Η φοροδιαφυγή έχει ονοματεπώνυμο

Το ζήτημα της αντιμετώπισης της φοροδιαφυγής κακώς συνδέεται με σενάρια επιλεκτικής αύξησης της άμεσης και έμμεσης φορολογίας. Το ζητούμενο είναι να πληρώνουν όλοι τους φόρους που τους αναλογούν, με τα ποσά που τους αναλογούν, διαφορετικά κάποια «κορόιδα» θα πληρώνουν και πάλι πολύ περισσότερα από όλα όσα αναλογούν σε όσους φοροδιαφεύγουν συστηματικά. Δεν χρειάζονται λοιπόν απειλητικές δηλώσεις, ούτε τακτικές εκφοβισμού, που τελικά τρομάζουν μόνο τους συνεπείς, αλλά δίκαιες, σωστές και έξυπνες κινήσεις με όλα τα διαθέσιμα ψηφιακά εργαλεία για να μπορέσει να ελεγχθεί και να καταγραφεί ο τζίρος της φοροδιαφυγής από το φορολογικό σύστημα. Αλλωστε η ψηφιοποίηση των λογιστηρίων, των παραστατικών και των τραπεζικών συναλλαγών ουσιαστικά αντικαθιστά τη φορολογική συνείδηση και έτσι περιορίζει τη φοροδιαφυγή.

Με τις συζητήσεις να μην έχουν τελεσιδικήσει περί του «ποιος ήρξατο χειρών αδίκων», σε ένα σύστημα που δεν προστατεύει τον συνεπή, δεν τον επιβραβεύει για τη συνέπεια των πληρωμών του και την ορθή δήλωση των στοιχείων, το ερώτημα που αναφύεται αβίαστα έχει να κάνει με αυτό καθαυτό το φορολογικό σύστημα. Οχι μόνο με τους ελεύθερους επαγγελματίες που κακώς τους έχουν ενδύσει με τον μανδύα των συνήθων υπόπτων. Δεν είναι λοιπόν μόνο οι κλίμακες στη φορολογία η λύση, αλλά η ενδελεχής διασταύρωση όλων εκείνων των στοιχείων που απεικονίζουν την οικονομική επιφάνεια ενός εκάστου. Η αρχική επιλογή στον περιορισμό της φοροδιαφυγής πρέπει να είναι ένα δίκαιο φορολογικό σύστημα που να μη θεωρεί κανείς ότι η Εφορία τον υπερφορολογεί, σε σημείο που να μην μπορεί να ανασάνει οικονομικά και εσφαλμένα να επιλέγει να «φοροαποφεύγει για να φοροπροστατεύεται». Οι σχέσεις εμπιστοσύνης μεταξύ κράτους και πολίτη δύσκολα χτίζονται και εύκολα χαλάνε. Εχουν γίνει περισσότερα βήματα βελτίωσης της φορολογικής συμμόρφωσης τα τελευταία χρόνια, αλλά λιγότερα βήματα για την εμπέδωσή της.

Η μερίδα της κοινής γνώμης που πιστεύει στη λογική «ο κλέψας του κλέψαντος» πρέπει να συνειδητοποιήσει πως υπάρχουν ήδη μέτρα που έχουν εξαγγελθεί ώστε να αποτρέψουν αυτή τη συλλογιστική. Πλαστικό χρήμα, περιουσιακά στοιχεία, τεκμήρια διαβίωσης, δαπάνες της καθημερινότητας και δαπάνες για πληρωμή λογαριασμών κοινής ωφελείας μπορούν να διασταυρωθούν άμεσα ώστε οι ελεύθεροι επαγγελματίες να αποσείσουν την κατηγορία και να απομονώσουν τα «ξερά» ώστε να μην καούν και τα «χλωρά». Είναι πάγια η θέση των μικρομεσαίων πως πρέπει κάποτε το κράτος να ανταμείψει τους συνεπείς, να παράσχει κίνητρα με εκπτώσεις συνέπειας και να στηρίξει κάθε τομέα που προσφέρει στην οικονομία. Τα ψηφιακά εργαλεία ελέγχων μπορούν να γκρεμίσουν τα ταμπού δεκαετιών με διασταυρώσεις στοιχείων για όλους, επιβραβεύοντας τη συνέπεια με γρήγορες επιστροφές φόρων και λοιπών παρακρατήσεων ώστε και οι επιχειρήσεις να καταλάβουν ότι το κράτος δεν τους αδικεί.

Για να πάψει λοιπόν να υπάρχει διαφορετική ερμηνεία μεταξύ της φοροδιαφυγής, της φοροαποφυγής και της φοροπροστασίας, θα πρέπει οι ελεύθεροι επαγγελματίες να πάψουν να είναι «φοροεισπράκτορες» για λογαριασμό του κράτους. Κατανοούμε πως η αντιμετώπιση της φοροδιαφυγής μάς προστατεύει όλους από τον αθέμιτο ανταγωνισμό και γνωρίζουμε πως με τα νέα ψηφιακά εργαλεία ελέγχων η φοροδιαφυγή έχει ονοματεπώνυμο και όχι «επαγγελματικές ταμπέλες».

Ο Βασίλης Κορκίδης είναι πρόεδρος του Εμπορικού και Βιομηχανικού Επιμελητηρίου Πειραιά