Εθνικός στόχος η αντιμετώπιση της φτώχειας

Εχουν περάσει 11 χρόνια από τότε που η «Guardian» ξεκίνησε την πρωτοβουλία Breadline Britain με σκοπό να αποκαλύψει την αλήθεια για το μέγεθος των κακουχιών στα πρώτα χρόνια της λιτότητας. Περίπου 3,6 εκατομμύρια νοικοκυριά βρέθηκαν να ανήκουν πολύ κοντά στην ανέχεια. Νέα έρευνα για το βιοτικό επίπεδο από το Ιδρυμα Joseph Rowntree (JRF) αποκαλύπτει ότι οι μισές οικογένειες από όσες δυσκολεύονταν το 2012, αλλά κατόρθωσαν να διατηρήσουν ένα αξιοπρεπές βιοτικό επίπεδο, είναι πλέον άπορες. Οι βασικές ανάγκες δεν ικανοποιούνται. Το πρόβλημα της φτώχειας, και όλες οι συνακόλουθες βλάβες, έχει επιδεινωθεί δραματικά.

Δεν υπάρχει λύση σε αυτήν την κρίση που να μην περιλαμβάνει αύξηση των επιδομάτων, αν και η στέγαση και οι μισθοί είναι επίσης ζωτικής σημασίας. Μελέτες έδειξαν πρόσφατα ένα νομικό κατώτατο όριο κάτω από το οποίο δεν θα πρέπει να πέφτουν τα οφέλη – επίπεδο που θα καθοριστεί από έναν ανεξάρτητο φορέα. Ωστόσο, δεδομένου ότι δεν υπάρχει πιθανότητα η τρέχουσα κυβέρνηση να υιοθετήσει ένα τέτοιο σύστημα, προτείνονται μέτρα που περιλαμβάνουν ρυθμίσεις για τους αιτούντες επιδόματα και αλλαγή του νόμου ώστε οι αιτούντες άσυλο να μπορούν να εργαστούν (οι μετανάστες είναι μία από τις ομάδες μεταξύ των οποίων η εξαθλίωση έχει αυξηθεί περισσότερο).

Πέρα από τέτοια πρακτικά βήματα, υπάρχει επίσης μια κολοσσιαία επικοινωνιακή πρόκληση. Η στάση του κοινού για τα επιδόματα έχει αμβλυνθεί τα τελευταία χρόνια. Από 40% το 2005, το ποσοστό που θεωρούν τους αιτούντες μη άξιους να τα λάβουν έχει συρρικνωθεί στο 19%, σύμφωνα με την έρευνα British Social Attitudes. Ομως, ενώ οι περισσότεροι άνθρωποι βλέπουν τη φτώχεια ως πρόβλημα, μόλις το 37% πιστεύει ότι τα επιδόματα πρέπει να αυξηθούν, καθιστώντας επικίνδυνη πρόταση για τους πολιτικούς που αναζητούν δημοτικότητα μια τέτοια πιο γενναιόδωρη διευθέτηση. Υπό το πρίσμα αυτό, ήταν καθησυχαστικό να βλέπει κανείς τη σκιώδη καγκελάριο Ρέιτσελ Ριβς να δεσμεύεται πρόσφατα να «ξαναχτίσει ένα κράτος πρόνοιας που αντιμετωπίζει όλους τους ανθρώπους με αξιοπρέπεια».

Οπως γνωρίζει η κυρία Ριβς αυτό θα απαιτήσει πολιτικό θάρρος καθώς και εφαρμόσιμη πολιτική. Η αντιμετώπιση της εξαθλίωσης και των αναρίθμητων κοινωνικών προβλημάτων που συνδέονται με αυτήν δεν πρέπει να θεωρείται αποκλειστική αρμοδιότητα των φιλανθρωπικών οργανώσεων κατά της φτώχειας, όσο σημαντικές κι αν είναι, αλλά εθνική προτεραιότητα που αφορά όλους.