Δώδεκα έδρες αναζητούν ιδιοκτήτη

Η υποβολή την προηγούμενη εβδομάδα από την Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου αίτησης προς τη Βουλή για παροχή αδείας, κατά το άρθρο 62 του Συντάγματος, προκειμένου να εξετασθούν ως ύποπτοι τέλεσης του ποινικού αδικήματος της εξαπάτησης εκλογέων 11 βουλευτές του κόμματος των «Σπαρτιατών» (δηλαδή όλοι πλην του προέδρου του, από τις δημόσιες καταγγελίες του οποίου προήλθε το όλο ζήτημα), ανοίγει το ποινικό σκέλος της υπόθεσης του κόμματος αυτού. Στην πραγματικότητα βέβαια το αδίκημα της εξαπάτησης εκλογέα (άρθρο 112 παρ. 2 του Εκλογικού Κώδικα, π.δ. 26/2012) είναι ελαφρύ πλημμέλημα, με ανώτατη απειλούμενη ποινή τα δύο έτη φυλάκισης, και σε περίπτωση καταδίκης του ο κατηγορούμενος μπορεί να τύχει των ευεργετημάτων είτε της αναστολής (αν έχει λευκό ποινικό μητρώο) είτε έστω της εξαγοράς της ποινής του. Συνεπώς οι βουλευτές των «Σπαρτιατών» δεν κινδυνεύουν να βρεθούν συγκρατούμενοι των πρώην βουλευτών της «Χρυσής Αυγής».

Ωστόσο, οι διαπιστώσεις της Εισαγγελέως του Αρείου Πάγου στο έγγραφό της προς τον Πρόεδρο της Βουλής, ότι δηλαδή οι ένδεκα βουλευτές «προσέφεραν στην πραγματικότητα το κόμμα των Σπαρτιατών ως μανδύα νέου πολιτικού κόμματος στον Ηλία Κασιδιάρη, διευκολύνοντάς τον να καταστρατηγήσει τους περιορισμούς εκλογιμότητας που τάσσονται από την εκλογική νομοθεσία», ισχυροποιούν de facto τους ταυτόσημου περιεχομένου ισχυρισμούς ενστάσεων οι οποίες έχουν υποβληθεί ήδη στο ΑΕΔ (Εκλογοδικείο) κατά της εκλογής όλων των βουλευτών των «Σπαρτιατών». Αν και από τυπική, δικονομική άποψη το εκλογικό αυτό σκέλος είναι ανεξάρτητο από το ποινικό, εντούτοις η αποδοχή από την Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου της πραγματικής βάσης των ενστάσεων είναι φανερό ότι δημιουργεί μια ευνοϊκή περιρρέουσα ατμόσφαιρα για εκείνες και αυξάνει τις πιθανότητες τελικής ευδοκίμησής τους. Σε μια τέτοια περίπτωση, το Εκλογοδικείο θα μπορούσε είτε να διατάξει την επανάληψη της ψηφοφορίας στις εκλογικές περιφέρειες όπου έχουν εκλεγεί οι καθ’ ων η ένσταση, πράγμα όμως πρακτικά απίθανο, είτε, το πιθανότερο, να ανακατανείμει τις έδρες τους στα υπόλοιπα κόμματα, κατ’ αναλογία της εκλογικής δύναμης εκείνων, με βάση τη σχετική διάταξη του άρθρου 32 παρ. 3 ν. 345/1976 (εφόσον κρίνει ότι η επανάληψη της ψηφοφορίας είναι περιττή, ότι δηλαδή οι εκλογικοί συσχετισμοί μεταξύ των άλλων κομμάτων δεν θα επηρεάζονταν από την απουσία των «Σπαρτιατών»).

Και από χρονική άποψη εξάλλου, ενώ το (λιγότερο σημαντικό) ποινικό σκέλος της υπόθεσης θα κριθεί, με βάση τη συνήθη πορεία των πραγμάτων στα ποινικά δικαστήρια της χώρας μας, έπειτα από αρκετά χρόνια, το πιο κρίσιμο εκλογικό/κοινοβουλευτικό σκέλος θα αποδειχθεί πολύ ταχύτερο. Οι ενστάσεις ενώπιον του ΑΕΔ κατά του κύρους των βουλευτικών εκλογών θεωρούνται πάγια ως υποθέσεις μείζονος σημασίας και έτσι εκδικάζονται σε σχετικά σύντομο διάστημα. Στην προκειμένη περίπτωση  μπορεί να διακινδυνεύσει κανείς την πρόβλεψη ότι η τύχη των δώδεκα εδρών των «Σπαρτιατών» (μη εξαιρουμένης εκείνης του προέδρου τους, ο οποίος περιλαμβάνεται προφανώς στους καθ’ ων η ένσταση) θα έχει κριθεί ως το τέλος του τρέχοντος δικαστικού έτους, το καλοκαίρι του 2024.

Ο Κώστας Χρυσόγονος είναι καθηγητής Νομικής ΑΠΘ