Δημοτικά: κόστος ευκαιρίας

Ο Κώστας Μπακογιάννης δεν εξελέγη ακόμη, αφού 2.300 συμπολίτες δεν τον προτίμησαν. Τους είμαι ευγνώμων γιατί με υποχρεώνουν να σκεφτώ για ποιον λόγο ήθελα και θέλω Δήμαρχο τον Μπακογιάννη. Στα Οικονομικά, το πραγματικό κόστος μιας επιλογής είναι το τι προκύπτει αν δεν προχωρήσει. Με άλλα λόγια, τι θα μου κοστίσει, εμένα προσωπικά, αν για κάποιον λόγο Δήμαρχος τον Ιανουάριο τελικά είναι ο Δούκας.

Κατ’ αρχάς, θα στερηθώ την ολοκλήρωση των έργων που άρχισε ο Μπακογιάννης και θα τελειώνουν μετά τον Ιανουάριο. Δεν κοκκινίζω λέγοντας ότι ο Μεγάλος Περίπατος μου αρέσει: Μου αρέσει ο Εθνικός Κήπος, το Σύνταγμα, η Πανεπιστημίου που ανυπομονώ να δω να συνεχίζεται ως την Ομόνοια. Θεωρώ την «ταλαιπωρία» που προκάλεσαν αναμενόμενη με βάση τα ειωθότα. Ανυπομονώ να «ξεστοιχειώσουν» έργα που ο Μπακογιάννης πασχίζει να ξεμπλοκάρει: Το Ολυμπιακό Κολυμβητήριο, τον Απόλλωνα στη Σταδίου.

Τα αντικείμενα αυτά ίσως να έχουν να κάνουν με το ότι μένω στο Παγκράτι. (Εμείς έχουμε τον Αρδηττό, άλλοι του Φιλοπάππου ή του Στρέφη). Μελανό σημείο, για έναν ποδηλάτη, η διάψευση της ελπίδας για ποδηλατόδρομο.

Βεβαίως, θα μου έλεγαν, και ο Δούκας έχει σχέδια για δένδρα μαζί με ποσοτικούς στόχους για τη θερμοκρασία. Ουδείς αμφισβητεί την ειλικρίνεια των προθέσεών του. Από μια τέτοια άμιλλα ο Δημότης μπορεί μόνο να κερδίσει.

Αλλά ο φόβος μου αν δεν εκλεγεί ο Μπακογιάννης – το κόστος ευκαιρίας – περιστρέφεται γύρω από παρενέργειες που αφορούν το ευρύτερο πολιτικό σύστημα. Τις εστιάζω σε δύο μηνύματα που θα εκπέμψει η μη εκλογή του.

n Πρώτον, ότι η πρωτοβουλία κοστίζει και τιμωρείται. Τα επιχειρήματα κατά του Μπακογιάννη είναι ότι τόλμησε – ενώ θα μπορούσε κάλλιστα να ακολουθήσει την πεπατημένη, αναζητώντας ποιος άλλος φταίει. Τα προβλήματα της Ελλάδας δεν οφείλονται σε λανθασμένες αποφάσεις, αλλά στη συνειδητή αποφυγή τους. Οχι σε δράση αλλά σε αδράνεια, και μάλιστα επιτηδευμένη. Τιμωρία του Μπακογιάννη δικαιώνει την κουλτούρα του πολιτικού κόστους.

n Δεύτερον, θεωρώ ότι μια ήττα Μπακογιάννη θα εκληφθεί ως ήττα του πολιτικού λόγου. Το τελευταίο διάστημα κυριαρχεί η καχυποψία προς πολιτικούς με παράλληλο εκθειασμό «τεχνοκρατών». Τα βιογραφικά αραδιάζουν ακαδημαϊκές περγαμηνές σαν να διεκδικούν θέση σε πολυεθνική. Διατελέσας καθ’ έξιν τεχνοκράτης στο πλευρό πολιτικών είχα ευκαιρίες να εντοπίσω τα όρια του ρόλου. Η εξάσκηση διοίκησης απαιτεί πειθώ και συνδιαλλαγή: τεχνοκρατικές «αλήθειες» οφείλουν να μεταφραστούν, αντικρουόμενα συμφέροντα να συμβιβαστούν, η κοινή γνώμη να κερδηθεί. Χωρίς ευρύτερη πολιτική πρόταση ο τεχνοκρατισμός παραμένει στείρα οίηση. Ο Μπακογιάννης αντιτάσσει στη ρηχή κριτική συνεκτικό αφήγημα για την πόλη και τους δημότες. Απόρριψή του χωρίς να αντιπαρατεθούν αντίστοιχα θετικά αντεπιχειρήματα, θα δικαίωνε την επιφανειακότητα και τον αρνητισμό.

Καταλήγω, λοιπόν, ότι προτιμώ τον Μπακογιάννη από τον μη-Μπακογιάννη. Είναι στο χέρι του Δούκα να πείσει (αν όχι τώρα, τότε στα χρόνια που έρχονται) για τα κόστη του μη-Δούκα.

Ο Πλάτων Τήνιος είναι οικονομολόγος, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Πειραιώς