«Η σειρά θα προκαλέσει, αλλά είναι για καλό»

Στον πρωτόγνωρο τηλεοπτικό γαλαξία που ανοίγεται μπροστά μας σύντομα, εκείνος είναι ο Τζο. Ενα αγόρι που έρχεται από την Αθήνα σε αυτόν τον ξεχασμένο τόπο για να γνωρίσει τον πατέρα του. Αυτό το πολύ διαφορετικό πλάσμα, το πολύ ανοιχτά queer, βάζει φωτιά, ερεθίζει τις ευαίσθητες χορδές της συντηρητικής κοινωνίας, με τα βαμμένα νύχια, το ξεχωριστό του στυλ και τη φαινομενικά προκλητική συμπεριφορά του. Ολα αυτά όμως είναι η άμυνά του για να επιβιώσει σε ένα τόσο ξένο για εκείνον περιβάλλον. Ο χαρακτήρας που υποδύεται ο Κωνσταντίνος Γεωργόπουλος είναι ένα από τα αστέρια του σύμπαντος του «Milky Way», της σειράς του Βασίλη Κεκάτου που έρχεται στις 2 Νοεμβρίου στο Mega. Ο βραβευμένος με Χρυσό Φοίνικα κινηματογραφιστής ετοίμασε μια ονειρικά ευαίσθητη αλλά και αφοπλιστικά ειλικρινή σειρά, με δυνατές δόσεις συγκίνησης και σωτήριου χιούμορ, που αναδεικνύει ήρωες όλων των αποχρώσεων, όπως συμβαίνει με τους πραγματικούς ανθρώπους. Για όλα αυτά, ο Κωνσταντίνος Γεωργόπουλος μίλησε στα «Πρόσωπα».

Πώς προσέγγισες τον ρόλο του Τζο;

Αρχικά, ήταν ένας ρόλος που τον κατάλαβα πάρα πολύ καλά. Δηλαδή δεν χρειάστηκε να μπω σε διαδικασία να καταλάβω γιατί λειτουργεί έτσι, τι σκέφτεται, γιατί τα κάνει αυτά που κάνει. Ηταν αρκετά κοντά μου σε διάφορα πράγματα. Μετά, άρχισα λίγο να σκέφτομαι ποιος είναι ο ρόλος του μέσα στη σειρά πέρα από το τι χαρακτήρας είναι. Σκεφτόμουν πάρα πολύ συχνά ότι είναι ένα ζώο, ότι δεν είναι ακριβώς ένας άνθρωπος. Οτι είναι άλλοτε σαν ταύρος, που πάει με φόρα και με το κεφάλι στα πράγματα. Αλλοτε σαν άλογο που είναι πολύ ελεύθερο, πολύ σεξουαλικό και πάρα πολύ περήφανο. Αλλοτε σαν ένα πολύ ιδιαίτερο πτηνό που όλοι το κοιτάνε και κεντρίζει το ενδιαφέρον επειδή φαίνεται εξωτικό. Το δύσκολο κομμάτι ήταν να προσεγγίσω έναν ρόλο ο οποίος δεν ζητάει συγγνώμη για τίποτα και δεν νιώθει άσχημα για τίποτα όσον αφορά τον ίδιο του τον εαυτό, τις πράξεις του και τη σεξουαλικότητά του στα 17, που είναι πάρα πολύ σίγουρος για τον εαυτό του και δεν έχει κανένα δίλημμα, δεν πάει πίσω σε τίποτα, στα θέλω του και στα πιστεύω του.

Η σειρά ποια θέματα αγγίζει εις βάθος;

Η σειρά είναι ένα teen drama, δηλαδή οι πρωταγωνιστές είναι έφηβοι. Είναι κάπως δραματική, αλλά ταυτόχρονα ασχολείται με θέματα μικρότερης ηλικίας. Εχει διάφορα θέματα, γενικότερα κοινωνικά, με επίκεντρο σίγουρα θέματα της ηλικίας αυτής, αλλά έχει θέματα φοβίας πολύ σημαντικά. Ομοφοβίας, ξενοφοβίας και ρατσισμού. Δείχνει την πατριαρχία, τη θέση ενός κοριτσιού και πόσα δικαιώματα έχει στο σώμα της, την ελευθερία του σώματός της, την ελευθερία της σεξουαλικότητας γενικότερα. Το πώς η θρησκεία έχει επιδράσει στο να καθορίζει κάποια πρότυπα και να αποκλείει άλλα. Εχει και κάποια πολύ όμορφα θέματα, όπως είναι η δύναμη της φιλίας, της αγάπης, της υποστήριξης των ονείρων μας, κάποια ιδανικά και κάποιες αξίες που σε εκείνη την ηλικία, μέσα στην εφηβεία, ακόμη δεν έχουν ξεχαστεί. Οι πιο νεαροί χαρακτήρες είναι λίγο πιο ελπιδοφόροι, έχουν κάτι επαναστατικό. Βλέπουμε ακόμα τον ρόλο της οικογένειας στην ελληνική κοινωνία, ειδικά σε μια κλειστή κοινωνία που σκεφτόμαστε τι θα πει ο γείτονας και πώς θα μας αντιμετωπίσει.

Ο ήρωάς σου θα ανοίξει μια συζήτηση γύρω από τα στερεότυπα που έχουμε με τους γκέι και την παρουσίασή τους και στην τηλεόραση;  Γιατί δεν βλέπουμε συχνά τόσο ισχυρούς γκέι χαρακτήρες.

Για μένα το πιο σημαντικό και το πιο ευχάριστο στο να κάνω αυτόν τον ρόλο ήταν ακριβώς αυτό. Οτι επιτέλους ένας γκέι χαρακτήρας που ο πατέρας του δεν τον δέρνει, δεν νιώθει άσχημα γι’ αυτό που είναι, δεν έχει διλήμματα στο να εκφραστεί. Που δεν είναι πάλι μια στενάχωρη ιστορία για ένα γκέι αγόρι στην επαρχία ή στην Αθήνα, που ο θεατής θα τη δει και μέσα από τη λύπηση θα γίνει αρεστός ο χαρακτήρας. Δεν είναι αυτό το μοντέλο του χαρακτήρα και αυτό είναι κάτι το οποίο μου αρέσει πάρα πολύ. Είναι αυτός που είναι, κάνει τα λάθη του, είναι ακραίος, απόλυτος, άδικος κάποιες φορές ή απότομος, θρασύς και καλός. Ολα αυτά συντελούν στο να φαίνεται πιο αληθινός τελικά. Δεν είναι δηλαδή ένα καημένο παιδάκι το οποίο παίζει σε μια ιστορία που υπάρχει ο καλός και ο κακός κι αυτός είναι ο καλός. Είναι ένα παιδί το οποίο λειτουργεί έτσι όπως θα ήταν λογικό να λειτουργεί ένας άνθρωπος ο οποίος είναι στην εφηβεία με όλη την ορμή της σεξουαλικότητας. Εκφράζεται πολύ και υπάρχουν πάρα πολλές σκηνές στο έργο, οι οποίες θα προκαλέσουν ένα σοκ, μια και στο παρελθόν, στο «Κλείσε τα μάτια» του Χριστόφορου Παπακαλιάτη, είχαν βάλει πρόστιμο για το γκέι φιλί. Υπάρχει πάντα αυτό, ότι τα παιδιά μας δεν πρέπει να βλέπουν αυτά τα πράγματα και να παραδειγματίζονται. Και δυστυχώς αυτό το λένε πάρα πολλοί για την αγάπη που μπορεί να έχει ένας άντρας σε έναν άλλον άντρα. Αναρωτιέμαι πραγματικά πώς ακριβώς τα παιδιά παίρνουν λάθος μηνύματα μέσα από κάτι θετικό και κάτι ωραίο τελικά. Φοβόμαστε πιο πολύ μήπως τα παιδιά μας γίνουν γκέι επειδή θα δουν έναν γκέι στην τηλεόραση, το οποίο δεν στέκει. Απλά από την τηλεόραση, αυτό που μπορεί να γίνει πολύ καλά, γιατί είναι και λαϊκό μέσο, είναι πολλοί άνθρωποι οι οποίοι δεν είναι γκέι να δουν έναν γκέι χαρακτήρα και να καταλάβουν ότι είναι ένα άτομο της κοινωνίας, να αρχίσουν να καταλαβαίνουν ότι υπάρχει και αυτό, να μην αποκλείεται από την τηλεόραση, γιατί πολλές κατηγορίες ανθρώπων αποκλείονται από την τηλεόραση γιατί είναι λίγο πιο δύσκολο να παιχτούν. Από την άλλη, άτομα τα οποία είναι ανοιχτά γκέι να θεωρούν ότι υπάρχει εκπροσώπηση στην τηλεόραση και όσοι δεν έχουν το θάρρος να αντιμετωπίσουν το κοινωνικό στίγμα για τη σεξουαλικότητά τους να νιώθουν περισσότερο θάρρος. Θα προκαλέσουν σίγουρα τα ζητήματα αυτά αλλά είναι για καλό η πρόκληση. Θα υπάρχει πάντα κόσμος που θα του φαίνεται πολύ προκλητικό αυτό αλλά κι άλλος που θα ωφεληθεί.

Η τηλεόραση μπορεί να βοηθήσει στο να σπάσουν τα στερεότυπα;

Οταν ήμουν μικρός, έβλεπα πάρα πολύ τηλεόραση. Εβλεπα σειρές, σόου, τα πάντα, και μου ασκούσε πολύ μεγάλη δύναμη εκείνη την περίοδο σε μια μικρή ηλικία που κάπως διαμορφωνόταν. Θεωρώ ότι έχει πάρα πολύ μεγάλη δύναμη η τηλεόραση. Το σινεμά είναι κάτι που επιλέγεις. Δηλαδή επιλέγεις να βγάλεις εισιτήριο και να παρακολουθήσεις σε μια αίθουσα. Η τηλεόραση όμως δεν νομίζω ότι είναι ακριβώς το ίδιο. Είναι πολύ άμεσο πράγμα. Είναι στο σαλόνι σου, δηλαδή είναι κάτι πολύ ζεστό. Είναι κάτι που δεν πληρώνεις με κάποιον τρόπο. Οπότε θεωρώ ότι μπαίνει κάπως βίαια και πιστεύω ότι έχει πάρα πολλή δύναμη να σπάσει κάποια στερεότυπα. Να δημιουργήσει κάποια πρότυπα τα οποία δεν υπάρχουν. Να δημιουργήσει συζητήσεις. Οταν ένα γκέι ακόμα φιλί κάποια στιγμή γίνει λίγο πιο κανονικό στην τηλεόραση, τότε θα έχει σπάσει ένα στερεότυπο με κάποιον τρόπο. Το βλέπουμε ότι πάει προς τα εκεί. Αυτοί που δεν θέλουν να πάνε προς τα εκεί αναγκαστικά θα τους πάρει μαζί το καινούργιο και ο χρόνος. Οπότε ναι, θεωρώ την τηλεόραση πολύ μεγάλη δύναμη για να σπάσει κάποια πράγματα. Ειδικά μέσα από σειρές και από αγαπημένα πρόσωπα της τηλεόρασης, όπως παρουσιαστές ή σελέμπριτις που λένε πράγματα που δεν έχουν ειπωθεί για χοντροφοβία, για ρατσισμό, για πράγματα τα οποία δεν λέγονταν πριν λίγα χρόνια.

Το «Milky Way» ήταν η πρώτη σου τηλεοπτική δουλειά. Εθεσε ψηλά τον πήχη για τα μετέπειτα τηλεοπτικά σου βήματα;

Εθεσε πολύ ψηλά τον πήχη. Η αλήθεια είναι ότι επειδή είμαι ένας νέος ηθοποιός, δεν έχω εκπαιδευτεί ακόμα. Δεν έχω ψηθεί τόσο πολύ. Ηταν πολύ καλό που ο πρώτος μου τηλεοπτικός ρόλος, και γενικότερα πρώτος μου τόσο μεγάλος ρόλος, ήταν με κάτι το οποίο ήταν αρκετά κοντά μου. Μπόρεσα να το καταλάβω, να το αισθανθώ, να το υποστηρίξω με κάποιον τρόπο, χωρίς να νιώθω ότι είναι κάτι ξένο από μένα. Το σενάριο είναι πάρα πολύ καλό, που έχει γράψει ο Βασίλης, οι διάλογοι κάτι που είναι κι αυτό σπάνιο σε μια σειρά κυρίως δραματική, πιο κοινωνική. Συνήθως αυτά που ακούω στην τηλεόραση είναι πολύ δύσκολο να ειπωθούν από τους ηθοποιούς. Δηλαδή είναι ένα δύσκολο κείμενο το οποίο το λένε και αναρωτιέμαι πώς το είπαν. Εγώ δεν νομίζω ότι δεν είμαι τόσο καλός που να μπορώ να λέω τόσο δύσκολα κείμενα. Οταν λέω δύσκολα εννοώ πράγματα τα οποία δεν μπορούν να ειπωθούν από ανθρώπους σε κανονικές συνθήκες, κακά σενάρια δηλαδή. Οπότε είμαι πολύ ευτυχής γιατί ήταν πολύ προστατευμένο το περιβάλλον από αυτές τις έννοιες. Για μετέπειτα δεν ξέρω καθόλου. Ελπίζω ότι όπως και το «Maestro» έτσι και διάφορες άλλες σειρές που βγαίνουν τώρα στην τηλεόραση, κάπως ίσως φέρουν κάτι καινούργιο, φρέσκο, λίγο πιο σημερινό. Ισως με αυτές και με το «Milky Way» στο μέλλον να υπάρχουν περισσότερα σενάρια, περισσότεροι χαρακτήρες καθημερινοί της κοινωνίας και να υπάρχουν περισσότερες ευκαιρίες και στους ηθοποιούς να παίξουν στην τηλεόραση. Εγώ θεωρούσα ότι είμαι ένας ηθοποιός που δεν θα κάνω τηλεόραση γιατί δεν έβρισκα τον εαυτό μου μέσα σε αυτά που έβλεπα. Δεν μπορούσα να φανταστώ τον εαυτό μου κάπου.

Θεατρικά τι κάνεις αυτή την περίοδο;

Είμαι στη «Δωδέκατη Νύχτα» στο Υπόγειο του Θεάτρου Κάρολου Κουν, σε σκηνοθεσία Γιάννη Κακλέα. Παίζουμε Τετάρτη με Κυριακή έως τις 14 Ιανουαρίου.

Τα στερεότυπα που αναπαράγει η τηλεόραση

Η τηλεόραση είναι ρατσιστική ως ένα βαθμό;

Ναι, θεωρώ ότι είναι με πολλούς τρόπους. Νομίζω ότι όλα αυτά τα χρόνια δημιουργεί πολύ συγκεκριμένα πρότυπα. Η γυναίκα γυναίκα και ο άντρας άντρας και πολύ συγκεκριμένα πρότυπα, γυναικεία και ανδρικά ξεχωριστά. Δεν υπάρχουν ενδιάμεσα πρότυπα τόσο πολύ. Υπάρχει γυναίκα αυτή που ξέρουμε η παρουσιάστρια ή ηθοποιός, η όμορφη ξανθιά, η πολύ φτιαγμένη με τα τέλεια φόντα, όλο αυτό που έχει πουλήσει τόσα χρόνια. Υπάρχει και ο άντρας ο οποίος στις σειρές εποχής ή στα καθημερινά, ήταν πολύ ματσό πάντα. Ηταν πάρα πολύ περήφανος, θα χτύπαγε το χέρι του στο τραπέζι, θα έμπλεκε σε καβγά, θα τραβούσε τη γυναίκα να τη φιλήσει, θα έκανε ζοριλίκια και θα λέγαμε εντάξει, ο άντρας είναι άντρας και έχει και τις αγριάδες του. Συνεχίζουν να αναπαράγονται όμως αυτά τα πρότυπα του άντρα του συγκεκριμένου τύπου, τα οποία μας φαίνονται κανονικά τώρα, διότι βλέπουμε στην τηλεόραση τόσο εύκολα έναν άντρα να βιαιοπραγεί απέναντι σε πολλές γυναίκες ή γενικότερα να φέρεται βίαια και να έχει τσαμπουκά. Είναι αρκετά ρατσιστικό αυτό γενικότερα και δημιουργεί λάθος πρότυπα αν γίνεται επανειλημμένα. Σαφώς και όλα υπάρχουν στην κοινωνία και στην τέχνη ό,τι θέλει ο καθένας μπορεί να κάνει, ό,τι ρόλους μπορεί ο καθένας να πλάσει. Αλλά όταν γίνεται εμμονικά σε κάποια συγκεκριμένα πρότυπα, γιατί η κυρία στο σπίτι θέλει να δει αυτό το πράμα για να την πιάσει, ε, ναι, είναι ρατσιστικό. Γιατί αποκλείεις όλα τα άλλα και δείχνεις πιο τοξικά πρότυπα στην κοινωνία και τα περνάς. Αυτό που πουλάει αυτή τη στιγμή πρέπει να πούμε ότι δεν πρέπει να συνεχίσει να πουλάει άλλο. Να το σταματήσουμε λίγο αυτό, να το ελαττώσουμε, να πάει και λίγο σε άλλη κατεύθυνση, να αφορά λίγο και άλλους ανθρώπους. Γιατί οι νέοι άνθρωποι δεν βλέπουν πια τηλεόραση. Και υπάρχει πολύ σημαντικός λόγος. Γιατί αυτά τα πρότυπα που έχουν τηλεόραση στις σειρές κυρίως, δεν αφορούν τους νέους που πια μπορούν να βλέπουν σειρές άλλες και να έχουν Instagram, Tik Tok, Youtube και να ξέρουν τα πάντα. Δεν τους φαίνονται ελκυστικές αυτές οι θεματικές στις σειρές.