοήσει από καιρό, ότι το εγχειρίδιο άσκησης πολιτικής (manual) έχει αλλάξει.

Σήμερα είναι μια άλλη μέρα για τον ΣΥΡΙΖΑ και την πολιτική ζωή του τόπου. Τα σύμβολα αποκαθηλώθηκαν, οι μύθοι δεν γίνονται πλέον πιστευτοί σαν αλήθειες και όλοι, παραμένοντες και αποχωρήσαντες, θα μετρήσουν το πολιτικό τους μέγεθος στον στίβο της κοινωνίας. Σε λίγους μήνες, στις ευρωεκλογές, θα πάρουν τον αναλυτικό λογαριασμό της σύνδεσής τους με τους πολίτες.

Η Μαρία Καρακλιούμη είναι πολιτική αναλύτρια