Το πλεονέκτημα του Κασσελάκη

Ο Στέφανος Κασσελάκης διασχίζει το Ιδρυμα Μείζονος Ελληνισμού. Ολοι προσπαθούν να τον δουν, πολλοί τον πλησιάζουν, κάποιοι του πιάνουν κουβέντα, αρκετοί του ζητούν σέλφι. Φοράει κουστούμι, γραβάτα, καλοσιδερωμένο πουκάμισο. Νέος και φρέσκος ή κατασκευή Τσίπρα – Πολάκη, αυτοδημιούργητο success story ή επηρμένος νάρκισσος. Οπως και να στέκεται κανείς απέναντι στον Στέφανο Κασσελάκη, δεν μπορεί παρά να παραδεχτεί ότι είναι το πρόσωπο που κατάφερε να βγάλει τον ΣΥΡΙΖΑ από το τέλμα και να μετατρέψει την έως τώρα βαρετή εκλογική διαδικασία για την ανάδειξη νέου αρχηγού σε πρώτο θέμα συζήτησης.

Και όχι τυχαία, ούτε τεχνητά. Διότι, παρά τα όσα διακηρύττει ο ινστρούχτορας του κ. Κασσελάκη για πετσωμένα, καθοδηγούμενα ΜΜΕ, όλοι κατά βάθος γνωρίζουν ότι τα Μέσα βασικά θέλουν να κάνουν νούμερα και γι’ αυτό ασχολούνται με ό,τι «πουλάει». Αυτό που ίσως θα πρέπει να προβληματίσει το ίδιο το κόμμα είναι το γιατί ο Στέφανος Κασσελάκης έγινε talk of the town. Ποια είναι τα βαθύτερα αίτια που οι ψηφοφόροι ασχολούνται περισσότερο μαζί του απ’ ό,τι με τους τέσσερις συνδιεκδικητές της προεδρίας μαζί. Η απάντηση ίσως βρίσκεται στην αρχή του κειμένου.

Σε δύο χιλιάδες συνέδρους ο Στέφανος Κασσελάκης ήταν ο μοναδικός που φορούσε γραβάτα. Μιλάει για αριστεία (χωρίς να πιστεύει ότι είναι ρετσινιά), επιχειρηματικότητα, επαίρεται για τη φοίτησή του σε ιδιωτικά πανεπιστήμια και διαφημίζει την προσωπική του επιτυχημένη διαδρομή. Προτάσσει όλα εκείνα που το πολιτικό αφήγημα του ΣΥΡΙΖΑ τόσα χρόνια δαιμονοποιεί. Υπό μια έννοια η θερμή υποδοχή του κ. Κασσελάκη υπογραμμίζει μηνύματα που έστειλαν οι πολίτες στις 25 Ιουνίου. Ο ΣΥΡΙΖΑ ως κόμμα διαμαρτυρίας, με ιδεοληψίες και μίζερα αφηγήματα, ήταν η κατασκευή στην εποχή της κρίσης και ολοκλήρωσε τον ιστορικό του ρόλο με την επιστροφή στην κανονικότητα.

Η ακτινοβολία Κασσελάκη αποδεικνύει ότι το κόμμα δεν πρέπει να αλλάξει απλά αρχηγό, αλλά να αλλάξει το ίδιο δομικά και ταυτοτικά. Και είναι τόση η ανάγκη για ανανέωση, που η γραβάτα του κ. Κασσελάκη αντισταθμίζει ακόμα και τις ενστάσεις που προκύπτουν από θολά σημεία της διαδρομής του, την άγνοια για τις πολιτικές του θέσεις, τη στήριξη Πολάκη και των πιο ακραίων κομματικών τρολ που λυσσαλέα πολεμούν για την εκλογή του. Το εάν τα δύο τελευταία αποτελούν για τον φωτογενή και χαρισματικό 35χρονο έναν βατήρα και όχι ταυτοτικό προσδιορισμό μένει να φανεί. Σε κάθε περίπτωση δείχνει να μην έχει σχέση με όλα όσα ήταν έως σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ. Και αυτό είναι το μεγαλύτερο πλεονέκτημά του.