Οι εκλογές για την ηγεσία {LF}του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ

Τα δημοκρατικά καθεστώτα χρειάζονται την εναλλαγή κομμάτων στα κυβερνητικά έδρανα. Η εναλλαγή στην εξουσία είναι αναγκαία για να θωρακίσει τις Δημοκρατίες απέναντι στην άμετρη δύναμη που αποκτούν τα πολιτικά κόμματα όταν αφενός διανύουν δεύτερη θητεία και αφετέρου δεν αισθάνονται την ανάσα της αξιωματικής αντιπολίτευσης στον σβέρκο τους. Η μακρά άσκηση της κυβερνητικής εξουσίας από τους ίδιους εκτός από τη διαβρωτική επίδραση που έχει στους θεσμούς λειτουργεί παραλυτικά και για τον ίδιο τον πολιτικό σχηματισμό που κυβερνά. Τα φαινόμενα της διάβρωσης των θεσμών αλλά και της παραλυσίας του κυβερνητικού μηχανισμού τα ζήσαμε κατά καιρούς και δυστυχώς συνεχίζουμε να τα ζούμε με αποκορύφωμα την καταστροφή στη Θεσσαλία. Η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη αποδείχθηκε παντελώς ανίκανη – και παρά τις προειδοποιήσεις – να αντιμετωπίσει στοιχειωδώς και την πύρινη και την υδάτινη καταιγίδα που ερχόταν ακάθεκτη. Και τώρα είναι ανίκανη να ανταποκριθεί στα αναγκαία για τη ζωή και την υγεία στην περιοχή. Επαναλαμβάνει μονότονα τα περί σφοδρότητας του φαινομένου. Οπως έκανε και με τις φωτιές και με την πρόσφατη πανδημία. Λες και οι κυβερνήσεις είναι για να κυβερνούν πατώντας σε ροδοπέταλα. Λες και η φύση δεν έχει ήδη δείξει τα δόντια της για την περιβαλλοντική ανισορροπία που έχει προκληθεί από το κυρίαρχο αναπτυξιακό υπόδειγμα. Λες και δεν είναι πια αυτή η νέα κανονικότητα στην οποία καλούμαστε να ζήσουμε και εμείς και οι επόμενες γενιές. Εκτός και αν τη ρυθμίσει και αυτή η Αγορά στην οποία η κυβέρνηση ορκίζεται;

Είναι φανερό ότι ο τόπος χρειάζεται μια ισχυρή αξιωματική αντιπολίτευση. Μια αντιπολίτευση που απειλεί την παραμονή του κυβερνώντος κόμματος στην εξουσία μέσα από την κριτική και τον έλεγχο που της ασκεί, μέσα από τις προτάσεις που κάνει. Μια αντιπολίτευση του κοινωνικού κράτους και του δημόσιου συμφέροντος. Το αποτέλεσμα των τελευταίων εκλογών έδωσε μεν την εντολή στον ΣΥΡΙΖΑ να ασκήσει από τη θέση του δεύτερου κόμματος αντιπολίτευση αλλά και το αποδυνάμωσε ταυτόχρονα λόγω της μεγάλης του διαφοράς από το κυβερνών κόμμα. Η απόφαση του Αλέξη Τσίπρα να παραδώσει την προεδρία και η αναγκαστική περίοδος για την ανάδειξη της νέας ηγεσίας σε συνδυασμό με την άρνηση του Νίκου Ανδρουλάκη να ενώσει τη φωνή του με τη φωνή του ΣΥΡΙΖΑ στο σφυροκόπημα της κυβέρνησης για τα παραλυτικά φαινόμενα του λεγόμενου επιτελικού κράτους δημιούργησαν ένα μεγάλο κενό στη λειτουργία της δημοκρατίας. Εχουμε να κάνουμε με μια πανίσχυρη στο Κοινοβούλιο κυβέρνηση και μια κατακερματισμένη προοδευτική αντιπολίτευση, για να μην αναφερθούμε στα ακροδεξιά μορφώματα που γελοιοποιούν την κοινοβουλευτική λειτουργία.

Οι εκλογές για την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ αποκτούν στη συγκυρία αυτή εξαιρετικό ενδιαφέρον.  Εχουν τη δυναμική να καλύψουν το κενό που δημιούργησαν οι πολιτικές εξελίξεις στον χώρο της αντιπολίτευσης. Να κλείσουν τον κύκλο που άνοιξαν οι τελευταίες εκλογές και παίρνοντας μαθήματα από αυτόν να ανοίξουν έναν καινούργιο, αυτόν μιας προγραμματικής αξιωματικής αντιπολίτευσης αντίβαρο στην αυθαιρεσία και στην παράλυση του κυβερνώντος κόμματος. Να χαράξουν έναν καινούργιο δρόμο μακριά από τις βεβαιότητες και τις αγκυλώσεις του παρελθόντος, ανοικτό στα σύγχρονα ζητήματα και τις αγωνίες των πολιτών. Να δημιουργήσουν τις προϋποθέσεις για ένα σύγχρονο προοδευτικό αριστερό κόμμα που θα ανανεώσει τις σχέσεις του με τους/τις πολίτες. Και πολλά ακόμα. Πάρα πολλά. Και πάντα υπό προϋποθέσεις. Βασική η τολμηρή αναγνώριση των υποκειμενικών προβλημάτων και η βούληση για την υπέρβασή τους. Οι προοδευτικοί πολίτες έχουν πολλούς και καλούς λόγους να υποστηρίξουν αυτήν την προοπτική.  Να στηρίξουν την ανανέωση του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Να πάρουν μέρος στην επιλογή της νέας ηγεσίας του. Η οποία προσωπικά πιστεύω και ελπίζω ότι είναι ικανή να χρωματίσει και φεμινιστικά την πολιτική. Να της προσθέσει ένα χρώμα που απουσιάζει και που της είναι απαραίτητο για να στραφεί σε ανθρωποκεντρικές πολιτικές.

Η Μαρία Ρεπούση είναι ιστορικός του ΑΠΘ, μέλος της ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ