Ο Κασσελάκης ως «fake Τραμπ» εν Ελλάδι

Ο Κασσελάκης είναι ο «fake Τραμπ» της Ελλάδας. Δεν είναι σίγουρα τόσο πλούσιος, όσο ο Τραμπ, μιας και το βιογραφικό του είναι μια «φούσκα». Αλλά εν Ελλάδι δυστυχώς ό,τι δηλώσεις είσαι. Είναι όμως «κατά του συστήματος», εν προκειμένω των οργανωμένων οικονομικών συμφερόντων που οδηγούν τη μεγάλη πλειοψηφία των Ελλήνων σε χαμηλούς μισθούς, αφήνουν τους νέους χωρίς επιχειρηματική προοπτική και τους διώχνουν στο εξωτερικό.

Το σύστημα, που καταγγέλλει, είναι αυτό της διαπλοκής οικονομικών και πολιτικών συμφερόντων και περιλαμβάνει ένα σύνθετο πλέγμα σχέσεων πολιτικού ελέγχου της δικαιοσύνης, των ΜΜΕ και της γραφειοκρατίας. Σήμερα εκφράζεται από την κυρίαρχη ΝΔ. Οχι πως τα άλλα κόμματα τα πάνε καλύτερα. Το ΠΑΣΟΚ είναι μάλλον ελεγχόμενο από το σύστημα και υπήρξε ο κύριος εκφραστής του στο παρελθόν (σημιτικό ΠΑΣΟΚ). Πρέπει να ανατρέξουμε στον Αντρέα και ίσως πιο πρόσφατα στον Τσίπρα που προσπάθησαν, αλλά είχαν τους «εσωτερικούς εχθρούς» που δεν τους επέτρεψαν να πετύχουν.

Ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ είναι κάτι μεταξύ «σάλτσας Πουμαρό», φιλολογούντων δηλαδή αριστερών, «καμαρίλας και κομματίλας», και «χρεοκοπημένων πολιτικών» που ενώ τους δόθηκε η ευκαιρία να συγκρουστούν με το σύστημα, αυτοί συμβιβάστηκαν. Αρα η εκκαθάριση του ίδιου του «άρρωστου» ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ είναι το πρώτο βήμα. Συνεπώς η μετατροπή του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ σε ένα καθαρό μονολιθικό λαϊκιστικό κόμμα του Αρχηγού είναι μονόδρομος. Κατά αναλογία αυτό έγινε με το παραδοσιακό Ρεπουμπλικανικό Κόμμα, που σταδιακά τέθηκε εν αργία, και  τέθηκε σε πλήρη έλεγχο από τον Τραμπ.

Μετά ακολουθεί το δεύτερο βήμα. Η «εκπροσώπηση του λαού». Κυβέρνηση και αντιπολίτευση είναι μπολιασμένοι από το σύστημα είναι μέρος της διαπλοκής. Η ρήξη μπορεί να προκύψει μόνο από κάποιον που είναι εξωτερικός, έρχεται απέξω από το σύστημα, προκειμένου να «θυσιαστεί», αφήνοντας τον ανθηρό βίο του για να σώσει τους πολλούς. Το ότι ξέρει «το σύστημα από μέσα» είναι προσόν.

Τα περί ιδεολογίας και πολιτικής, Δεξιάς και Αριστεράς, είναι εμφανώς ξεπερασμένα. Η αυθεντική λαϊκότητα είναι πιο σημαντική, η αμεσότητα της λύσης, η πειστική απάντηση στο ποιο είναι το πρόβλημα και ποια είναι η λύση. Διότι η ιδεολογία θεωρείται ως το κάλυμμα της συνενοχής στην επικυριαρχία του συστήματος και η πολιτική θεωρείται το κάλυμμα του εφικτού που δεν επιτρέπει τη ρήξη. Συνεπώς η έλευση του Ηγέτη του «δεν μπορώ να τα λύσω μόνος μου», «χρειάζομαι και εσάς να με στηρίξετε» και η πανστρατιά των οπαδών των στελεχών και των φίλων, θα φέρουν τις λύσεις που θέλει ο λαός, άμεσα και πρακτικά και σε συνεχή αδιαμεσολάβητη σχέση με τον Αρχηγό.

Κατά κανόνα το πεδίο του τραμπισμού είναι η Ακρα Δεξιά ή η Δεξιά σε κρίση. Κατά καιρούς υπήρξαν λαϊκιστές ηγέτες και στο φάσμα της Αριστεράς/Κεντροαριστεράς, κυρίως στη Λατινική Αμερική. Δόσεις λαϊκισμού είναι φυσικά πάντα μέρος των κυρίαρχων κομμάτων έτσι και αλλιώς. Μόνο όταν παίρνουν «το πάνω χέρι» αποτελούν μοναδικά ιστορικά φαινόμενα.

Ελαχε στον ΣΥΡΙΖΑ να το ζήσει αυτό. Οσο αντέξει. Από ό,τι φαίνεται δεν θα αντέξει και πολύ. Για τρεις λόγους. Ο Κασσελάκης είναι fake τραμπιστής. Ο ΣΥΡΙΖΑ θα διαλυθεί. Και η ελληνική κοινωνία φέρει ακόμα βαρύ το τραύμα των «αυτόκλητων σωτήρων». Απλώς δεν μας αξίζει να το ζήσουμε αυτό.

Ο Γιώργος Σταθάκης είναι καθηγητής Πολιτικής Οικονομίας και πρώην αντιπρύτανης του Πανεπιστημίου Κρήτης, πρώην βουλευτής και υπουργός του ΣΥΡΙΖΑ