«Υπάρχει ακόμη πατριαρχία στο πατάρι»

Ξεκινώ από τον Σωτήρη Παπατραγιάννη, με τον οποίο σήμερα μοιράζεστε το δισέλιδο της εφημερίδας. Συνεργάτης και φίλος σας. Η γενιά σας, τι νέο θεωρείτε πως φέρει στην περιπέτεια της αναβίωσης του ρεμπέτικου και της συνέχισης του λαϊκού;

Είμαστε η «τρίτη γενιά» της αναβίωσης του ρεμπέτικου. Προχωράμε πιο πολύ με το συναίσθημα γιατί αυτά τα πρόσωπα και εννοώ συνθέτες, στιχουργούς αλλά και ερμηνευτές, είναι για εμάς μυθικά. Η δεύτερη γενιά είχε την ευκαιρία να τους γνωρίσει, να τους δει ζωντανά, ακόμα και να συνεργαστεί. Εγώ έπεσα με τα μούτρα στο ρεμπέτικο από μικρή και με αγκάλιασε με μοναδικό τρόπο. Η απόλυτη ειλικρίνεια που διέκρινα με το ένστικτο, με κατέκτησαν. Και όσο μεγαλώνω θέλω αυτή την αγκαλιά να την ανοίξω και για την επόμενη γενιά. Οφείλω βέβαια να πω ότι η νεολαία συνεχίζει να έχει ένστικτο και έρχεται κοντά στο ρεμπέτικο. Εμείς με τον «πιο φρέσκο ήχο» που παρουσιάζουμε στη δισκογραφία και τις ζωντανές μας εμφανίσεις παρουσιάζουμε το είδος και παροτρύνουμε τη νεολαία να ανατρέξει στις πρώτες εκτελέσεις! Με τον Σωτήρη Παπατραγιάννη μάς συνδέει φιλία χρόνων αλλά και κουμπαριά, είναι εξαιρετικός καλλιτέχνης και έχουμε την ίδια τρέλα αλλά και την ίδια αγάπη για το είδος!

Εχετε σημαντικές συνεργασίες και με παλιούς και με θρύλους. Από Τάκη Μπίνη και Κούλη Σκαρπέλη, μέχρι Γκολέ, Ξηντάρη, Αγάθωνα και Λουιζιάνα Ρεντ. Τι κουβαλάτε από εκείνους και ποιος/α σας καθόρισε πιο πολύ;

Οι συνεργασίες μου με αυτούς τους θρύλους ήταν ευλογία! Ο Τάκης Μπίνης, αυστηρός αλλά δίκαιος, ο Κούλης ο Σκαρπέλης ήταν γλυκός και δεκτικός! Η μεγαλύτερή μου επιρροή ήταν ο Μπάμπης Γκολές. Ημουν θαυμάστριά του από μαθήτρια ακόμα και η συνεργασία μου μαζί του ήταν άπιαστο όνειρο! Ο Μπάμπης ήταν ακατέργαστο διαμάντι, ένας κέρβερος στο πατάρι, κατακτητικός και σαρωτικός! Σε πέρναγε από διάφορα δικά του τεστ για να σου επιτρέψει να συμμετέχεις στην παράστασή του. Ετσι έγινε και με εμένα! Φυσικά διαμόρφωσαν τον δρόμο μου και οι συνεργασίες με τον Αγάθωνα και τον Γιώργο Ξηντάρη. Ο Αγάθωνας ήταν ο πιο αυστηρός, με παρακολουθούσε και με διόρθωνε. Ηταν μελετημένος και ταμένος στην «πρώτη εκτέλεση». Είχε επίσης πολλές γνώσεις για τους μουσικούς, τους ερμηνευτές. Αφησα τελευταίο τον Γιώργο Ξηντάρη γιατί η καλλιτεχνική του παρουσία συνεχίζει να με εντυπωσιάζει. Σπουδαίος τραγουδιστής με σπουδαία πορεία. Ο ίσκιος του με αγκαλιάζει και έχει πολλά ακόμα να δώσει. Μας συνδέει μια αδελφική πλέον φιλία! Και με τους τρεις «έγραψα πολλά χιλιόμετρα» στο πατάρι αλλά και στη δισκογραφία. Η συνεργασία με τον Λουιζιάνα Ρεντ ήταν επίσης εκπληκτική. Ενας μάγος της blues μουσικής αγκάλιασε το Ρεμπέτικο και εμένα.

Εσχάτως έχετε γράψει δύο βιβλία. Για τη Μαρίκα Νίνου μαζί με τον Τάσο Κακλαμάνη («Σαν άστρο εβασίλεψα»). Και ένα δοκίμιο με τον τίτλο «Επαγγελματίας Χοντρή» (και τα δύο έχουν εκδοθεί από την Ελληνοεκδοτική). Ξεκινώ απ’ το πιο αιφνιδιαστικό που είναι το δεύτερο – το πρώτο σας δε. Σε μια εποχή πολιτικώς ορθή, τι ακριβώς αναπτύσσετε με την απενοχοποιημένη χρήση του όρου «χοντρή» και γιατί;

Το βιβλίο μου «Επαγγελματίας Χοντρή» είναι μικρές ιστορίες της καθημερινότητάς μου ως υπέρβαρη γυναίκα. Η πολιτικώς ορθή εποχή δυστυχώς είναι μόνο στα χαρτιά, αφού αν βγει σήμερα μια γυναίκα ενενήντα κιλά να ψωνίσει ρούχα θα βρει μόνο στο 10% των μαγαζιών της αγοράς. Και αυτό είναι μόνο ένα μικρό παράδειγμα. Εγώ ως υπέρβαρη τραγουδίστρια, μητέρα, φίλη, πέρασα ζόρια και απογοητεύσεις λόγω της εμφάνισης και των κιλών μου. Αυτά αποτυπώνω με bitter-sweet διάθεση και με λεβεντιά στο βιβλίο μου αυτό. Το βιβλίο για τη Μαρίκα Νίνου «Σαν άστρο εβασίλεψα», που γράψαμε παρέα με τον Τάσο Κακλαμάνη, έχει κυκλοφορήσει τους τελευταίους έξι μήνες και σκιαγραφεί τη ζωή αυτής της μοναδικής τραγουδίστριας.

Γιατί ερευνήσατε και τόσο πολύ καλά ειδικά τη Νίνου;

Η Μαρίκα Νίνου είναι η μούσα μου, με «παρακολουθεί» από τα νεανικά μου χρόνια και είναι η βασικότερή μου έμπνευση ως τραγουδίστρια. Εχει μια συγκλονιστική ιστορία την οποία πρέπει να μάθει όλος ο κόσμος!

Διατηρείται η ευρύτερη συνθήκη για να γραφτεί σήμερα ένα λαϊκό α λα ’50 ή ’60;

Κατά τη γνώμη μου υπάρχει. Ο έρωτας, η φτώχεια, τα ζόρια, ο θυμός, το ανεκπλήρωτο, υπήρχαν και θα υπάρχουν σε όλες τις εποχές. Ο ήχος σίγουρα θα είναι πιο σύγχρονος και ταιριαστός στην εποχή αλλά το λαϊκό τραγούδι δεν θα πεθάνει ποτέ.

Υπάρχει άραγε πατριαρχία στο πατάρι; Εμφανίζεστε για χρόνια στα κέντρα και τις σκηνές και σε ένα εξόχως ανδροπρεπές είδος…

Πρέπει να πω ότι τώρα που απαντώ αυτή την ερώτηση γελάω! Ναι, υπάρχει (ακόμα) πατριαρχία στο πατάρι. Εγώ που τραγουδώ φέτος επαγγελματικά 32 χρόνια, έχω «κάτσει δίπλα» σε όλα τα μεγάλα ονόματα της εποχής. Η κεντρική καρέκλα ήταν πάντα αντρική. Θέλω να πιστεύω ότι αυτό θα αλλάξει σιγά σιγά! Εγώ πάντως το παλεύω στην Αργώ στο Περιστέρι φέτος στην κεντρική καρέκλα!

Τι κάνει ένα τραγούδι να ακούγεται έπειτα από 70 ή 80 χρόνια;

Το συστατικό για το διαχρονικό σουξέ δεν το ξέρει κανείς. Τα τραγούδια λένε τις ιστορίες τους με τη μουσική και τον στίχο και ο κόσμος αποφασίζει. Σίγουρα παίζει ρόλο η ερμηνεία και η διάθεση του καλλιτέχνη να παραδώσει το τραγούδι με ανιδιοτέλεια στο κοινό.