Αντισημιτισμός {LF}και αντισυστημισμός

Το Μαγκέντ Νταβίντ ή πιο γνωστό σε εμάς Αστέρι του Δαβίδ επανεμφανίστηκε στους τοίχους της Ευρώπης, σε σπίτια και μαγαζιά Εβραίων, ξυπνώντας έτσι τις μνήμες της πιο φρικώδους γενοκτονίας που έχει γνωρίσει η ανθρωπότητα, του Ολοκαυτώματος. Ο αντισημιτισμός το 2023 μετά από 70 χρόνια συστηματικής, αδιάλειπτης, τεράστιας ως προς την ένταση και την έκταση ενημέρωσης για το τι και πώς συνέβη στο Αουσβιτς, το Νταχάου, το Μπούχενβαλντ, το Μαουτχάουζεν κ.α., είναι ξανά εδώ. Αυτή τη φορά όμως υπάρχει το κράτος του Ισραήλ και με ειρωνικό τρόπο, μακάβρια ειρωνικό, ο αντισημιτισμός φοράει τον φερετζέ των ενεργειών αυτού του κράτους εις βάρος των Παλαιστινίων για να δικαιολογήσει την προπαγάνδα του. Ανεξάρτητα από το πώς τοποθετείται κανείς σε σχέση με τη χαίνουσα πληγή της μη επίλυσης του Παλαιστινιακού εδώ και δεκαετίες, ανεξάρτητα από το πού επιρρίπτει το μεγαλύτερο ή το μικρότερο μέρος των ευθυνών, που σίγουρα υπάρχουν και στις δύο πλευρές, ανεξάρτητα από το πώς τοποθετείται ο καθένας μας ιδεολογικοπολιτικά, υπάρχει μία και μόνη απαράβατη κόκκινη γραμμή: η αντισημιτική προπαγάνδα.

Ο λόγος είναι απλός: οι Εβραίοι δεν διώχθηκαν από το ναζιστικό καθεστώς για πρώτη φορά, οι Εβραίοι διώκονται επί αιώνες και από μουσουλμανικά αλλά κυρίως από χριστιανικά κράτη και αυτοκρατορίες, απλά οι Ναζί σχεδίασαν και εκτέλεσαν τον πιο συστηματικό τρόπο εξόντωσής τους, την «τελική λύση». Και για να μην παριστάνουμε τους αθώους του αίματος, αν δεν είχε προϋπάρξει στις κοινωνίες αυτές, μουσουλμανικές και χριστιανικές, η καλλιέργεια μιας σχεδόν υπαρξιακής εχθρότητας απέναντι στην εβραϊκή θρησκεία και τους Εβραίους, κανένα Ολοκαύτωμα δεν θα μπορούσε να λάβει χώρα τον 20ό αιώνα. Αν δεν είχαν χαρακτηριστεί, συκοφαντηθεί, στοχοποιηθεί στο έπακρο οι Εβραίοι σαν ρίζα του κακού από το ότι έφερναν την πανούκλα έως ότι πλούτιζαν τοκογλυφικά εις βάρος των κοινωνιών στις οποίες ζούσαν, αν δεν ήταν ο Ιούδας Εβραίος και δεν σταύρωναν τον Χριστό μας – που δεν ήταν… Εβραίος! – και πολλά εκατοντάδες ψευδή στερεότυπα που ανακυκλώνονταν πεισματικά από γενιά σε γενιά διαποτίζοντας λαούς και ηγεσίες, τότε κανείς δεν θα δεχόταν τα πογκρόμ, τις μαζικές εκδιώξεις, το κυνήγι των Εβραίων – και όχι των μαγισσών – σε Ευρώπη, Ρωσία και φυσικά Μέση Ανατολή.

Τα σημερινά σημάδια αναβίωσης, λοιπόν, με πρόσχημα τις πολεμικές επιχειρήσεις του στρατού του Ισραήλ στη Γάζα, έναν μήνα μετά των σφαγιασμό 1.200 κατοίκων των κιμπούτς στα σπίτια τους από τη Χαμάς, εδράζονται και στα υπολείμματα του παλιού αντισημιτισμού και στο μένος ριζοσπαστικοποιημένων μουσουλμάνων ανεξαρτήτως εθνικότητας και στην εχθροπαθή πολιτική στάση των δύο άκρων, Ακρας Δεξιάς και Ακρας Αριστεράς. Υπάρχει όμως και κάτι ακόμα, πολύ σημαντικό, η στάση νέων ανθρώπων που τοποθετούνται απέναντι σε ό,τι θεωρούν «σύστημα»: τις κυβερνήσεις τους, τις ΗΠΑ, το ισχυρό Ισραήλ, τους πλούσιους, τις πολυεθνικές κ.λπ. Αυτοί οι νεολαίοι ακόμα και όταν δρουν αντισημιτικά νομίζουν ότι δρουν ότι δρουν σντισυστημικά, δεν αναγνωρίζουν καν ότι αναπαράγουν ένα πολύ παλιό και πολύ επικίνδυνο στερεότυπο εναντίον μιας ομάδας ανθρώπων που και πληθυσμιακά είναι μία μειονότητα μερικών εκατομμυρίων στα δισεκατομμύρια των κατοίκων του πλανήτη. Αυτοί βλέπουν μόνο τους Εβραίους και το Ισραήλ σαν πανίσχυρο σύστημα και το Μαγκέντ Νταβίντ σαν ένα σύμβολο που πρέπει να καταρρίψουν. Νομίζουν ότι στηρίζουν τους αδύναμους απέναντι στους ισχυρούς σκίζοντας τις αφίσες των ομήρων της Χαμάς και στοχοποιώντας εβραϊκά μαγαζιά ή και πρόσωπα. Στην πραγματικότητα αναβιώνουν ό,τι και οι πρόγονοί τους, χωρίς φυσικά να το συνειδητοποιούν.

Η Μαριάννα Πυργιώτη είναι πολιτική αναλύτρια