Ζωή, μελωδία με στίχους μπερδεμένους

«Ο Μαρκ Ρόθκο (1) είναι ο καλλιτέχνης που χρειάζεται ο κόσμος σήμερα. Λίγοι έχουν εμβαθύνει τόσο βαθιά στα «θεμελιώδη ανθρώπινα συναισθήματα», όπως τα αποκαλούσε. Δηλαδή “τραγωδία, θάνατος και έκσταση”», λέει η διευθύντρια του Ιδρύματος Βιτόν που φιλοξενεί μεγάλη αναδρομική του έκθεση στο Παρίσι. «Σε μια εποχή με φρικαλεότητες, η ζωγραφική του παρέμεινε θετική πράξη. Κάθε φορά που ζωγράφισε έναν πίνακα, το έκανε πεπεισμένος ότι η τέχνη έχει μεταμορφωτικές δυνάμεις, είναι ικανή να κινήσει την ψυχή και έτσι να αποκαταστήσει σχέσεις που έχουν διαλυθεί».

Θέλει να γίνει ο πρώτος αθλητής που θα πετύχει ένα τρίτο χρυσό ολυμπιακό μετάλλιο στον Μαραθώνιο. Για να πάει στο σχολείο έπρεπε να διανύσει τρία χιλιόμετρα. Αργότερα συνέλεγε γάλα από κτηνοτρόφους – από τα χρήματα που κέρδισε πήρε τα πρώτα αθλητικά παπούτσια. Ο Κενυάτης Ελιούντ Κιπτσόγκε (2) ανακοίνωσε ότι θα διεκδικήσει στους Ολυμπιακούς του Παρισιού αυτό που δεν έχει καταφέρει κανένας άλλος. Κι ας είναι πια 38 ετών. Σε δέκα μήνες στη γαλλική πρωτεύουσα, υπόσχεται ότι θα δούμε έναν από τους πιο συναρπαστικούς Μαραθώνιους.

Την τελευταία φορά που κάποιος άλλος εκτός από το κόμμα Νόμος και Δικαιοσύνη κυβέρνησε την Πολωνία, η Αλεξάντρα (3), φοιτήτρια κοινωνιολογίας στη Βαρσοβία, ήταν 10 ετών. Καθ’ όλη τη διάρκεια της εφηβείας της, η υπερσυντηρητική λαϊκιστική κυβέρνηση διάβρωνε το κράτος δικαίου και περιόριζε δικαιώματα. Τώρα η γενιά της Αλεξάντρα αντεπιτέθηκε, συμμετέχοντας μαζικά στις κάλπες και επιτυγχάνοντας αλλαγή κυβέρνησης: Το 69% των νέων κάτω των 30 ετών συμμετείχαν στις εκλογές. «Εχουμε», λέει, «την ευκαιρία να αλλάξουμε την Πολωνία».

Την Τρίτη οι γυναίκες στην Ισλανδία έκαναν απεργία. Παρότι η βόρεια χώρα είναι από τις πρώτες διεθνώς στην ισότητα των δύο φύλων, η πρωθυπουργός Κατρίν Γιακομπσντοτίρ (4) επιμένει πως πρέπει να γίνουν περισσότερα. Θέλει να επιτευχθεί  πλήρης ισότητα στη χώρα της έως το 2030. «Ξέρω ότι θα χρειαστεί πολλή προσπάθεια», ξεκαθάρισε στα 100.000 άτομα που διαδήλωσαν – σχεδόν το ¼ της χώρας. «Σκέφτομαι τις εκτιμήσεις του ΟΗΕ, ότι για την πλήρη ισότητα των γυναικών σε όλο τον κόσμο θα χρειασθούν άλλα 300 χρόνια. Απαράδεκτο».

Ο Φριτς Μπριτότ (5) πιστεύει ότι οι αφηγήσεις βρίσκονται στον πυρήνα της ανθρωπιάς μας – μας βοηθά να οργανώσουμε τον κόσμο, να θυμηθούμε τι έχει συμβεί και να το μοιραστούμε με άλλους. «Η εκπληκτική ανθρώπινη ικανότητα να συνεργάζεται χτίστηκε σε ιστορίες», λέει ο καθηγητής Γνωστικής Επιστήμης στο βιβλίο του «The Narrative Braine» και υποστηρίζει ότι ως είδος αναπτύξαμε, από εξελικτική άποψη, μεγάλο εγκέφαλο, όχι τόσο για να λύνουμε προβλήματα αλλά για να έχουμε αυτή την ικανότητα να ανταλλάσσουμε εμπειρίες μεταξύ μας.

«Τα σημερινά τραγούδια δεν έχουν την ψυχή των δημοτικών μας τραγουδιών. Το δημοτικό τραγούδι εκείνης της εποχής είχε βεβαίως άλλο στόχο. Το δημοτικό ήταν το μέσον ενημέρωσης, ήταν η εφημερίδα, το περιοδικό, το ραδιόφωνο. Ο,τι γινόταν, μαθευόταν με το τραγούδι. Οχι μόνο στη Θράκη, παντού. Αμα ρωτήσεις καμιά γιαγιά θα σου πει ότι ο λαϊκός τραγουδιστής συγκέντρωνε τα γεγονότα της εποχής, από ένα απλό γεγονός, ερωτικό μέχρι ένα ιστορικό ή κοινωνικό, και το ‘κανε τραγούδι». Χρόνης Αηδονίδης.