Πολέμησα σπίτι-σπίτι, αλλά η βία μόνο δεν θα φέρει ειρήνη

Θυμάμαι τον εαυτό μου όταν ήμουν 20 ετών, στρατιώτης στις ειδικές δυνάμεις, να κάνω τα πρώτα σουρεαλιστικά βήματα εντός της Γάζας, ενός τόπου που μέχρι τότε είχαμε δει μόνο στις ειδήσεις. Ελάχιστα γνωρίζαμε για το πώς ήταν η Γάζα, πώς ζούσαν εκεί οι άνθρωποι, ποιοι ήταν. Τη σκεφτόμασταν μόνο αόριστα, ως ένα μέρος γεμάτο προδότες, όπου όλοι εύχονταν να πεθάνουμε. Θυμάμαι να με κυριεύει το άγχος, φοβούμενος ότι κάποιος από εμάς ενδέχεται να μην επέστρεφε.

Μείναμε εκεί για περίπου δύο εβδομάδες. Το να μάχεσαι στη Γάζα διέφερε από οτιδήποτε είχα γνωρίσει στη Δυτική Οχθη. Δεν είχα δει ποτέ τον στρατό μας να κάνει χρήση τόσο μεγάλης δύναμης πυρός. Από τη στιγμή δε που είχε δοθεί εντολή στους πολίτες να εγκαταλείψουν τη γειτονιά της Μπέιτ Χανούν που ήταν ο στόχος μας, όλοι όσοι παρέμεναν – έτσι τουλάχιστον μας είχε ειπωθεί – ήταν μέλη της Χαμάς ή υποστηρικτές της και, κατά συνέπεια, νόμιμος στόχος μας.

Δεν αμφισβήτησα τις διαταγές που μου δόθηκαν. Καταλάβαμε άδεια σπίτια, τα οποία είχαν εγκαταλείψει οι ένοικοί τους, αφήνοντας πίσω τους ίχνη μιας κανονικής ζωής, όπως οικογενειακές φωτογραφίες και σχολικά βιβλία. Κάποιοι από μια μονάδα που βρισκόταν κοντά μας ανακάλυψαν μια παλαιστινιακή οικογένεια με 10 μέλη, κανένα από τα οποία δεν ήταν τρομοκράτης. Σταδιακά, μου ήταν ολοένα πιο δύσκολο να πιστέψω ότι βρισκόμουν σε ένα πεδίο μάχης. Οι μνήμες από τις μάχες και την καταστροφή που αφήσαμε πίσω μας θα με κυνηγούν για πάντα.

Οι εμπειρίες που αποκόμισα στη Γάζα με οδήγησαν σε ένα ξεκάθαρο συμπέρασμα: οφείλουμε να φτάσουμε σε μια συμφωνία με τους Παλαιστινίους που θα βάλει τέλος στην κατοχή και την πολιορκία της Γάζας. Η ζωή εκεί δεν είναι βιώσιμη. Εχω μείνει έκπληκτος από το γεγονός ότι η κοινωνία μας αρνείται να αντιδράσει για την κατάσταση στη Γάζα.

Οι ηγέτες μας μάς είπαν ψέματα ότι θα μπορούσαμε να διαχειριστούμε και να περιορίσουμε αυτή τη διαμάχη χωρίς καν να αναγκαστούμε να την επιλύσουμε. Για τους λόγους αυτούς, στράφηκα στον ακτιβισμό. Ηταν καθαρό για μένα ότι η Γάζα αποτελούσε μια ωρολογιακή βόμβα έτοιμη να εκραγεί.

Σήμερα διεξάγεται άλλη μια χερσαία επιχείρηση η οποία υποτίθεται ότι θα λύσει το πρόβλημα «μια για πάντα». Δεν έχουμε, άραγε, διδαχθεί οτιδήποτε; Εννέα χρόνια έχουν περάσει και πέντε στρατιωτικές επεμβάσεις έχουν γίνει από τότε που εγώ εισήλθα στη Γάζα, όμως επαναλαμβάνονται τα ίδια λάθη. Μια στρατιωτική απάντηση δεν μπορεί, από μόνη της, να φέρει ασφάλεια.

Η σημερινή μάχη που δίνω είναι ιδεολογική, μια μάχη κατά των εξτρεμιστών εντός της κοινωνίας μας, οι οποίοι υποκινούν διαμάχες και μίσος. Αυτή την περίοδο το να παραμένει κανείς αλληλέγγυος με τους Παλαιστινίους και πιστός σε ένα όραμα ειρήνης και κοινής ζωής αντιμετωπίζεται στην καλύτερη περίπτωση ως αφέλεια και στη χειρότερη ως προδοσία.

Το μακελειό της 7ης Οκτωβρίου πυροδότησε ένα αρχέγονο ένστικτο «εμείς εναντίον αυτών» ανάμεσα στους περισσότερους από εμάς, αφήνοντας ελάχιστο χώρο για άλλες πλευρές.

Μπορώ όμως να θυμηθώ μια φωτεινή στιγμή: όταν ανακοινώθηκε η ανακωχή. Η διεθνής κοινότητα πρέπει να βοηθήσει να το πετύχουμε. Το πρώτο βήμα θα είναι να καλέσει για αποκλιμάκωση και απελευθέρωση των ομήρων μας. Οταν δε τελειώσει ο πόλεμος, οφείλουμε να συνειδητοποιήσουμε ότι δεν θα είναι το τέλος αλλά μόνο η αρχή. Τα δύο έθνη που ζουν σε αυτή τη γη δικαιούνται ένα μέλλον που περιλαμβάνει περισσότερα από την αμοιβαία καταστροφή τους.

Ο Αριελ Μπέρνσταϊν είναι ερευνητής της ΜΚΟ Breaking the Silence (Σπάζοντας τη Σιωπή) των ισραηλινών βετεράνων κατά της κατοχής