Προς έναν πολυτροπικό άξονα…

Συμμεριζόμενος το όραμα για την ενοποίηση των αρχαιολογικών χώρων της Αθήνας, με λυπεί που η λεωφ. Βασ. Ολγας βρέθηκε ξανά στο επίκεντρο της πολιτικής αντιπαράθεσης. Πράγματι, αυτό το μικρό οδικό τμήμα μας έλειπε. Γιατί φτάσαμε έως εδώ; Διότι εκεί που το συντομότερο μονοπάτι με αυτοκίνητο μεταξύ της λεωφ. Αμαλίας (σημείο Αγγλικανικής Εκκλησίας) και της λεωφ. Βασ. Κωνσταντίνου (σημείο Παναθηναϊκό Στάδιο) ήταν περίπου 850 μέτρα, τώρα είναι 2 χιλιόμετρα! Μειώθηκε δηλαδή η προσβασιμότητα του αυτοκινήτου και δημιουργήθηκε ένα πρόβλημα συνδεσιμότητας μεταξύ του κέντρου και του 2ου Δημοτικού Διαμερίσματος. Βέβαια θα πρέπει να σημειωθεί ότι ουδέποτε η λεωφ. Βασ. Ολγας είχε τόσο υψηλό φόρτο που να δικαιολογούνται οι τρεις λωρίδες κυκλοφορίας ανά κατεύθυνση. Είχαμε μια κατασπατάληση του δημόσιου χώρου προς όφελος της μηχανοκίνητης κυκλοφορίας. Αυτός δυστυχώς είναι ο κανόνας στις γειτονιές της Αθήνας.

Τι κερδήθηκε πηγαίνοντας κόντρα στον κανόνα αυτόν; Ενας ασφαλέστερος δρόμος για να κάνουμε ποδήλατο, πατίνι ή να τρέξουμε. Tο περπάτημα ήταν ήδη ασφαλές και άνετο στον δρόμο αυτόν. Δεν είναι μικρό το κέρδος, θα πω πάλι! Παρατηρώ ολοένα και περισσότερους επισκέπτες της πόλης να χρησιμοποιούν το ποδήλατο για να περιηγηθούν. Πρέπει κάποια στιγμή να το εντάξουμε και στις δικές μας μετακινήσεις για να έχουμε βιώσιμες πόλεις. Τα ολοκληρωμένα δίκτυα ποδηλάτου δεν θα δημιουργηθούν από τη μία ημέρα στην άλλη, η υλοποίησή τους γίνεται πάντα τμηματικά καλύπτοντας τις λεγόμενες «ασυνέχειες ανασφάλειας», που μας κάνουν να διστάζουμε.

Και όμως, υπήρχε και μια πολύ προφανής και μεικτή λύση που ουδέποτε συζητήθηκε. Στη λεωφ. Βασ. Ολγας υπάρχει αρκετός χώρος ώστε να δημιουργηθεί ένας πολυτροπικός άξονας (multimodal corridor), στον οποίο το κάθε μέσο μεταφοράς θα έχει τον δικό του διάδρομο. Περπάτημα, ποδήλατο, αυτοκίνητο, τραμ και τρόλεϊ στον ίδιο δρόμο. Αυτό σημαίνει: ποδηλατόδρομος αλλά και μία λωρίδα ανά κατεύθυνση για τη μηχανοκίνητη κυκλοφορία. Σημαίνει φαρδιά πεζοδρόμια χωρίς εμπόδια και λωρίδα που το τραμ συνυπάρχει με το αυτοκίνητο. Παρότι η εφαρμογή των μέτρων του Μεγάλου Περιπάτου ήταν αρχικά πιλοτική, η προφανής αυτή λύση δεν συζητήθηκε ποτέ. Δεν δύναται να καταναλωθεί πολιτικά. Δεν είναι ούτε άσπρη ούτε μαύρη, είναι γκρίζα.

Το κλείσιμο ή άνοιγμα ενός δρόμου δημιουργεί πάντα αντιπαραθέσεις. Δημιουργεί στρατόπεδα που συγκρούονται. Από αυτές τις άγονες αντιπαραθέσεις, ο αστικός δρόμος πραγματικά υποφέρει όλα αυτά τα χρόνια.

Ο Παναγιώτης Γ. Τζούρας είναι ερευνητής ΕΜΠ –
συγκοινωνιολόγος μηχανικός