Η Πανεπιστημίου εξέλεξε δήμαρχο

Ισως μπορεί να εξηγηθεί μόνο με ψυχολογικούς όρους, πώς, ένας λαός που παθιάζεται με τα πολιτικά τεκταινόμενα, επιδίδεται σε λυσσαλέες κομματικές μάχες στα social media και με κάθε ευκαιρία διχάζεται αναβιώνοντας με ευκολία εμφυλιοπολεμικά πάθη, όταν έρχονται εκλογές αρνείται να ψηφίσει, αδιαφορώντας εντέλει για την επικράτηση των πιστεύω του! Τα πολιτικά συμπεράσματα που με τόση σπουδή επιχειρείται να εξαχθούν, προκύπτουν σε κάποιες περιπτώσεις από τις επιλογές που έκανε το 25% του εκλογικού σώματος, δηλαδή 3 στους 10. Βεβαίως, έτσι συμβαίνει πάντα στις εκλογές. Το αποτέλεσμα βγαίνει από όσους πηγαίνουν να ψηφίσουν. Οταν όμως το ποσοστό της αποχής σπάει κάθε προηγούμενο ρεκόρ, περισσότερο από την επιλογή που έκαναν όσοι λίγοι πήγαν να ψηφίσουν, έχει σημασία η επιλογή αυτή καθεαυτή που έκαναν οι 7 στους 10 να μην πάνε. Γιατί οι πολίτες αδιαφορούν για τις εκλογές και κυρίως με ποιο ηθικό ανάστημα την επομένη θα διαμαρτύρονται για την αποτελεσματικότητα όποιου επέλεξαν οι υπόλοιποι.

Την ίδια στιγμή, σε δύο διαδοχικές αναμετρήσεις – στις εσωκομματικές εκλογές του ΣΥΡΙΖΑ και τις αυτοδιοικητικές – οι πολίτες έδειξαν πως προκειμένου να αποδοκιμάσουν το παλιό, επιλέγουν τον «Αγνωστο Χ». Η περίπτωση Κασσελάκη και η περίπτωση Δούκα, παρά το ότι έχουν χαώδεις διαφορές στα επιμέρους μεταξύ τους χαρακτηριστικά, ωστόσο έχουν ένα κοινό βασικό σημείο. Οτι έναν μήνα πριν από την υποψηφιότητά τους λίγοι γνώριζαν ακόμα και την ύπαρξή τους και αμφότεροι κατάφεραν να θριαμβεύσουν, κατατροπώνοντας πασίγνωστα και έμπειρα πολιτικά στελέχη, χρησιμοποιώντας ακριβώς το ίδιο επιχείρημα: «Εγώ μπορώ να κερδίσω τον Μητσοτάκη» (Κασσελάκης 29/8/2023), «Είμαι ο μόνος που μπορεί να κερδίσει τον Μπακογιάννη» (Δούκας 28/9/2023).

Ας είμαστε όμως ειλικρινείς. Πέραν της πολιτικής διάστασης, οι εκλογές της Τοπικής Αυτοδιοίκησης έχουν κυρίως προσωποπαγή χαρακτηριστικά. Ο δημότης θέλει αυτόν που θα κάνει την καθημερινότητά του καλύτερη. Και όταν ένας Μεγάλος Περίπατος τον ακινητοποιούσε στην Πανεπιστημίου κάθε μέρα που πήγαινε στη δουλειά του, όταν απαγορευόταν να στρίψει στη Βασιλίσσης Ολγας και κολλούσε στους γύρω δρόμους για ατελείωτες ώρες, κάπως θα ξεσπούσε. Αυτό το ξέσπασμα ήταν το όχημα που οδήγησε στην Πλατεία Κοτζιά τον Χάρη Δούκα. Στο μεταξύ, εν μέσω όλων αυτών, ο ΣΥΡΙΖΑ προσπαθεί να καρπωθεί την επιτυχία όσων πριν από λίγα χρόνια αποκαλούσε προδότες, προσκυνημένους και γερμανοτσολιάδες, κάτι που θα πρέπει να προβληματίσει τον ίδιο τον ΣΥΡΙΖΑ για τη μνήμη του, αλλά κυρίως να μη φύγει στιγμή από τη μνήμη όσων κατηγορούνταν ως προδότες, προσκυνημένοι και γερμανοτσολιάδες.