Πολύ σκληρός για να πεθάνει

Πολλοί επέμειναν κατά το Σαββατοκύριακο στην ΚΕ, στους χαρακτηρισμούς της εσωκομματικής εκλογής του Σεπτεμβρίου ως αδιανόητης, ακατανόμαστης, ουρανοκατέβατης κ.ο.κ. Χθες στο President είχαμε τα σαρανταήμερα των εκλογών και εκεί επιβεβαιώθηκε πως ο έξυπνος παραδέχεται, ο πονηρός δικαιολογείται και ο ανόητος επιμένει.

Σε μια παλίρροια συναισθήματος και βερμπαλισμών σημειώθηκε η αποχώρηση αρκετών στελεχών. Ο αυτοχαρακτηρισμός τους ως «ιστορικά στελέχη» τα λέει όλα. Πιστεύουν στα αλήθεια ότι επηρέασαν τον ρου της ιστορίας;

Σε πανελλήνια μετάδοση ο κ. Τσακαλώτος δήλωσε ότι αποχώρησε από την Κεντρική Επιτροπή η ομάδα του μαζί με την ομάδα της Εφης (σεξιστής;) και του Διονύση… Αναρωτήθηκα αν αναφερόταν στον ΠΑΟΚ αλλά σκέφτηκα ότι ο τρίτος συμβαλλόμενος μάλλον  είναι Παναχαϊκή. Τι σημαίνει άραγε η ανοικτή παραδοχή της κίνησης καθ’ ομάδας για τα παρόντα, τα παρελθόντα και κυρίως για τα μελλούμενα;

Είδα επίσης για πρώτη φορά μια διαδικαστική παρέμβαση να εκτελείται από ζεύγος ομιλητών στο βήμα σαν μια σκηνή από το «Ελεύθερο Θέατρο», αλλά σε μη θεατρικό περιβάλλον. Από πολιτική άποψη πρόκειται για βαθιά υπόκλιση στον σουρεαλισμό.

Ανέφερα ενδεικτικά τρία περιστατικά που δείχνουν ότι και στις πιο τραγικές στιγμές εμφιλοχωρεί το γελοίο, σαν τα τρανταχτά γέλια που σημειώνονται σε κάποιες κηδείες. Το αληθινό ερώτημα όμως του διημέρου είναι: και τώρα τι θα κάνουμε χωρίς βαρβάρους;

Η λύση δεν μπορεί να είναι μόνον η πορεία στον λαό, Θεσσαλονίκη – Γιάννενα με δυο παπούτσια πάνινα. Η λύση δεν μπορεί να είναι το brain storming. Η λύση δεν μπορεί να είναι ένα κόμμα φεστιβάλ με επιμέρους περίπτερα για το περιβάλλον, τους ΛΟΑΤΚΙ, τους μετανάστες σε μια χαλαρή σύνδεση μεταξύ τους. Χρειάζεται κάτι πιο απαρτιωμένο, αξιόπιστο και δυναμικό που θα πείσει ότι αποτελεί φορέα του λαϊκού αιτήματος εξουσίας.

Το ταξίδι προς τα εκεί προβλέπεται μακρύ και ενδιαφέρον. Ας βασιστεί στα ίδια στοιχεία που κατέστησαν τον Στέφανο Κασσελάκη πολύ σκληρό για να πεθάνει:

– Ανάμεσα στον ΣΥΡΙΖΑ των πολλών και τον ΣΥΡΙΖΑ της γραφειοκρατίας σοβούσε ανέκαθεν αντίθεση μεγάλη. Η πολλαπλώς επιβεβαιωθείσα εκλογή του Κασσελάκη εξέφρασε τους πολλούς.

-Στη συζήτηση περί της Κεντροαριστεράς και πολιτικής κατεύθυνσης, ας διευκρινιστεί ότι όταν συγκλίνουν δυο διαφορετικού μεγέθους ποτάμια, π.χ. ο Βοϊδομάτης κι ο Αώος, είναι στοιχειώδες πως αυτό που συμβάλει τα μέγιστα δεν μπορεί να αγνοείται. Λογικά Αώος θα ονομάζεται και στη συνέχεια.

-Σε μια χώρα νοτιοβαλκανική που βοά το εκσυγχρονιστικό αίτημα απέναντι σε φεουδαρχικές δομές και σημαδεμένες τράπουλες της «οικογένειας», δεν μπορεί να αντιπαραθέτεις την αδιαφάνεια της νομενκλατούρας. Χρειάζεσαι το οραματικό στοιχείο του «ελληνικού ονείρου» και την απόθεση εμπιστοσύνης στις δυνάμεις της κοινωνίας σε ένα περιβάλλον ακριβοδικίας.

– Η πατριωτική Αριστερά αποκαθιστά τα στοιχειώδη όχι τόσο ως σύγκριση με ιστορικές παρατάξεις και στάσεις του παρελθόντος, όσο της αδήριτης πραγματικότητας ότι μια από τις βιωμένες απειλές για τον σημερινό Ελληνα είναι αυτή του ανατολίτικου δεσποτισμού σε περιβάλλον διεθνών ανακατατάξεων. Η απάντηση δεν μπορεί να είναι το αφελές «βούτυρο ή κανόνια».

– Το στοιχείο του χάσματος των γενεών είναι παρόν κι ισχυρό. Μπορεί οι «κανίβαλοι» στη μνημονιακή αναμέτρησή τους με τα «βαμπίρ» να ηττήθηκαν ωστόσο επανέρχονται δριμύτεροι.

– Η εμπέδωση της ελευθερίας στα θέματα ταυτότητας έρχεται να καλύψει κενά και βραδυπορίες από το ευρωπαϊκό κεκτημένο. Δεν είναι πια οι νόμοι του Αντρέα που κατάργησαν την προίκα ή που νομιμοποίησαν τις αμβλώσεις ούτε οι θίασοι της Μελίνας που έφεραν τον Μπρεχτ στην ύπαιθρο. Αν αυτά έγιναν κατά τρόπο επιτρεπτικό, σήμερα η Ελλάδα είναι μπροστά στην αναψηλάφηση της ελληνικότητάς της και πρέπει να το κάνει με την αυτοπεποίθηση της γενιάς του τριάντα.

-Στο εσωκομματικό τοπίο το μοντέλο των συνιστωσών εξεμέτρησε το ζην. Το καλούπι έσπασε και ακριβώς προκειμένου να σπάσει παραμέρισε ο Αλέξης Τσίπρας υπέρ του νέου κύματος.

Ο Θανάσης Οικονόμου είναι πρώην βουλευτής, μέλος Κ.Ε. ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ