Διαδικασίες

Θα ήταν άδικο να κατηγορήσεις γιατρούς, νοσηλευτές και διοικητικό προσωπικό σε δημόσια νοσοκομεία. Μόνο όποιος τα έχει επισκεφτεί είτε ως ασθενής είτε ως συνοδός, ειδικά στα επείγοντα και στη διαλογή, θα διαπιστώσει εύκολα ότι πρόκειται για ήρωες.

Κι όμως, παράπονα υπάρχουν, εντάσεις δημιουργούνται, καθυστερήσεις και ουρές ταλαιπωρούν ασθενείς και προσωπικό. Με μια πρώτη ματιά και όντας έξω από τα πράγματα, όλοι έχουν να πουν μια ιδέα. Προφανώς, τα πράγματα είναι πιο περίπλοκα.

Οσο πιο περίπλοκο είναι ένα πρόβλημα και όσο λιγότερους πόρους διαθέτεις (π.χ. προσωπικό, χρήματα, κ.ά.), τόσο πιο απλά πρέπει να αναλύσεις το σύστημα και να προβείς σε απλές διορθωτικές κινήσεις. Η χρήση κοινής λογικής και η παράλειψη περιττών κινήσεων και διαδικασιών είναι μια λύση. Αυτό προϋποθέτει σωστή και ακριβή γνώση όλων των διαδικασιών και όλων των βημάτων, αλλά και τη σημασία (κρισιμότητα) κάθε σταδίου. Αυτό είναι ίσως το πιο δύσκολο.

Τα παρακάτω παράδειγμα είναι πραγματικό. Ο γιατρός είχε εξετάσει μία κυρία και τις είχε δώσει παραπεμπτικά για εξετάσεις. Η κυρία έκανε τις εξετάσεις και επέστρεψε με αυτές στον γιατρό για να τις δει. Ο γιατρός τις βλέπει, γράφει στο βιβλίο ασθενών, δίνει οδηγίες. Τώρα θα έπρεπε να περάσει από το ταμείο – γραμματεία να «ξεχρεώσει» τις εξετάσεις. Οχι να πληρώσει κάτι, αλλά να πάρει ένα χαρτί ότι οι εξετάσεις έγιναν, ο γιατρός την είδε και ότι η κυρία μπορούσε να πάρει τα αποτελέσματα των εξετάσεων μαζί της και να πάει σπίτι της. Η κυρία πράγματι πήγε, πήρε το χαρτί, επέστρεψε στο ιατρείο όπου ήταν ένας νοσηλευτής. Ο τελευταίος παίρνει το χαρτί, το βλέπει, λέει ευχαριστούμε πολύ, δίνει τις εξετάσεις και μετά πετάει το χαρτί στο καλάθι των αχρήστων.

Αφού το χαρτί πετάχτηκε τελικά στα σκουπίδια, γιατί έπρεπε να γίνει όλη αυτή η διαδικασία; Αφού δεν κρατήθηκε πουθενά ως αρχείο ή ως αποδεικτικό;