Χώρα σε κρίση

Να τα βάλουμε όλα κάτω και θα συμφωνήσετε με τη διαπίστωση στον τίτλο. Πρώτο και μεγαλύτερο η καταστροφή της Θεσσαλίας: το αποτέλεσμα μιας μάχης που χάσαμε στον Πόλεμο της Κλιματικής Αλλαγής. Ο κρατικός μηχανισμός, αυτός που υπήρχε, βούλιαξε στη λάσπη. Παρομοίως και η κυβέρνηση, η οποία απεδείχθη ελαττωματική και ανεπαρκής, ιδίως για μια κρίση μεγέθους που μόνο σε πολέμους βρίσκουμε. Ενδεικτικά αναφέρω ότι οι εκτοπισμένοι από τις εστίες τους, προσωρινώς ή μονίμως, υπολογίζονται περί τις 200.000 άτομα. Το έργο της αντιμετώπισης των άμεσων αναγκών τους και μόνο είναι ένας οργανωτικός άθλος, πόσω μάλλον το έργο της αποκατάστασης μεσοπρόθεσμα. Η κρίση, λοιπόν, απλώνεται εξίσου στο κράτος και την κυβέρνηση. Πάμε παρακάτω.

Αντιπολίτευση δεν υπάρχει, κάτι που επίσης συνιστά κρίση του συστήματος, μολονότι τα συμπτώματα εκδηλώνονται αθόρυβα και στο περιθώριο σημαντικότερων γεγονότων. Συγκεκριμένα, στον ΣΥΡΙΖΑ η κρίση γίνεται ορατή στο γεγονός ότι ήταν αρκετή η παρουσία ενός νέου προσώπου, το οποίο «υπό κανονικές συνθήκες» ο υπουργός Αδωνις Γεωργιάδης θα χαρακτήριζε «πολύ μεγάλο ψώνιο», για να γίνει ο ΣΥΡΙΖΑ μαλλιά κουβάρια και να αποκαλυφθεί πόσο επισφαλές και εύθραυστο είναι το οικοδόμημα που άφησε πίσω του ο Αλέξης Τσίπρας. Αν η φάρσα του κ. Κασσελάκη τους ταρακούνησε τόσο πολύ, τότε ας πάρουμε απόσταση για να μη μας πέσει κανένας σοβάς στο κεφάλι.

Στην Πλεύση Ελευθερίας, που επίσης ανήκει στην ευρύτερη Αριστερά, ένας άνθρωπος είναι! Ενας άνθρωπος, που τρέχει φιλότιμα να τα κάνει μόνος του όλα: η πρόεδρος κυρία Ζωή Κωνσταντοπούλου. Υπομονή και θα βρει τον ρυθμό της για να τα προλαβαίνει όλα. Βέβαια, η ίδια έχει εκλέξει δημοκρατικά και αυτοπροσώπως επτά βοηθούς με βαθμό βουλευτών. Είναι όμως φρέσκοι και άπειροι, πώς να βοηθήσουν; Ούτε να τους πιέσεις μπορείς, αν εκτεθούν απότομα στην κοινοβουλευτική καθημερινότητα, μπορεί να υποστούν ψυχολογικά τραύματα. Αναπόφευκτα, λοιπόν, φορτώνεται όλη τη δουλειά η πρόεδρος.

Από το ΠΑΣΟΚ, αυτό που αντιλαμβάνομαι είναι ότι εκεί συνεχίζονται οι διακοπές – σοφή στάση, το επισημαίνω, διότι συνεχίζεται και το καλοκαίρι. Αξιόλογες διεργασίες παρατηρούνται μόνο στην ακραία αριστερή πτέρυγα του ιστορικού κινήματος – ευτυχώς όμως, είναι μόνον διανοητικές, οπότε δεν κινδυνεύει κανένας. Ο Γιώργος μας, συγκεκριμένα, με μακροσκελή ανάλυσή του περιγράφει τον καπιταλισμό ως δυστοπία, στην οποία επικρατούν η βία και η αγριότητα, η στυγνή εκμετάλλευση των πολλών από τους λίγους, η κερδοσκοπική αγριότητα των funds και ο αφελληνισμός της οικονομίας. Η εξουσία και ο πλούτος, όπως διαπιστώνει ο πρώην πρωθυπουργός, έχουν διαβρώσει τις αξίες του Ελληνισμού και, προκειμένου ο Ελληνισμός να πιστέψει ξανά στις δυνάμεις του, ο Γιώργος αναζητεί και μας καλεί να αναζητήσουμε μαζί του «μια νέα πολιτιστική επανάσταση, συλλογική». Εν ολίγοις, ο Γιώργος ανακαλύπτει τον Μάο και μας προσκαλεί να ακολουθήσουμε τα βήματα της χήρας του…

Κρίση στο κράτος, στην κυβέρνηση, στην αντιπολίτευση, στο πολιτικό σύστημα γενικώς. Τουλάχιστον όμως η Δικαιοσύνη έδρασε ταχέως. Η εισαγγελική έρευνα υπό την κυρία Αδειλίνη ελπίζω ότι κάπου θα οδηγήσει. Αλλά, πώς να προλάβει να ολοκληρωθεί η έρευνα μέσα σε λίγες μέρες; Γιατί σας θυμίζω ότι αύριο εκλέγεται πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ ο Στέφανος Κασσελάκης. Αυτό σημαίνει ότι, το πολύ μέσα στην εβδομάδα που ξεκινά από αύριο, ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα έχει πέσει. Μόνος του, από τον φόβο του. Συνεπώς, θα πάμε αμέσως σε εκλογές με υπηρεσιακή κυβέρνηση και… χαίρετε! Η κυρία Αδειλίνη θα απομακρυνθεί, μαζί με όλους τους ανώτατους και ανώτερους δικαστικούς, ενώ εμείς οι δημοσιογράφοι θα πρέπει να αναζητήσουμε άλλο επάγγελμα ή να περάσουμε στην παρανομία.

Το προβλέπω, επειδή, όπως ήδη γνωρίζετε, ο κ. Κασσελάκης κατά δήλωσή του γουστάρει (sic) να ξεδοντιάσει το δικαστικό και το δημοσιογραφικό σύστημα, όπως τον ακούσαμε να λέει σε θαυμάστριά του, την ώρα κατά την οποία ασκούσε την υψηλή τέχνη του «διαλόγου με τον λαό» σε ανοιχτή συγκέντρωση φίλων του. Συνεπώς, ποια Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου; Από αύριο, με τον Στέφανο στο πηδάλιο της Αριστεράς, ξεκινά η «νέα πολιτιστική επανάσταση» που οραματίστηκε ο ΓΑΠ. Θα είναι μια περίοδος σκληρής προσαρμογής η επανάσταση, αλλά στο τέλος θα έχει κάτι από το χρώμα των μιούζικαλ του Γιάννη Δαλιανίδη…