Στη Σταδίου

Παραμονή του δεύτερου γύρου των δημοτικών εκλογών στην Αθήνα σήμερα κι ας μου επιτραπεί μία στάση στην οδό Σταδίου. Εδώ θα κατεβώ. Δεν ξέρω ακριβώς από τι. Από το παλιό Ρενό του πατέρα μου, τότε που με είχαν κατσαδιάσει επειδή κολλούσα χαλκομανίες στα τζάμια; Από ένα λεωφορείο, παλιό, με στρογγυλεμένη «μουσούδα», σαν αυτά που αγκομαχούσαν ακόμη στους δρόμους της πρωτεύουσας, τότε που, με πρόφαση το φροντιστήριο, «ξαναδιαβάζαμε» την πέριξ της Ομόνοιας περιοχή; Από τη μηχανή κάποιου έρωτα, εκείνα τα υπέρλαμπρα χρόνια της νιότης μας; Μωρέ θα κατέβω ακόμη και από ένα σημερινό ταξί, σε ένα δρόμο σκοτεινό και παραμελημένο, αγριευτικό τα βράδια, αποκαρδιωτικό την ημέρα έτσι όπως φαίνονται οι χαίνουσες πληγές του. Μα πώς αφήσανε, πώς αφήσαμε να καταντήσει έτσι μία από τις ωραιότερες «κόρες των Αθηνών»;

Θυμάμαι τη Σταδίου από τα παιδικά μου χρόνια. Ισως τον πιο κοσμοπολίτικο, τότε, δρόμο της Αθήνας τουλάχιστον στα μάτια της φαντασίας μου. Ηδη στην αρχή της, μόλις άφηνες πίσω σου την πλατεία Συντάγματος, σε καλωσόριζε ο «ναός». Η «Πανελλήνιος Αγορά», το μεγαλύτερο παιχνιδάδικο της πόλης, εκεί όπου αντίκρισα για πρώτη φορά τον «Φωτεινό Παντογνώστη», ό,τι πιο συναρπαστικό είχα πιάσει έως τότε στα χέρια μου, πιο συναρπαστικό και από τις κούκλες στα πάνω ράφια, αυτές που τραβούσες ένα κρυμμένο στα ρούχα τους σχοινάκι και μιλούσαν. Πιο κάτω, με είσοδο από την Κοραή, το βιβλιοπωλείο του Πεχλιβανίδη με όλα τα «Κλασικά Εικονογραφημένα». Και ακόμη πιο κάτω το Κατράντζος Σπορ που συνεπαρμένη κυκλοφορούσα στους ορόφους του αναζητώντας τη γυναίκα που βιαζόμουν να γίνω. Και έγινα γυναίκα και η τύχη τα έφερε έτσι που η Σταδίου έγινε η γειτονιά μου αφού στα πέριξ ήταν οι επαγγελματικές μου βάσεις. Στον «Απόλλωνα» και στο «Αττικό», ελάχιστα μέτρα από το γραφείο μου, έτρεχα να χωθώ για να μην πλακωθώ, όταν είχα νεύρα με συναδέλφους και προϊσταμένους. Και στα πεζοδρόμια της ένα βράδυ, ερωτευμένη μέχρι τα μπούνια, είχα την αίσθηση ότι ίπταμαι καθώς τραγουδούσα Φατέ και «Ελα κράτα με απ’ τη μέση / Γιατί θ’ απογειωθώ / Σκέψου μεσάνυχτα και κάτι / Στη Σταδίου να πετώ».

Εκεί ζήσαμε και τα χρόνια της μεγάλης φούσκας του Χρηματιστηρίου τότε που, λόγω της γειτνίασης με τη Σοφοκλέους, γέμισε με κουστουμαρισμένα στελέχη που έτρωγαν σουβλάκι στις «Αλπεις» της Κλαυθμώνος. Στο φανάρι της διασταύρωσης με την Πεσμαζόγλου χτύπησε το κινητό μου και έμαθα για το χτύπημα στους Δίδυμους Πύργους. Και η Σταδίου λες και λίγα, χρόνια αργότερα, κατέγραψε σαν σεισμογράφος τους κραδασμούς της κρίσης. Εδώ το ιδεολογικό μίσος έκαψε ζωντανούς τους εργαζόμενους στη Μαρφίν, εδώ παραδόθηκε στις φλόγες της μισαλλοδοξίας ένα εμβληματικό κτιριακό συγκρότημα με τα κουρέλια έξω από το «Αττικό» να ανεμίζουν ακόμη σαν παντιέρες καταστροφής.

«Θέλω πίσω τη Σταδίου μου». Αυτό μου έρχεται να φωνάξω στον δήμαρχο που θα μας προκύψει αύριο κι ας μη με ακούσει ποτέ. Να μη λοξοδρομώ ώστε να την αποφύγω για να μη με πληγώσει. Να μην επαναλαμβάνω με σφιγμένα δόντια τους στίχους του Ξανθούλη: «Οταν περπατώ στην Πανεπιστημίου / Πάντα συναντώ τις μέρες τις παλιές / Το παιδί που φεύγει απ’ την οδό Σταδίου / Είμαι εγώ κι εσύ ξοπίσω μου να κλαις».