Ευλογίες {LF}και κατάρες

Είμαστε πολλοί που πιστεύουμε πως τα μέγιστα θερινά δράματα (Ρόδος, Πάρνηθα, Δαδιά) θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί, ελάχιστοι όμως πιστεύουν το ίδιο για τις καταστροφές στη Θεσσαλία από τον «Δανιήλ» και μόνο νοσηρές προσωπικότητες θα υποστηρίξουν ότι αυτό που συνέβη στον καταπέλτη του Blue Horizon  ήταν μοιραίο. Βεβαίως, οι καταστροφές στους κάμπους της Θεσσαλίας και στο Πήλιο θα ήταν μικρότερες αν δεν είχε ακολουθηθεί το μοντέλο της «φτηνιάρικης ανάπτυξης», της οποίας τα εισοδήματα έγιναν εξίσου φτηνιάρικα διαμερίσματα σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Βόλο και Λάρισα. Αλλά το Πήλιο είναι έτσι κι αλλιώς «βουνό που κατολισθαίνει» και μόνο η πλούσια (αντιπυρική, ευτυχώς) βλάστηση του καθυστερεί την κατακρήμνιση κτιρίων, δρόμων, γεφυριών, πλατειών.

Πλούσια βλάστηση που οφείλεται  στους βορειανατολικούς ψυχρούς και υγρούς ανέμους που έρχονται από τις ρωσικές στέπες: το πρώτο εμπόδιο που συναντούν και αφήνουν τον υετό τους είναι ακριβώς το Πήλιο – είναι οι ίδιοι άνεμοι που έγιναν κατάρα τούτες τις ημέρες. Και στον νομό Καρδίτσας συνέβαιναν συχνά πλημμύρες στον δήμο Παλαμά αφού –διάβασα σε ιστότοπους– η κωμόπολη είναι «μεσοποτάμια» περιοχή: βρίσκεται σε χαμηλό ύψωμα ανάμεσα στους παραποτάμους του Πηνειού Καλέντζη και Φερσαλίτη που πριν οριοθετηθούν μετέτρεπαν τους χειμώνες σε έλος την περιοχή. Και εδώ ο πλούτος της περιοχής, το εύφορο έδαφος των πρώην βάλτων και το νερό για πότισμα, προέρχεται από τα ποτάμια που ξεχείλισαν και φέρνουν τις σημερινές καταστροφές.

Άλλωστε, η Κατάνη και η Νεάπολη, ανθίζουν δίπλα στην Αίτνα και στον Βεζούβιο, αντίστοιχα, παρά την εξαφάνιση της Πομπηΐας. Και η καλντέρα της Σαντορίνης, το προϊόν της καταστροφής του νησιού,  είναι ο σημερινός  του πλούτος. Ο «Δανιήλ» θα περάσει, τα τραύματα θα γιατρευτούν και θα μείνει η ευλογία που στέλνουν οι στέπες και φέρνουν οι ποταμοί. Θα μείνουν όμως και τα δημιουργήματα της φτηνιάρικης ανάπτυξης: οι δρόμοι-φλούδες ασφάλτου, οι ψεύτικες γέφυρες, τα τηλεφωνικά και ηλεκτρικά δίκτυα που αιωρούνται κακοφτιαγμένα και απειλητικά, τα αυθαίρετα που χτίστηκαν εκεί που δεν έπρεπε, η απληστία που οδήγησε στην εκμετάλλευση κάθε εκατοστού δίπλα στο ρέμα.

Μπορεί να ήταν κατανοητά αυτά κατά τις δεκαετίες του 1950 και 1960, όταν η χώρα έβγαινε ξεματωμένη από δεκαετίες αδυσώπητων πολεμικών και πολιτικών συγκρούσεων· ήταν επείγοντα εξηλεκτρισμός, δρόμοι, γέφυρες. Τα ήθη δεν τα άλλαξε όμως η ευμάρεια που ακολούθησε, τα άφθονα κεφάλαια που έφθασαν από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Και έτσι, το αντίτιμο που πρέπει κάπου-κάπου να πληρώνεται για τα πλεονεκτήματα που προσφέρει  η φύση γίνεται για πολλούς αβάσταχτο. Ας ελπίσουμε πως οι καταστροφές θα αφήσουν και ίχνη σοφίας.