Τρέχοντας έχασα την επαφή με την πραγματικότητα!

Πριν από επτά εβδομάδες άρχισα να τρέχω. Μέσα σε αυτό το διάστημα έχω μετατραπεί από μια τεμπέλα που καταβρόχθιζε σάντουιτς με μπέικον σε κάποια που έχει μια εύθραυστη επαφή με την πραγματικότητα. Ενα σημάδι αυτού ήταν ο υπερβολικός ενθουσιασμός μου για την εκπληκτική νίκη της αθλήτριας Τίγκιστ Ασέφα από την Αιθιοπία στον μαραθώνιο γυναικών στο Βερολίνο.

Α, ναι, σας ακούω να λέτε – μια νίκη για τη γυναίκα, μια στιγμή για να αναλογιστεί κανείς το σθένος και την αποφασιστικότητα που πρέπει να χρειάστηκε για να τρέξει 42,2 χιλιόμετρα σε 2 ώρες, 11 λεπτά και 53 δευτερόλεπτα. Δυστυχώς, τίποτα από αυτά δεν μου πέρασε αμέσως από το μυαλό. Οχι, η πρώτη μου παρόρμηση ήταν να γκουγκλάρω τα παπούτσια της.

Ωκεανός πληροφοριών

Δεν είχε σημασία ότι είχα ήδη αγοράσει ένα ροζ κοραλλί ζευγάρι Asics μια εβδομάδα μετά την έναρξη του δρομικού μου «ταξιδιού», αφού το τακούνι διαλύθηκε σε ένα από τα οκτώ ετών αθλητικά μου παπούτσια κατά τη διάρκεια του τρεξίματος. Αδραξα την ευκαιρία για να βουτήξω σε έναν ωκεανό πληροφοριών σχετικά με την αντικραδασμική προστασία τού πίσω και του μπροστινού ποδιού, τον αφρό της ενδιάμεσης σόλας, το ενεργητικό ξεκίνημα των ποδιών και άλλες ακατάληπτες ορολογίες. Ακόμα και όταν παραπονιόμουν για τα γόνατα που τρίζουν και την κούραση, έπαθα εμμονή με τις κάλτσες κατά των φουσκαλών, τα υφάσματα που απορροφούν τον ιδρώτα και τις υπερσύγχρονες μπαντάνες κεφαλής.

Τώρα επιθυμώ τα σούπερ παπούτσια της Ασέφα αξίας 500 ευρώ, που αναφέρονται ως βασικός παράγοντας για την απόδοσή της. Προφανώς, τα χρειάζομαι πραγματικά, επειδή στο μυαλό μου είμαι μια ελίτ αθλήτρια που με τον καιρό θα ξεπεράσει την ταχύτητα της χελώνας μου των 6 χιλιομέτρων την ώρα. Πώς μου συνέβη αυτό;

Από τον Καναπέ στα 5 Χιλιόμετρα

Κατηγορώ την εφαρμογή Couch to 5K (Από τον Καναπέ στα 5 Χιλιόμετρα) του Εθνικού Συστήματος Υγείας της Βρετανίας, στην οποία μπορείτε να επιλέξετε έναν προπονητή που θα σας καθοδηγήσει μέσα σε εννέα εβδομάδες κόλασης – συγγνώμη, εννοώ διαλειμματικής προπόνησης. Σχεδιασμένο για όσους έχουν ελάχιστη έως καθόλου εμπειρία, πέρυσι περισσότερα από 6 εκατομμύρια τρεξίματα ολοκληρώθηκαν με τη χρήση της εφαρμογής. Η ιδέα είναι ότι παρακολουθείτε την πρόοδο κάνοντας τρία τρεξίματα την εβδομάδα με σχόλια από έναν διάσημο προπονητή της επιλογής σας. Εγώ επέλεξα την πρώην σταρ του επτάθλου Ντενίζ Λιούις και τώρα, κατά κάποιον τρόπο, πιστεύω ότι με καθοδηγεί προσωπικά για να μεγαλουργήσω.

Οργανα… βασανιστηρίων

Το σαγηνευτικό με το τρέξιμο είναι ότι είναι δυνατόν να πετύχετε θεαματικά αποτελέσματα σε σύντομο χρονικό διάστημα. Η Ασέφα είναι ένα λαμπρό παράδειγμα γι’ αυτό – έτρεξε τον πρώτο της μαραθώνιο πέρυσι, σημειώνοντας έναν μέτριο χρόνο λόγω προβλημάτων υγείας. Πέρυσι είχα τα δικά μου προβλήματα υγείας. Ενα κάταγμα στον ώμο τον Νοέμβριο σήμαινε ότι δεν μπορούσα να σηκωθώ σχεδόν καθόλου από τον καναπέ μου μέχρι τον Ιούλιο, παρά μόνο για να πάω στο φυσιοθεραπευτήριο. Ευτυχώς, ανέκαμψα πλήρως, αλλά μόνο τότε συνειδητοποίησα ότι η εστίαση στην επιδιόρθωση ενός μέρους του σώματός μου είχε μετατρέψει το υπόλοιπο σώμα μου σε χλαπάτσα. Αυτό ήταν που με ανέβασε στον διάδρομο, γνωστό από τους κακόπιστους ως όργανο βασανιστηρίων.

Τα αποτελέσματα

Πριν από επτά εβδομάδες δεν θα τολμούσα ούτε να τρέξω για να προλάβω το λεωφορείο. Τώρα μπορώ να τρέξω για 25 λεπτά χωρίς να σταματήσω. Αισθάνομαι καλύτερα από όσο έχω νιώσει εδώ και χρόνια, έχω πολύ περισσότερη ενέργεια και κοιμάμαι καλύτερα. Δεν απορώ που το τρέξιμο προκαλεί τέτοια εμμονή. Επιπλέον, υπάρχει και το γεγονός ότι είναι μετρήσιμο. Οι διαδικτυακές ομάδες τρεξίματος είναι εστίες σπασικλολογίας σχετικά με την ανάλυση βάδισης, τον πρηνισμό, τα μοτίβα αναπνοής, τις λίστες αναπαραγωγής μουσικής και, φυσικά, τα παπούτσια.

Επιπλέον, υπάρχουν οι ενδορφίνες, αυτά τα «δρομικά φτιαξίματα» που μπορούν να ενεργοποιηθούν μετά από εννέα λεπτά και 44 δευτερόλεπτα, σύμφωνα με μια μελέτη. Χαίρομαι που κατηγορώ αυτή τη χημεία του εγκεφάλου για το ανεξήγητο high five που έδωσα σε έναν περαστικό δρομέα στον δρόμο έξω από το γυμναστήριό μου. Αυτό ήταν ταπεινωτικό για δύο λόγους. Πρώτον, φορούσα ρούχα δουλειάς και δεν έτρεχα καν, και δεύτερον, είμαι Σκωτσέζα και το high five είναι… παράνομο, σύμφωνα με τον αρχαίο νόμο της Καληδονίας.

Υπέροχα δημοκρατικό

Υπάρχει και κάτι άλλο στο τρέξιμο, πέρα από τον εξοπλισμό και τα δρομικά φτιαξίματα, που εξηγεί τη γοητεία του, ειδικά σε ζόρικες περιόδους. Παρά τα σούπερ παπούτσια, είναι υπέροχα δημοκρατικό. Δεν απαιτεί πραγματικά πολλά – σε αντίθεση με τη γιόγκα, κανείς δεν σε κοιτάζει με το μάτι αν βγεις για τρέξιμο φορώντας μια γκριζωπή φόρμα. Μπορείς να το κάνεις οπουδήποτε και, παραδόξως (επειδή συνήθως το κάνεις μόνος σου), φαίνεται να καλλιεργεί φανταστικές κοινότητες. Οι αγώνες τα Σαββατοκύριακα είναι πάμπολλοι και η ομάδα Couch to 5K στο Facebook είναι ένα από τα πιο υποστηρικτικά διαδικτυακά φόρουμ στα οποία έχω ενταχθεί ποτέ.

Στο group οι άνθρωποι δεν μοιράζονται μόνο τα «τρυκ» της ταχύτητάς τους, αλλά και ιστορίες για το πώς το τρέξιμο τους βοήθησε να ορθοποδήσουν από ασθένειες, έρωτες, απώλειες και όλα τα ενδιάμεσα. Το τρέξιμο προσφέρει την ελπίδα ότι έχεις τη δυνατότητα να κάνεις μια μικρή πρόοδο κάθε μέρα, και αν δεν το κάνεις… ε, λοιπόν, μπορείς πάντα να κάνεις μια νέα αρχή αύριο με ένα καινούργιο masterplan για τον μαραθώνιό σου.

Η Ανίτα Τσαουντούρι (www.anitachaudhuri.com) είναι ανεξάρτητη δημοσιογράφος με έντονο ενδιαφέρον για την ψυχολογία και τις κοινωνικές τάσεις.