Η αναπόφευκτη παραίτηση

Υπό ομαλότερες συνθήκες, ο Μιλτιάδης Βαρβιτσιώτης θα είχε απομακρυνθεί από την κυβέρνηση νωρίτερα. Κατά παράδοξο τρόπο όμως, τον έσωσαν οι φωτιές, καθώς η πίεση που προκάλεσαν δεν επέτρεπε στην κυβέρνηση την πολυτέλεια να ανοίξει στο σώμα της μια περιττή πληγή, έστω και επιφανειακή. Ωσπου προέκυψε ο φόνος του Αντώνη Καρυώτη από μέλη του πληρώματος του «Blue Horizon», στο λιμάνι του Πειραία. Το τραγικό συμβάν ανέδειξε ως έναν βαθμό τις κυβερνητικές ευθύνες, καθώς αποκάλυψε μια «χαλαρότητα» στο Λιμενικό. Ηταν όμως η ατυχέστατη και βλακώδης δήλωση του τέως υπουργού Εμπορικής Ναυτιλίας εκείνη που έσπρωξε την κυβέρνηση μέσα στο κάδρο της υπόθεσης. Τα υπόλοιπα εύκολα μπορεί να τα υποθέσει ο καθένας. Επρεπε, φαίνεται, να χυθεί λίγο αίμα στην αρένα για να ηρεμήσει η εξέδρα. Ο Βαρβιτσιώτης ήταν ό,τι έπρεπε, διότι απλώς έπιανε χώρο. Εξού και ο χαρακτηρισμός της παραίτησής του ως «αναπόφευκτης» από τον κυβερνητικό εκπρόσωπο.

Ο παραιτηθείς φαντάζομαι ότι, όσο και αν το κρύβει για λόγους σεμνότητας, πρέπει να νιώθει πολύ περήφανος και ικανοποιημένος με τον εαυτό του. Οπως σημειώνει στην επιστολή παραίτησης, βρίσκεται στην πολιτική, «γιατί έχω μέσα μου βαθιά το αίσθημα της προσφοράς στην κοινωνία και την πατρίδα». Είμαι απολύτως βέβαιος ότι το εννοεί και, γι’ αυτό, πρέπει να νιώθει ικανοποιημένος. Η παραίτησή του από τη δημιουργική ενασχόληση με τα θέματα της κοινωνίας και της πατρίδας συνιστά την υψηλότερη προσφορά που μπορεί να κάνει στην κοινωνία και την πατρίδα. Η αυτοθυσία του είναι η υψηλότερη μορφή προσφοράς στους άλλους και, από την πλευρά μου, ως απλός πολίτης αυτής της χώρας, τον ευχαριστώ.

Στα υπέρ της ωραίας αυτής πράξης του Μιλτιάδη να προσθέσω ότι, στην επιστολή του, είχε την πρόνοια να υπενθυμίσει τους σοβαρούς λόγους που καθιστούσαν όχι μόνον αναπόφευκτη, αλλά επιβεβλημένη, την αντικατάστασή του, διότι εξακολουθεί να υποστηρίζει ότι η δήλωσή του «παρερμηνεύτηκε». Ο κύριος Βαρβιτσιώτης, εσκεμμένα ή μη, συγχέει δύο πράγματα: εκείνο που πράγματι είπε και το άλλο που θα ήθελε να είχε πει. Προφανώς, ήθελε κάτι άλλο να έχει πει! Τον πιστεύω και δεν αμφιβάλλω, διότι άνθρωπος είναι και καταλαβαίνει. Εκείνο όμως που είπε ήταν η εξίσωση θύματος και θύτη. Η απουσία επίγνωσης δεν τον απαλλάσσει από την ευθύνη των λόγων του. Το ζήτημα είναι τι είπε, όχι τι θα ήθελε να πει ή τι εννοούσε. Για τις πράξεις μας κρινόμαστε, όχι για τις σκέψεις μας. Περισσότερο και από την ίδια τη στιγμιαία σαχλαμάρα που εκστόμισε ο τέως υπουργός, εκείνο που τον μειώνει ηθικά – κατά την κρίση μου, τουλάχιστον – είναι η επιμονή του να μην παραδέχεται το λάθος του και να επιδεικνύει τη δυσκολία του να καταλάβει.

ΘΥΜΑ ΤΟΥ DANIEL;

Ισως είναι νωρίς για τέτοιου είδους κρίσεις, έχω την εντύπωση όμως ότι ανάμεσα στα θύματα των πλημμυρών πρέπει να περιλάβουμε και την υποψηφιότητα του Στέφανου Κασσελάκη. Αφενός είναι ο κλονισμός που προκαλεί το μέγεθος της καταστροφής στο πολιτικό σύστημα. Ποιος κάθεται τώρα να πειραματίζεται με έναν αμφιλεγόμενο αρχηγό εκτός Βουλής; Θα προτιμηθεί ο γνωστός και βαρετός, που εμπνέει τουλάχιστον μεγαλύτερη εμπιστοσύνη. Ως επί το πλείστον, οι μεγάλες καταστροφές προκαλούν πάντα την αντίδραση των συντηρητικών ενστίκτων της κοινωνίας. Δεν βλέπω γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ να είναι η εξαίρεση.

Επειτα, η παράταση χρόνου λειτουργεί εις βάρος του κυρίου Κασσελάκη, διότι όσο περισσότερο εκτίθεται τόσο γρηγορότερα αποκαλύπτονται οι ατέλειες της αρχικής εικόνας. Ο κύριος Κασσελάκης είναι μεν φαντασμαγορικός, αλλά διαρκεί λίγο και φθείρεται με πολύ μεγάλη ταχύτητα, σαν πυροτέχνημα. Δεν περίμενα, σε καμία περίπτωση, να νικήσει την Εφη Αχτσιόγλου· περίμενα όμως ότι θα συγκεντρώσει ένα υπολογίσιμο ποσοστό στη δεύτερη θέση, ώστε το εγχείρημα να έχει μέλλον και ο χαβαλές συνέχεια. Δυστυχώς για εκείνον, όπως και δι’ ημάς τους θαυμαστάς, οι συνθήκες άλλαξαν απότομα εις βάρος του. Οι πλημμύρες, εκτός όλων των άλλων, ήταν και μία μορφή σεισμού στην πολιτική σκηνή. Ο κύριος Κασσελάκης είναι ένα από τα θύματά του.